ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਘਾਨ ਤਰਸਾ ਬਭਞ੍ਜ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਚ ਤਮ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਲ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਰ ਸੀ, ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭੂਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ। ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਜਘਾਨ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਗਵਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ; ਜਦ ਗਵਾਕਸ਼ ਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ—
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਿਘਂ ਘੋਰਮਙ੍ਗਦਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਦਃ ਸਰੋषਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਤਮਾਯਸਮ੍
ਅੰਗਦ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਪਰਘਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਪਰਿਘਂ ਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵੇਗਵਤ੍
ਉਸ ਪਰਘੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਵਾਲਿਨਃ ਸੁਤਃ। ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਬਲਵਤਾ ਪਰਿਘਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਪਰਘਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਰਂ ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਛਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਚ ਪਾਤਯਤ੍। ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਟੋਪੀ ਝਾੜ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ—
ਤਲੇਨਾਭ੍ਯਹਨਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਰ੍ਣਮੂਲੇ ਸਕੁਣ੍ਡਲੇ। ਸ ਤੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਵੇਗੋ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਨੀਵੇਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੁੰਡਲ ਸੀ, ਵਾਰਿਆ; ਪਰ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ—
ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤਂ ਪਰਸ਼੍ਵਧਮ੍। ਤਂ ਤੈਲਧੌਤਂ ਵਿਮਲਂ ਸ਼ੈਲਸਾਰਮਯਂ ਦृਢਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਕੁਲ੍ਹਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਪਹਾੜੀ ਧਾਤ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਤੇਨ ਵਾਮਾਂਸਫਲਕੇ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਪਾਤਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਵਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕੁਲ੍ਹਾ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ—
ਅਙ੍ਗਦੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਰੋषਃ ਸ ਪਰਸ਼੍ਵਧਮ੍। ਸ ਵੀਰੋ ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਮਙ੍ਗਦੋ ਮੁष੍ਟਿਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਲ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਛੱਡ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁੱਠ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਸੀ—
ਸਂਵਰ੍ਤਯਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਮਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਮ-ਥਾਂ ਸੀ, ਮੁੱਠ ਵੱਜਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਸ ਮੁष੍ਟਿਂ ਵਿਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿਪਾਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਮृਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੁੱਠ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ—
ਪਫਾਲ ਹृਦਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਭੁਵਿ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਿਹਤੇ ਭੂਮੌ ਤਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ।
ਅਭਵਚ੍ਚ ਮਹਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਮਰੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਕਰੀ।
ਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਨਿਵ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਾਮ੍। ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਦਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲੰਕਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਗਰਜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਨਾਂ ਵਨੌਕਸਾਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਣਾਦਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰੋषਂ ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਮੁਖੋऽਵਤਸ੍ਥੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਨਵਵੇਂ-ਚੌਂਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੌ ਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਬਲੇ
ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਵਣਂ ਤੁ ਮਹਾਮृਧੇ। ਸੂਤਂ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਨਿਹਤਾਨਾਮਮਾਤ੍ਯਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਦੁਃਖਮੇਵਾਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਹਤ੍ਵਾ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਰਾਮਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਰਣੇ ਹਨ੍ਮਿ ਸੀਤਾਪੁष੍ਪਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾ ਯਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਕੁਮੁਦੋ ਨਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨਲ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਅਙ੍ਗਦੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਦਵਿਵਿਦ, ਮੈਇੰਦ, ਅੰਗਦ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ।
ਸ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਘੋषੇਣ ਰਥਸ੍ਯਾਤਿਰਥੋ ਮਹਾਨ੍। ਨਾਦਯਨ੍ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਘਵਂ ਚਾਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਣਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪੂਰਿਤਾ ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਨਦੀਗਿਰਿਕਾਨਨਾ। ਸਂਚਚਾਲ ਮਹੀ ਸਰ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਸਿਂਹਮृਗਦ੍ਵਿਜਾ
ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਸਮੇਤ, ਭਰ ਗਈ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਤੇ ਸਿੰਘ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰ ਗਏ।
ਤਾਮਸਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਂ ਚਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਕਪੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਰਜੋ ਭੂਮੌ ਤੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਵਿਤੈਃ। ਨਹਿ ਤਤ੍ ਸਹਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੋੜੇ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਉੱਡੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਾਘਵਃ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਅਜੇਤ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ। ਆਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ।