ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਾਨ੍ ਕਪੀਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਾਨ੍ ਰਣੇ। ਗੁਲ੍ਮੇ ਸੁषੇਣਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਰੁਤਂ ਮਨਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਟੋਲੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੌਂਪੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਲੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰਂ ਸ ਤਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਾਨਰਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਭਿਮੁਖਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਪਾਦਪਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਗਵਾਈ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਨਨਰ੍ਦ ਯੁਧਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍। ਪੋਥਯਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਮਮਨ੍ਥੋਤ੍ਤਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜ ਕੇ, ਕਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਰ੍ਦ ਚ ਮਹਾਕਾਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਸਮਯੇ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਗਮਾਨਿਵ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਚਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਵਾ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਨੀਕੇषੁ ਸ਼ੈਲਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਹ। ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਯਥਾ ਮੇਘਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘੇषੁ ਕਾਨਨੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਪਿਰਾਜਵਿਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੈਲਵਰ੍षੈਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਵਿਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਰਸਃ ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੁ ਚ ਪਤਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਰੋਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ—
ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਕਂ ਨਾਮ ਧਨ੍ਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧਮੁਪਾਰੁਹਤ੍
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦ੍ਵਿਪਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਨਰ੍ਦ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਵਾਨਰਾਨਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਫਿਰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਸ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਉੱਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਚ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧੋ ਵਧੇ ਚਾਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪਾਦਪਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਨੋ ਹਰਿਃ। ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਂ ਮਹਾਗਜਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਬਾਂਦਰ ਰੁੱਖ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਗਜਃ। ਅਪਾਸਰ੍ਪਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿषਸਾਦ ਨਨਾਦ ਚ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ bow ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਗਰਜਿਆ।
ਗਜਾਤ੍ ਤੁ ਮਥਿਤਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਮਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਕਪਿਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਬਾਂਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਆਰ੍षਭਂ ਚਰ੍ਮ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਨਿਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸਸਾਦ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਬਲਦ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਡਾਲਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਜਲਦੋਪਮਾਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਫੜੀ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਉੱਤੇ ਸੁਆਇ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ ਤਦਾ
ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇਨ ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਲਿਨਾ ਹਤਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞ ਇਵ ਵਾਨਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗਾ ਪਿਆ ਰਿਹਾ।
ਸਹਸਾ ਸ ਤਦੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਠੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਤੇਨ ਖਡ੍ਗੇਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕਵਚਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਭਿਹਤੋऽਪਤਤ੍। ਸ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਤਿਤਃ ਕਪਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਬਚਾਵੀ ਜੰਗਾ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਲਪ੍ਰਹਾਰਮਸ਼ਨੇਃ ਸਮਾਨਂ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਤਲਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦਾ ਵੱਜਣਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਨੈਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨੋਰਸਿ ਤਾਡਯਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਤਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਆਪਣੀ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਬਚਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਇੱਕ ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਂ ਪਾਤਯਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਛਙ੍ਖਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਤਲਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਕਲ੍ਪੇਨ ਤਲੇਨਾਭਿਹਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੇ ਜਬੜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਹਥੇਲੀ ਦਾ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਹਿ ਸਮੁਦ੍ਗਿਰਨ੍। ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਲਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਦਿਵ
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਲਹੂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਵਾਂਗ।
ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਤਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਝੱਗ ਤੇ ਲਹੂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਕਰੁਣਂ ਚ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਪਯੋ ਰਿਪੁਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ ਲੁੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਤੌ ਸਂਯਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮ੍। ਬਲਾਰ੍ਣਵੌ ਸਸ੍ਵਨਤੁਸ਼੍ਚ ਭੀਮੌ ਮਹਾਰ੍ਣਵੌ ਦ੍ਵਾਵਿਵ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ।