ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਂ ਤਂ ਵਿਰਾਧਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਹਤਮੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਨਿਹਤਾਨਿ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਖਰਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੂषਣਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਖਰ, ਦੂषण ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ।
ਹਤੋ ਯੋਜਨਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਕਬਨ੍ਧੋ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਃ। ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਾਦਂ ਨਦਨ੍ ਸੋऽਥ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਕਬੰਧ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ।
ਜਘਾਨ ਬਲਿਨਂ ਰਾਮਃ ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਵਾਲਿਨਂ ਮੇਰੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ।
ऋष੍ਯਮੂਕੇ ਵਸਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੀਨੋ ਭਗ੍ਨਮਨੋਰਥਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਗਰੀਵ ਜੋ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਮੁੜ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਹਿਤਮ੍। ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣੇਨੋਕ੍ਤਂ ਮੋਹਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨ ਰੋਚਤੇ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਹੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਦਿ ਸ੍ਮ ਧਨਦਾਨੁਜਃ। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਭੂਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਨੇਯਂ ਲਙ੍ਕਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਅੱਜ ਦੁੱਖ ਤੇ ਉਜੜ ਦਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਨਾ ਬਣਦੀ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਅਤਿਕਾਯਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਹਤਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਵਣੋ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤਿਕਾਯ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਰਣੇ ਹਤਃ। ਇਤ੍ਯੇष ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਕੁਲੇ ਕੁਲੇ
‘ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ’—ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਥਾਸ਼੍ਵਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਣੇ ਰਾਮੇਣ ਸ਼ੂਰੇਣ ਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਦਾਤਯਃ
ਇਥੇ-ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਹਨ੍ਤਿ ਨੋ ਰਾਮਰੂਪੇਣ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਨ੍ਤਕਃ
ਚਾਹੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੋਵੇ, ਮਹਾ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਹੋਵੇ—ਕੋਈ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾ ਰਾਮੇਣ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤੇ ਵਯਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਨਾਥਾ ਵਿਲਪਾਮਹੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ; ਡਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਰਾਮਹਸ੍ਤਾਦ੍ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ੂਰੋ ਦਤ੍ਤਮਹਾਵਰਃ। ਇਦਂ ਭਯਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ
ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਰ ਮਿਲੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਠੇ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਉਪਸृष੍ਟਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ—ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ—ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ।
ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਰਣੇ ਰਣੇ। ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਰਾਮੇਣ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੀ ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿਸਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਰਾਵਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਭਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਨ ਯਾਚਿਤਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ ਸੀ।
ਤਦਿਦਂ ਮਾਨੁषਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਭਯਮ੍। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਂ ਘੋਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਡਰ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਦੀਪ੍ਤੈਸ੍ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਿਬੁਧਾਃ ਪਿਤਾਮਹਮਪੂਜਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੁਆਰਾ ਦੇਵਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪੂਜਿਆ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਵਾਚ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤੁष੍ਟ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਚਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭਯੇਨ ਪ੍ਰਭृਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਦੈਵਤੈਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮੈਃ। ਵृषਧ੍ਵਜਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਹਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤੋषਿਤਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਬਲਦ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨੇਤਦ੍ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਵੋ ਨਾਰੀ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।'
ਏषਾ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ ਯਥਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਪੁਰਾ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਘ੍ਨੀ ਸਰਾਵਣਾਨ੍
ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੁੱਖ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਪਨੀਤੇਨ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਅਯਂ ਨਿष੍ਟਾਨਕੋ ਘੋਰਃ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਆਖਰੀ ਰੋਣਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਲੋਕੇ ਯੋ ਨਃ ਸ਼ਰਣਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਰਾਘਵੇਣੋਪਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਕਾਲੇਨੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਸਕੇ, ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਆ ਗਏ ਹੋਈਏ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਯੇ ਮਹਤਿ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਵੇष੍ਟਿਤਾਨਾਂ ਹਿ ਕਰੇਣੂਨਾਂ ਯਥਾ ਵਨੇ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥਣੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਤ ਏਵ ਭਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਪੂਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਡਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜਿਸ ਵਲੋਂ ਡਰ ਆਇਆ, ਉਸੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਇਤੀਵ ਸਰ੍ਵਾ ਰਜਨੀਚਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮ੍ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ। ਵਿषੇਦੁਰਾਰ੍ਤਾਤਿਭਯਾਭਿਪੀਡਿਤਾ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰੋਣੀ ਪਾਈ।
thumb|ਪਞ੍ਚਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।