ਮਹੋਦਰਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣਿਪਾਦੋਰੁ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਮਹੋਦਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ رانਾਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਰ੍ਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਦ੍ਰੁਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੇ, ਕੁਝ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹੋਦਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੁਰੰਤ ਮਹੋਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਘੋਰਾਂ ਮਹੀਧਰਸਮਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਚਟਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਛਾਲੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੋਦਰਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਚਟਾਨ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਬਿਨਾ ਡਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤੇਨ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਗृਧ੍ਰਚਕ੍ਰਮਿਵਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਚਟਾਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਣ-ਗਿਣ ਕੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਪੈ ਗਈ।
ਤਾਂ ਤੁ ਭਿਨ੍ਨਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਸਾਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨੈਕਧਾ
ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਚਟਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦਦਾਰੈਨਂ ਸ਼ੂਰਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਿਘਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਪਰਘਾ ਵੇਖਿਆ।
ਆਵਿਧ੍ਯ ਤੁ ਸ ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਰਿਘਂ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਪਰਿਘੇਣੋਗ੍ਰਵੇਗੇਨ ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਪਰਘਾ ਹਲਾਇਆ ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੋਦਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਤਹਯਾਦ੍ ਵੀਰਃ ਸੋऽਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍। ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਥ ਮਹੋਦਰਃ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਹਾਦਰ ਮਹੋਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਛਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਗਦਾਪਰਿਘਹਸ੍ਤੌ ਤੌ ਯੁਧਿ ਵੀਰੌ ਸਮੀਯਤੁਃ। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਗੋਵृषਪ੍ਰਖ੍ਯੌ ਘਨਾਵਿਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤੌ
ਗਦਾ ਤੇ ਪਰਘਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭਾਸਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਮਹੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹੋਦਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਗਦਾਂ ਤਾਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਲੀ ਗਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਠੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜਘਾਨ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਘੇਣ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਭਿਨ੍ਨਃ ਪਰਿਘਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਗਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਸੁਧਾਤਲਾਤ੍। ਆਯਸਂ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮਸਲ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੋऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਗਦਾਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੇਤਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਸਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ; ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਭਿਨ੍ਨਪ੍ਰਹਰਣੌ ਮੁष੍ਟਿਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਸਮੀਯਤੁਃ। ਤੇਜੋਬਲਸਮਾਵਿष੍ਟੌ ਦੀਪ੍ਤਾਵਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨੌ
ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਦਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਲੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੇਤਤੁਸ਼੍ਚ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਹਥੇਲੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਘ੍ਨਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਭੁਜੈਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤੁਰ੍ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਪਰਾਜਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਜੈਯੋ ਯੋਧੇ।
ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਸ਼੍ਰਮਂ ਵੀਰੌ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਂਤਪੌ। ਆਜਹਾਰ ਤਦਾ ਖਡ੍ਗਮਦੂਰਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਫਿਰ ਨੇੜੇ ਪਏ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਵੇਗੋ ਮਹੋਦਰਃ। ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਖਡ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮਣਾ ਪਤਿਤਂ ਸਹ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਹੋਦਰਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆਪਣਾ ਡਾਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਚੁੱਕੀ; ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰੋषਪਰੀਤਾਙ੍ਗੌ ਨਦਨ੍ਤਾਵਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍। ਉਦ੍ਯਤਾਸੀ ਰਣੇ ਹृष੍ਟੌ ਯੁਧਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੋਵੇਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਖੁਸ਼।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਚੋਭੌ ਸੁਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮ੍ਪਰੀਯਤੁਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਜਯੇ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਮੌਕਾ ਲੱਭਦੇ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ੂਰੋ ਮਹਾਵੇਗੋ ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਲਾਘੀ ਮਹੋਦਰਃ। ਮਹਾਵਰ੍ਮਣਿ ਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਮਹੋਦਰਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਵੱਡੇ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀ।
ਲਗ੍ਨਮੁਤ੍ਕਰ੍षਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਜਹਾਰ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਕੁਣ੍ਡਲੋਪਗਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਪਰ ਵਾਨਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ। ਤਦ੍ ਬਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਕੱਟਿਆ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਗਈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਨਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਨਾਦ ਮੁਦਿਤੋ ਹਰਿਃ। ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਬਭੌ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਃ
ਉਹਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਗੂੰਜਿਆ; ਦਸ਼ਾਨਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦੀਨਚੇਤਸਃ। ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਲ ਉਦਾਸ, ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਮਨ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਹੋਦਰਂ ਤਂ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯ ਭੂਮੌ ਮਹਾਗਿਰੇਃ ਕੀਰ੍ਣਮਿਵੈਕਦੇਸ਼ਮ੍। ਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਰਾਜ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਤੇਜੋਭਿਰਿਵਾਪ੍ਰਧृष੍ਯਃ
ਮਹੋਦਰਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਥ ਵਿਜਯਮਵਾਪ੍ਯ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਰਮੁਖੇ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਯਕ੍ਸ਼ਸਙ੍ਘੈਃ। ਅਵਨਿਤਲਗਤੈਸ਼੍ਚ ਭੂਤਸਙ੍ਘੈ- ਰ੍ਹਰੁषਸਮਾਕੁਲਿਤੈਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ
ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਵ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।