ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਸ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਉੱਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਚ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧੋ ਵਧੇ ਚਾਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪਾਦਪਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਨੋ ਹਰਿਃ। ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਂ ਮਹਾਗਜਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਬਾਂਦਰ ਰੁੱਖ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਗਜਃ। ਅਪਾਸਰ੍ਪਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿषਸਾਦ ਨਨਾਦ ਚ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ bow ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਗਰਜਿਆ।
ਗਜਾਤ੍ ਤੁ ਮਥਿਤਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਮਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਕਪਿਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਬਾਂਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਆਰ੍षਭਂ ਚਰ੍ਮ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਨਿਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸਸਾਦ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਬਲਦ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਡਾਲਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਜਲਦੋਪਮਾਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਫੜੀ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਉੱਤੇ ਸੁਆਇ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ ਤਦਾ
ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇਨ ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਲਿਨਾ ਹਤਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞ ਇਵ ਵਾਨਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗਾ ਪਿਆ ਰਿਹਾ।
ਸਹਸਾ ਸ ਤਦੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਠੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਤੇਨ ਖਡ੍ਗੇਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕਵਚਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਭਿਹਤੋऽਪਤਤ੍। ਸ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਤਿਤਃ ਕਪਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਬਚਾਵੀ ਜੰਗਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਲਪ੍ਰਹਾਰਮਸ਼ਨੇਃ ਸਮਾਨਂ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਤਲਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦਾ ਵੱਜਣਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਨੈਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨੋਰਸਿ ਤਾਡਯਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਤਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਆਪਣੀ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਬਚਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਇੱਕ ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਂ ਪਾਤਯਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਛਙ੍ਖਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਤਲਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਕਲ੍ਪੇਨ ਤਲੇਨਾਭਿਹਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੇ ਜਬੜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਹਥੇਲੀ ਦਾ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਹਿ ਸਮੁਦ੍ਗਿਰਨ੍। ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਲਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਦਿਵ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਲਹੂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਵਾਂਗ।
ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਤਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਝੱਗ ਤੇ ਲਹੂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਕਰੁਣਂ ਚ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਪਯੋ ਰਿਪੁਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ ਲੁੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਤੌ ਸਂਯਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮ੍। ਬਲਾਰ੍ਣਵੌ ਸਸ੍ਵਨਤੁਸ਼੍ਚ ਭੀਮੌ ਮਹਾਰ੍ਣਵੌ ਦ੍ਵਾਵਿਵ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ।
ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਰੂਪਨੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਂ ਤਂ ਹਰਿਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ। ਬਲਂ ਸਮੇਤਂ ਕਪਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾ- ਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਭੂਵ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਗੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਫੌਜ ਉੱਚੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
thumb|ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਸਤੰਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੋ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਬਲੇ ਤੂਰ੍ਣਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਮृਧੇ। ਸਰਸੀਵ ਮਹਾਘਰ੍ਮੇ ਸੂਪਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਰਹੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਤੁ ਘਾਤੇਨ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਵਧੇਨ ਚ। ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਮੌਤ ਕਾਰਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਵਲੀਮੁਖੈਃ। ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਵਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਮਹੋਦਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਯਾਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੈ।'
ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਚਮੂਂ ਵੀਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਭਰ੍ਤृਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਨਿਰ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸਾਧੁ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
'ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਬਹਾਦਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਦਿਖਾ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਲੜ!'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੋਦਰਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਰਿਸੇਨਾਂ ਸ ਪਤਙ੍ਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚੋਦਿਤਃ
ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਤਲਗਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਰਿਬਲਂ ਭੀਮਂ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।