ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਰੂਪਨੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਂ ਤਂ ਹਰਿਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ। ਬਲਂ ਸਮੇਤਂ ਕਪਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾ- ਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਭੂਵ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਗੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਫੌਜ ਉੱਚੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
thumb|ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਸਤੰਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੋ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਬਲੇ ਤੂਰ੍ਣਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਮृਧੇ। ਸਰਸੀਵ ਮਹਾਘਰ੍ਮੇ ਸੂਪਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਰਹੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਤੁ ਘਾਤੇਨ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਵਧੇਨ ਚ। ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਮੌਤ ਕਾਰਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਵਲੀਮੁਖੈਃ। ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਵਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਮਹੋਦਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਯਾਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੈ।'
ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਚਮੂਂ ਵੀਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਭਰ੍ਤृਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਨਿਰ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸਾਧੁ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
'ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਬਹਾਦਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਦਿਖਾ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਲੜ!'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੋਦਰਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਰਿਸੇਨਾਂ ਸ ਪਤਙ੍ਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚੋਦਿਤਃ
ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਤਲਗਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਰਿਬਲਂ ਭੀਮਂ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਦਰਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣਿਪਾਦੋਰੁ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਮਹੋਦਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ رانਾਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਰ੍ਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਦ੍ਰੁਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੇ, ਕੁਝ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹੋਦਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੁਰੰਤ ਮਹੋਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਘੋਰਾਂ ਮਹੀਧਰਸਮਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਚਟਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਛਾਲੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੋਦਰਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਚਟਾਨ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਬਿਨਾ ਡਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤੇਨ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਗृਧ੍ਰਚਕ੍ਰਮਿਵਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਚਟਾਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਣ-ਗਿਣ ਕੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਪੈ ਗਈ।
ਤਾਂ ਤੁ ਭਿਨ੍ਨਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਸਾਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨੈਕਧਾ
ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਚਟਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦਦਾਰੈਨਂ ਸ਼ੂਰਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਿਘਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਪਰਘਾ ਵੇਖਿਆ।
ਆਵਿਧ੍ਯ ਤੁ ਸ ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਰਿਘਂ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਪਰਿਘੇਣੋਗ੍ਰਵੇਗੇਨ ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਪਰਘਾ ਹਲਾਇਆ ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੋਦਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਤਹਯਾਦ੍ ਵੀਰਃ ਸੋऽਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍। ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਥ ਮਹੋਦਰਃ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਹਾਦਰ ਮਹੋਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਛਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਗਦਾਪਰਿਘਹਸ੍ਤੌ ਤੌ ਯੁਧਿ ਵੀਰੌ ਸਮੀਯਤੁਃ। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਗੋਵृषਪ੍ਰਖ੍ਯੌ ਘਨਾਵਿਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤੌ
ਗਦਾ ਤੇ ਪਰਘਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭਾਸਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਮਹੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹੋਦਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਗਦਾਂ ਤਾਂ ਸੁਮਹਾਘੋਰਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਲੀ ਗਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਠੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜਘਾਨ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਘੇਣ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਭਿਨ੍ਨਃ ਪਰਿਘਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਗਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਸੁਧਾਤਲਾਤ੍। ਆਯਸਂ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮਸਲ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੋऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਗਦਾਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੇਤਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਸਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ; ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਭਿਨ੍ਨਪ੍ਰਹਰਣੌ ਮੁष੍ਟਿਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਸਮੀਯਤੁਃ। ਤੇਜੋਬਲਸਮਾਵਿष੍ਟੌ ਦੀਪ੍ਤਾਵਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨੌ
ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਦਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਲੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੇਤਤੁਸ਼੍ਚ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਹਥੇਲੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਘ੍ਨਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਭੁਜੈਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤੁਰ੍ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਪਰਾਜਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਜੈਯੋ ਯੋਧੇ।
ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਸ਼੍ਰਮਂ ਵੀਰੌ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਂਤਪੌ। ਆਜਹਾਰ ਤਦਾ ਖਡ੍ਗਮਦੂਰਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਫਿਰ ਨੇੜੇ ਪਏ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ।