ਗਦਾਪਰਿਘਹਸ੍ਤੌ ਤੌ ਯੁਧਿ ਵੀਰੌ ਸਮੀਯਤੁਃ। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਗੋਵृषਪ੍ਰਖ੍ਯੌ ਘਨਾਵਿਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤੌ
ਗਦਾ ਤੇ ਪਰਘਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭਾਸਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਮਹੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹੋਦਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਗਦਾਂ ਤਾਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਲੀ ਗਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਠੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜਘਾਨ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਘੇਣ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਭਿਨ੍ਨਃ ਪਰਿਘਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਗਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਸੁਧਾਤਲਾਤ੍। ਆਯਸਂ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮਸਲ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੋऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਗਦਾਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੇਤਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਸਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ; ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਭਿਨ੍ਨਪ੍ਰਹਰਣੌ ਮੁष੍ਟਿਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਸਮੀਯਤੁਃ। ਤੇਜੋਬਲਸਮਾਵਿष੍ਟੌ ਦੀਪ੍ਤਾਵਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨੌ
ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਦਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਲੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੇਤਤੁਸ਼੍ਚ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਹਥੇਲੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਘ੍ਨਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਭੁਜੈਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤੁਰ੍ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਪਰਾਜਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਜੈਯੋ ਯੋਧੇ।
ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਸ਼੍ਰਮਂ ਵੀਰੌ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਂਤਪੌ। ਆਜਹਾਰ ਤਦਾ ਖਡ੍ਗਮਦੂਰਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਫਿਰ ਨੇੜੇ ਪਏ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਵੇਗੋ ਮਹੋਦਰਃ। ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਖਡ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮਣਾ ਪਤਿਤਂ ਸਹ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਹੋਦਰਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆਪਣਾ ਡਾਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਚੁੱਕੀ; ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰੋषਪਰੀਤਾਙ੍ਗੌ ਨਦਨ੍ਤਾਵਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍। ਉਦ੍ਯਤਾਸੀ ਰਣੇ ਹृष੍ਟੌ ਯੁਧਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਖੁਸ਼।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਚੋਭੌ ਸੁਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮ੍ਪਰੀਯਤੁਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਜਯੇ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਮੌਕਾ ਲੱਭਦੇ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ੂਰੋ ਮਹਾਵੇਗੋ ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਲਾਘੀ ਮਹੋਦਰਃ। ਮਹਾਵਰ੍ਮਣਿ ਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਮਹੋਦਰਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਵੱਡੇ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ।
ਲਗ੍ਨਮੁਤ੍ਕਰ੍षਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਜਹਾਰ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਕੁਣ੍ਡਲੋਪਗਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਪਰ ਵਾਨਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ। ਤਦ੍ ਬਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਕੱਟਿਆ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਨਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਨਾਦ ਮੁਦਿਤੋ ਹਰਿਃ। ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਬਭੌ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਃ
ਉਹਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਗੂੰਜਿਆ; ਦਸ਼ਾਨਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦੀਨਚੇਤਸਃ। ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਲ ਉਦਾਸ, ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਮਨ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਹੋਦਰਂ ਤਂ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯ ਭੂਮੌ ਮਹਾਗਿਰੇਃ ਕੀਰ੍ਣਮਿਵੈਕਦੇਸ਼ਮ੍। ਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਰਾਜ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਤੇਜੋਭਿਰਿਵਾਪ੍ਰਧृष੍ਯਃ
ਮਹੋਦਰਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਥ ਵਿਜਯਮਵਾਪ੍ਯ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਰਮੁਖੇ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਯਕ੍ਸ਼ਸਙ੍ਘੈਃ। ਅਵਨਿਤਲਗਤੈਸ਼੍ਚ ਭੂਤਸਙ੍ਘੈ- ਰ੍ਹਰੁषਸਮਾਕੁਲਿਤੈਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ
ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਵ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੁਣੋ ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਾਨਵੇਂ ਸਰਗ।
ਮਹੋਦਰੇ ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਮਹੋਦਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਚਮੂਂ ਭੀਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਸ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕਾਯੇਭ੍ਯਃ ਫਲਂ ਵृਨ੍ਤਾਦਿਵਾਨਿਲਃ। ਕੇषਾਂਚਿਦਿषੁਭਿਰ੍ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਥ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਝਾੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਫਲ ਝਾੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਕੇषਾਂਚਿਦਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਤੇऽਰ੍ਦਿਤਾ ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਨਰਾਃ
ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਵਾਨਰ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿषਾਦਵਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਗਤਚੇਤਸਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਬਲਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਙ੍ਗਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝ ਗਏ; ਅੰਗਦ ਨੇ ਜਦ ਫੌਜ ਦੀ ਪੀੜ ਤੇ ਡਰ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੇਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਸੁ। ਆਯਸਂ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਪਰਘਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਮਰੇ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਵਿਚੇਤਨਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਪਰਘੇ ਨਾਲ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਸਸੂਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ। ਤਸ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਃ
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸੂਤ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯੂਥਾਨ੍ਮੇਘਸਂਨਿਭਾਤ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਭਾਲੂਆਂ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਨੀਲ ਰੰਗ ਦੇ ਜਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।