ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭਯੇਨ ਪ੍ਰਭृਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਦੈਵਤੈਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮੈਃ। ਵृषਧ੍ਵਜਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਹਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤੋषਿਤਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਬਲਦ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨੇਤਦ੍ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਵੋ ਨਾਰੀ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।'
ਏषਾ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ ਯਥਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਪੁਰਾ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਘ੍ਨੀ ਸਰਾਵਣਾਨ੍
ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੁੱਖ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਪਨੀਤੇਨ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਅਯਂ ਨਿष੍ਟਾਨਕੋ ਘੋਰਃ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਆਖਰੀ ਰੋਣਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਲੋਕੇ ਯੋ ਨਃ ਸ਼ਰਣਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਰਾਘਵੇਣੋਪਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਕਾਲੇਨੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਸਕੇ, ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਆ ਗਏ ਹੋਈਏ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਯੇ ਮਹਤਿ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਵੇष੍ਟਿਤਾਨਾਂ ਹਿ ਕਰੇਣੂਨਾਂ ਯਥਾ ਵਨੇ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥਣੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਤ ਏਵ ਭਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਪੂਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਡਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜਿਸ ਵਲੋਂ ਡਰ ਆਇਆ, ਉਸੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਇਤੀਵ ਸਰ੍ਵਾ ਰਜਨੀਚਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮ੍ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ। ਵਿषੇਦੁਰਾਰ੍ਤਾਤਿਭਯਾਭਿਪੀਡਿਤਾ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰੋਣੀ ਪਾਈ।
thumb|ਪਞ੍ਚਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਤੁ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਵੈ ਕੁਲੇ ਕੁਲੇ। ਰਾਵਣਃ ਕਰੁਣਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍
ਲੰਕਾ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਦੁਖ ਭਰੀ ਰੋਣੀ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣਿਆ।
ਸ ਤੁ ਦੀਰ੍ਘਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਨੇ ਲੰਬਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰੋष੍ਠਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੱਟੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕ੍ਰੋਧਾਵ੍ਯਕ੍ਤਕਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਹੋਦਰਂ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਦਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨਿਰ੍ਯਾਤੇਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ।"
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਚੋਦਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਉਕਸਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਰਣਾਭਿਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਰਾਵਣਂ ਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਤਾਨ੍ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੌ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸ ਕੇ ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਬਾਣੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ। ਰਾਘਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਖਰਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋਸ੍ਤਥਾ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਮਦ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧਾਦਹਮ੍
ਅੱਜ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਖਰ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਨੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਚ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨਾਪਿ ਸਾਗਰਾਃ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਬਾਣਜਲਦਾਵृਤਾਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਦਿਸਣੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਅਦ੍ਯ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਾਨਿ ਯੂਥਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਧਨੁषਾ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾ
ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਟੋਲੇ-ਟੋਲੇ ਕਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਥੇਨ ਪਵਨੌਜਸਾ। ਧਨੁਃਸਮੁਦ੍ਰਾਦੁਦ੍ਭੂਤੈਰ੍ਮਥਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਉਠੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਲਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਕੋਸ਼ਪਦ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਦ੍ਮਕੇਸਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਯੂਥਤਟਾਕਾਨਿ ਗਜਵਤ੍ ਪ੍ਰਮਥਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਅੱਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸਸ਼ਰੈਰਦ੍ਯ ਵਦਨੈਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਮਣ੍ਡਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਸਨਾਲੈਰਿਵ ਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਦੇਣਗੇ।
ਅਦ੍ਯ ਯੂਥਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾਨਾਂ ਹਰੀਣਾਂ ਦ੍ਰੁਮਯੋਧਿਨਾਮ੍। ਮੁਕ੍ਤੇਨੈਕੇषੁਣਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਚ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਦਲਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਯੇषਾਂ ਵੈ ਯੇषਾਂ ਚ ਤਨਯੋ ਹਤਃ। ਵਧੇਨਾਦ੍ਯ ਰਿਪੋਸ੍ਤੇषਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਰਾ ਮਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਝ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤੀਰ੍ਣੈਰ੍ਗਤਚੇਤਨੈਃ। ਕਰੋਮਿ ਵਾਨਰੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਤ੍ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਲਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਸਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦੇ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਤੇ ਪਸਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਖਣੀ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਦ੍ਯ ਕਾਕਾਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚ ਮਾਂਸਾਸ਼ਿਨੋऽਪਰੇ। ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਂਸੈਃ ਸ਼ਰਾਹਤੈਃ
ਅੱਜ, ਕਾਂ, ਗਿਧ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਰੱਜਾ ਦਿਆਂਗਾ।