ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ। ਨਿਰ੍ਯਯਾਵੁਦ੍ਯਤਧਨੁਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਵਿਤਾਸ਼੍ਵੇਨ ਰਥੇਨ ਸ ਮਹਾਰਥਃ। ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤੇਨ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨष੍ਟਪ੍ਰਭਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਿਮਿਰਾਵृਤਾਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਚ ਨੇਦੁਰ੍ਘੋਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਚਚਾਲ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਦੁਜਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ।
ਵਵਰ੍ष ਰੁਧਿਰਂ ਦੇਵਸ਼੍ਚਸ੍ਖਲੁਸ਼੍ਚ ਤੁਰਂਗਮਾਃ। ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਗृਧ੍ਰੋ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚਾਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਰਸਿਆ, ਘੋੜੇ ਠੋਕਰ ਖਾ ਗਏ, ਧਵਜ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਿੱਧ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਆਲਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ।
ਨਯਨਂ ਚਾਸ੍ਫੁਰਦ੍ ਵਾਮਂ ਵਾਮੋ ਬਾਹੁਰਕਮ੍ਪਤ। ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਕਿਂਚਿਦਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤ ਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਫੜਕਣ ਲੱਗੀ, ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਕੰਬਿਆ, ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਪਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਣੇ ਨਿਧਨਸ਼ਂਸੀਨਿ ਰੂਪਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਆਈਆਂ ਜੋ ਜੰਗ 'ਚ ਮੌਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ੀਨਗੋਈ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਪਾਤੋਲ੍ਕਾ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾ। ਵਿਨੇਦੁਰਸ਼ਿਵਾ ਗृਧ੍ਰਾ ਵਾਯਸੈਰਭਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇਕ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ; ਗਿੱਧ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਾਨਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਘੋਰਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਵਣੋ ਮੋਹਾਦ੍ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਮੋਹ ਵਿਚ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਰਥਘੋषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਾਨਰਾਣਾਮਪਿ ਚਮੂਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਹ੍ਵਯਾਨਾਨਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਜਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕੇषੁ ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਰਾਵਣੇਨ ਵਲੀਮੁਖਾਃ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਲੈ ਲਏ।
ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਦਾਰਿਤਾਃ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਨਾਕृਤਾਃ
ਕਈ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਸਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਕਈ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫਟੇ ਹੋਏ; ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਦਸ਼ਾਨਨਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰੋ ਯਤੋ ਯਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਰਥੇਨ ਸਂਖ੍ਯੇ। ਤਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਪ੍ਰਵੇਗਂ ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਸ੍ਤੇ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਰਥ 'ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਧਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
thumb|षਣ੍ਣਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਥਾ ਤੈਃ ਕृਤ੍ਤਗਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਬਭੂਵ ਵਸੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾ ਹਰਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਸ-ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਓਥੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਪ੍ਰਸਹ੍ਯਂ ਤਂ ਸ਼ਰਸਮ੍ਪਾਤਮੇਕਤਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਹਿਤੁਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਤਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਯਥਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੜਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ, ਵਾਨਰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ।
ਤੇऽਰ੍ਦਿਤਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿਃ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਯਥਾ ਗਜਾਃ
ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਮਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਮਾਰੁਤਃ। ਸਂਯਯੌ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਧਮਨ੍ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਕਦਨਂ ਤਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਰਾਘਵਂ ਰਣੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਤਲ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਾਨ੍ ਕਪੀਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਾਨ੍ ਰਣੇ। ਗੁਲ੍ਮੇ ਸੁषੇਣਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਰੁਤਂ ਮਨਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਟੋਲੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੌਂਪੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਲੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰਂ ਸ ਤਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਾਨਰਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਭਿਮੁਖਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਪਾਦਪਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਗਵਾਈ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਨਨਰ੍ਦ ਯੁਧਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍। ਪੋਥਯਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਮਮਨ੍ਥੋਤ੍ਤਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜ ਕੇ, ਕਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਰ੍ਦ ਚ ਮਹਾਕਾਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਸਮਯੇ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਗਮਾਨਿਵ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਚਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਵਾ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਨੀਕੇषੁ ਸ਼ੈਲਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਹ। ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਯਥਾ ਮੇਘਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘੇषੁ ਕਾਨਨੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਪਿਰਾਜਵਿਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੈਲਵਰ੍षੈਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਵਿਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਰਸਃ ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੁ ਚ ਪਤਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਰੋਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ—
ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਕਂ ਨਾਮ ਧਨ੍ਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧਮੁਪਾਰੁਹਤ੍
ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦ੍ਵਿਪਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਨਰ੍ਦ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਵਾਨਰਾਨਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਫਿਰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।