ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਤੇਨ ਖਡ੍ਗੇਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕਵਚਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਭਿਹਤੋऽਪਤਤ੍। ਸ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਤਿਤਃ ਕਪਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਬਚਾਵੀ ਜੰਗਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਲਪ੍ਰਹਾਰਮਸ਼ਨੇਃ ਸਮਾਨਂ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਤਲਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦਾ ਵੱਜਣਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਨੈਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨੋਰਸਿ ਤਾਡਯਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਤਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਆਪਣੀ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਬਚਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਇੱਕ ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਂ ਪਾਤਯਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਛਙ੍ਖਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਤਲਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਕਲ੍ਪੇਨ ਤਲੇਨਾਭਿਹਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੇ ਜਬੜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਹਥੇਲੀ ਦਾ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਹਿ ਸਮੁਦ੍ਗਿਰਨ੍। ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਲਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਦਿਵ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਲਹੂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਵਾਂਗ।
ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਤਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਝੱਗ ਤੇ ਲਹੂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਕਰੁਣਂ ਚ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਪਯੋ ਰਿਪੁਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ ਲੁੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਤੌ ਸਂਯਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮ੍। ਬਲਾਰ੍ਣਵੌ ਸਸ੍ਵਨਤੁਸ਼੍ਚ ਭੀਮੌ ਮਹਾਰ੍ਣਵੌ ਦ੍ਵਾਵਿਵ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ।
ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਰੂਪਨੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਂ ਤਂ ਹਰਿਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ। ਬਲਂ ਸਮੇਤਂ ਕਪਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾ- ਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਭੂਵ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਗੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਫੌਜ ਉੱਚੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
thumb|ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਸਤੰਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੋ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਬਲੇ ਤੂਰ੍ਣਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਮृਧੇ। ਸਰਸੀਵ ਮਹਾਘਰ੍ਮੇ ਸੂਪਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਰਹੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਤੁ ਘਾਤੇਨ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਵਧੇਨ ਚ। ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਮੌਤ ਕਾਰਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਵਲੀਮੁਖੈਃ। ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਵਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਮਹੋਦਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਯਾਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੈ।'
ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਚਮੂਂ ਵੀਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਭਰ੍ਤृਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਨਿਰ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸਾਧੁ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
'ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਬਹਾਦਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਦਿਖਾ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਲੜ!'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੋਦਰਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਰਿਸੇਨਾਂ ਸ ਪਤਙ੍ਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚੋਦਿਤਃ
ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਤਲਗਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਰਿਬਲਂ ਭੀਮਂ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਦਰਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣਿਪਾਦੋਰੁ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਮਹੋਦਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ رانਾਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਰ੍ਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਦ੍ਰੁਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੇ, ਕੁਝ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸਮਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹੋਦਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੁਰੰਤ ਮਹੋਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਘੋਰਾਂ ਮਹੀਧਰਸਮਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਚਟਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਛਾਲੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੋਦਰਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਚਟਾਨ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਬਿਨਾ ਡਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤੇਨ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਗृਧ੍ਰਚਕ੍ਰਮਿਵਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਚਟਾਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਣ-ਗਿਣ ਕੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਪੈ ਗਈ।
ਤਾਂ ਤੁ ਭਿਨ੍ਨਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਸਾਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨੈਕਧਾ
ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਚਟਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦਦਾਰੈਨਂ ਸ਼ੂਰਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਿਘਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਪਰਘਾ ਵੇਖਿਆ।
ਆਵਿਧ੍ਯ ਤੁ ਸ ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਰਿਘਂ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਪਰਿਘੇਣੋਗ੍ਰਵੇਗੇਨ ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਪਰਘਾ ਹਲਾਇਆ ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੋਦਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਤਹਯਾਦ੍ ਵੀਰਃ ਸੋऽਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍। ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਥ ਮਹੋਦਰਃ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਹਾਦਰ ਮਹੋਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਛਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।