ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕੇषੁ ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਰਾਵਣੇਨ ਵਲੀਮੁਖਾਃ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਲੈ ਲਏ।
ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਦਾਰਿਤਾਃ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਨਾਕृਤਾਃ
ਕਈ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਸਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਕਈ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫਟੇ ਹੋਏ; ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਦਸ਼ਾਨਨਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰੋ ਯਤੋ ਯਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਰਥੇਨ ਸਂਖ੍ਯੇ। ਤਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਪ੍ਰਵੇਗਂ ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਸ੍ਤੇ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਰਥ 'ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਧਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
thumb|षਣ੍ਣਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਥਾ ਤੈਃ ਕृਤ੍ਤਗਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਬਭੂਵ ਵਸੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾ ਹਰਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਸ-ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਓਥੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਪ੍ਰਸਹ੍ਯਂ ਤਂ ਸ਼ਰਸਮ੍ਪਾਤਮੇਕਤਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਹਿਤੁਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਤਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਯਥਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੜਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ, ਵਾਨਰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ।
ਤੇऽਰ੍ਦਿਤਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿਃ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਯਥਾ ਗਜਾਃ
ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਮਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਮਾਰੁਤਃ। ਸਂਯਯੌ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਧਮਨ੍ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਕਦਨਂ ਤਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਰਾਘਵਂ ਰਣੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਤਲ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਾਨ੍ ਕਪੀਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਾਨ੍ ਰਣੇ। ਗੁਲ੍ਮੇ ਸੁषੇਣਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਰੁਤਂ ਮਨਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਟੋਲੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੌਂਪੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਲੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰਂ ਸ ਤਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਾਨਰਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਭਿਮੁਖਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਪਾਦਪਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਗਵਾਈ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਨਨਰ੍ਦ ਯੁਧਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍। ਪੋਥਯਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਮਮਨ੍ਥੋਤ੍ਤਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜ ਕੇ, ਕਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਰ੍ਦ ਚ ਮਹਾਕਾਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਸਮਯੇ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਗਮਾਨਿਵ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਚਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਵਾ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਨੀਕੇषੁ ਸ਼ੈਲਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਹ। ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਯਥਾ ਮੇਘਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘੇषੁ ਕਾਨਨੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਪਿਰਾਜਵਿਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੈਲਵਰ੍षੈਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਵਿਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਰਸਃ ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੁ ਚ ਪਤਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਰੋਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ—
ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਕਂ ਨਾਮ ਧਨ੍ਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧਮੁਪਾਰੁਹਤ੍
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦ੍ਵਿਪਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਨਰ੍ਦ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਵਾਨਰਾਨਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਫਿਰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਸ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਉੱਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਚ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧੋ ਵਧੇ ਚਾਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪਾਦਪਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਨੋ ਹਰਿਃ। ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਂ ਮਹਾਗਜਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਬਾਂਦਰ ਰੁੱਖ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਗਜਃ। ਅਪਾਸਰ੍ਪਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿषਸਾਦ ਨਨਾਦ ਚ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ bow ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਗਰਜਿਆ।
ਗਜਾਤ੍ ਤੁ ਮਥਿਤਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਮਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਕਪਿਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਬਾਂਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਆਰ੍षਭਂ ਚਰ੍ਮ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਨਿਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸਸਾਦ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਬਲਦ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਡਾਲਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਜਲਦੋਪਮਾਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਫੜੀ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਉੱਤੇ ਸੁਆਇ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ ਤਦਾ
ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇਨ ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਲਿਨਾ ਹਤਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞ ਇਵ ਵਾਨਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗਾ ਪਿਆ ਰਿਹਾ।
ਸਹਸਾ ਸ ਤਦੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਠੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।