ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍। ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਕਲਸ਼ੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨ ਲਗੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰਥ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ।
ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਦ੍ਰੁਤਂ ਸੂਤਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਾष੍ਟਤੁਰਗਂ ਰਥਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਥ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ, ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸਹਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਰਾਵਣਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਾਦ੍ ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਾਨਾਦਸ੍ਤੂਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਮृਦਙ੍ਗੈਃ ਪਟਹੈਃ ਸ਼ਙ੍ਖੈਃ ਕਲਹੈਃ ਸਹ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਤੁਰੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ, ਪਟਾਹਾਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧੁੰਮ ਮਚੀ।
ਆਗਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਰਾਜਾ ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਸਂਯੁਤਃ। ਸੀਤਾਪਹਾਰੀ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ। ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਘੁਵਰੇਣੇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਕਲਹਧ੍ਵਨਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ—'ਉਹ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ!'
ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ। ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸਹਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ; ਤੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਅਚਾਨਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਚਿਵੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਯਾਯ ਵਿਜਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੌ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਹੋਦਰੌ। ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਥਾਨਾਰੁਰੁਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਏ।
ਤੇ ਤੁ ਹृष੍ਟਾਭਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤ ਇਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਨਾਦਂ ਘੋਰਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ। ਨਿਰ੍ਯਯਾਵੁਦ੍ਯਤਧਨੁਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਵਿਤਾਸ਼੍ਵੇਨ ਰਥੇਨ ਸ ਮਹਾਰਥਃ। ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤੇਨ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨष੍ਟਪ੍ਰਭਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਿਮਿਰਾਵृਤਾਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਚ ਨੇਦੁਰ੍ਘੋਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਚਚਾਲ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਦੁਜਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ।
ਵਵਰ੍ष ਰੁਧਿਰਂ ਦੇਵਸ਼੍ਚਸ੍ਖਲੁਸ਼੍ਚ ਤੁਰਂਗਮਾਃ। ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਗृਧ੍ਰੋ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚਾਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਰਸਿਆ, ਘੋੜੇ ਠੋਕਰ ਖਾ ਗਏ, ਧਵਜ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਿੱਧ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਆਲਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ।
ਨਯਨਂ ਚਾਸ੍ਫੁਰਦ੍ ਵਾਮਂ ਵਾਮੋ ਬਾਹੁਰਕਮ੍ਪਤ। ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਕਿਂਚਿਦਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤ ਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਫੜਕਣ ਲੱਗੀ, ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਕੰਬਿਆ, ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਪਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਣੇ ਨਿਧਨਸ਼ਂਸੀਨਿ ਰੂਪਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਆਈਆਂ ਜੋ ਜੰਗ 'ਚ ਮੌਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ੀਨਗੋਈ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਪਾਤੋਲ੍ਕਾ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾ। ਵਿਨੇਦੁਰਸ਼ਿਵਾ ਗृਧ੍ਰਾ ਵਾਯਸੈਰਭਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇਕ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ; ਗਿੱਧ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਾਨਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਘੋਰਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਵਣੋ ਮੋਹਾਦ੍ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਮੋਹ ਵਿਚ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਰਥਘੋषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਾਨਰਾਣਾਮਪਿ ਚਮੂਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਹ੍ਵਯਾਨਾਨਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਜਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕੇषੁ ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਰਾਵਣੇਨ ਵਲੀਮੁਖਾਃ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਲੈ ਲਏ।
ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਦਾਰਿਤਾਃ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਨਾਕृਤਾਃ
ਕਈ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਸਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਕਈ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫਟੇ ਹੋਏ; ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਦਸ਼ਾਨਨਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰੋ ਯਤੋ ਯਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਰਥੇਨ ਸਂਖ੍ਯੇ। ਤਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਪ੍ਰਵੇਗਂ ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਸ੍ਤੇ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਰਥ 'ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਧਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
thumb|षਣ੍ਣਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਥਾ ਤੈਃ ਕृਤ੍ਤਗਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਬਭੂਵ ਵਸੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾ ਹਰਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਸ-ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਓਥੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਪ੍ਰਸਹ੍ਯਂ ਤਂ ਸ਼ਰਸਮ੍ਪਾਤਮੇਕਤਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਹਿਤੁਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਤਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਯਥਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੜਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ, ਵਾਨਰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ।
ਤੇऽਰ੍ਦਿਤਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿਃ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਯਥਾ ਗਜਾਃ
ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਮਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਮਾਰੁਤਃ। ਸਂਯਯੌ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਧਮਨ੍ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਕਦਨਂ ਤਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਰਾਘਵਂ ਰਣੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਤਲ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰਿਆ।