ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਘਵਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾਨਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਏष ਹਨ੍ਤਿ ਗਜਾਨੀਕਮੇष ਹਨ੍ਤਿ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਏष ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਦਾਤੀਨ੍ ਵਾਜਿਭਿਃ ਸਹ
ਇਹੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਰਣੇ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕੁਪਿਤਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਦ੍ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨ ਤੇ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਰਾਮਂ ਦਹਨ੍ਤਮਪਿ ਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਮੋਹਿਤਾਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤੇ ਤੁ ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਣੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮੇਕਮੇਵ ਮਹਾਹਵੇ
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਮ ਵੇਖੇ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇਕ ਕਕੁਤਸਥ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀਂ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਕੋਟਿਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨ ਰਾਘਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਧਨੁ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੁੰਮਦਾ ਚੱਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹੀਆ, ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਰੀਰਨਾਭਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਚਿਃ ਸ਼ਰਾਰਂ ਨੇਮਿਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਜ੍ਯਾਘੋषਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਤੇਜੋਬੁਦ੍ਧਿਗੁਣਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਉਸਦੇ ਸਪੋਕ, ਧਨੁ ਉਸਦੀ ਗੇੜ, ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਚਮਕ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਗੁਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਮਚਕ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਕਾਲਚਕ੍ਰਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਰਾਮ-ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲ-ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ।
ਅਨੀਕਂ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਰਥਾਨਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍। ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ—
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਰੋਹਾਣਾਂ ਚ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪਦਾਤਿਨਾਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ—
ਦਿਵਸਸ੍ਯਾष੍ਟਭਾਗੇਨ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ। ਹਤਾਨ੍ਯੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾ ਹਤਰਥਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿਮਥਿਤਧ੍ਵਜਾਃ। ਅਭਿਪੇਤੁਃ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਝੰਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਪੰਕਤੀਆਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਤੈਰ੍ਗਜਪਦਾਤ੍ਯਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤਦ੍ ਬਭੂਵ ਰਣਾਜਿਰਮ੍। ਆਕ੍ਰੀਡਭੂਮਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰਾ ਲਈ ਖੇਡ ਦਾ ਅੰਗਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੀ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੈਨ੍ਦਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਮੇਵ ਚ। ਏਤਦਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਮ ਵਾ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਵਾ
ਜਾਂਬਵੰਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈੰਦ ਤੇ ਦਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੀ ਜਾਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਹੈ।'
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਵਾਹਿਨੀਂ ਰਾਮਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਜਿਤਕ੍ਲਮਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਤੂਯਤੇ ਦੇਵਗਣੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਃ
ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਵੇਂ-ਚੌਂਵੇਂ ਸਰਗ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਤਾਨਿ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਰੋਹਾਣਿ ਚ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਰਥਾਨਾਂ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ, ਸਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ—
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਦਾਪਰਿਘਯੋਧਿਨਾਮ੍। ਕਾਞ੍ਚਨਧ੍ਵਜਚਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਕਾਮਰੂਪ—
ਨਿਹਤਾਨਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਰਾਵਣੇਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਸਭ, ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਦੀਨਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਰਾਖਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਵਿਧਵਾ ਹਤਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੋ ਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਣਾਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਈਆਂ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਕਰਾਲਾ ਨਿਰ੍ਣਤੋਦਰੀ। ਆਸਸਾਦ ਵਨੇ ਰਾਮਂ ਕਂਦਰ੍ਪਸਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਪੇਟ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਸੀ?
ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਵਧ੍ਯਾ ਸਾ ਹੀਨਰੂਪਾ ਪ੍ਰਕਾਮਿਤਾ
ਉਹ ਔਰਤ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਨਰਮ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਕਥਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਹੀਨਾ ਗੁਣਵਨ੍ਤਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਸੁਮੁਖਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖੀ ਰਾਮਂ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਬਦਸੂਰਤ ਰਾਖਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾ-ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗੀ?
ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਲਿਨੀ ਸ਼੍ਵੇਤਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਅਕਾਰ੍ਯਮਪਹਾਸ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਨਸੀਬ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਝੁਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਅਣਉਚਿਤ, ਹਾਸੇਜੋਗ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੂषਣਸ੍ਯ ਖਰਸ੍ਯ ਚ। ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾ ਸਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਖਰਾ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਦਂ ਵੈਰਂ ਰਾਵਣੇਨ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍। ਵਧਾਯ ਸੀਤਾ ਸਾऽऽਨੀਤਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨ ਚ ਸੀਤਾਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਬਦ੍ਧਂ ਬਲਵਤਾ ਵੈਰਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਰਾਘਵੇਣ ਚ
ਪਰ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਵੈਰ ਬਣ ਗਿਆ।