ਧ੍ਵਜਵਰ੍ਮਰਥਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ। ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਬਭਞ੍ਜਿਰੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਝੰਡੇ, ਬਕਤਰ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜਣ ਲੱਗੇ।
ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਲਲਾਟਂ ਚ ਨਾਸਿਕਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦਸ਼ਨੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਖੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਕਰ੍ਤਯਨ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਕੰਨ, ਮੱਥਾ ਤੇ ਨੱਕ ਨੁਚ ਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕੈਕਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ਼ਤਂ ਵਾਨਰਪੁਂਗਵਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਫਲਿਨਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਕੁਨਯੋ ਯਥਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਸੌ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਗਦਾਭਿਰ੍ਗੁਰ੍ਵੀਭਿਃ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ। ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡਿਆਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਪਹੁੰਚੀ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਚ
ਤਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਮੇਘਾਃ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਘੋਰਾ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਬੱਦਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸੁਘੋਰਾਣਿ ਰਾਮੇਣ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਰਣੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਸੁਕਰਾਣਿ ਤੇ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ।
ਚਾਲਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਧਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨ ਵੈ ਰਾਮਂ ਵਾਤਂ ਵਨਗਤਂ ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ।
ਛਿਨ੍ਨਂ ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍। ਬਲਂ ਰਾਮੇਣ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਰਾਮਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰਿਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀ, ਟੁੱਟੀ, ਸਾੜੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਘਵਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾਨਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਏष ਹਨ੍ਤਿ ਗਜਾਨੀਕਮੇष ਹਨ੍ਤਿ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਏष ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਦਾਤੀਨ੍ ਵਾਜਿਭਿਃ ਸਹ
ਇਹੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਰਣੇ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕੁਪਿਤਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਦ੍ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨ ਤੇ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਰਾਮਂ ਦਹਨ੍ਤਮਪਿ ਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਮੋਹਿਤਾਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤੇ ਤੁ ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਣੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮੇਕਮੇਵ ਮਹਾਹਵੇ
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਮ ਵੇਖੇ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇਕ ਕਕੁਤਸਥ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀਂ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਕੋਟਿਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨ ਰਾਘਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਧਨੁ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੁੰਮਦਾ ਚੱਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹੀਆ, ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਰੀਰਨਾਭਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਚਿਃ ਸ਼ਰਾਰਂ ਨੇਮਿਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਜ੍ਯਾਘੋषਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਤੇਜੋਬੁਦ੍ਧਿਗੁਣਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਉਸਦੇ ਸਪੋਕ, ਧਨੁ ਉਸਦੀ ਗੇੜ, ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਚਮਕ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਗੁਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਮਚਕ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਕਾਲਚਕ੍ਰਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਰਾਮ-ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲ-ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ।
ਅਨੀਕਂ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਰਥਾਨਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍। ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ—
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਰੋਹਾਣਾਂ ਚ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪਦਾਤਿਨਾਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ—
ਦਿਵਸਸ੍ਯਾष੍ਟਭਾਗੇਨ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ। ਹਤਾਨ੍ਯੇਕੇਨ ਰਾਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾ ਹਤਰਥਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿਮਥਿਤਧ੍ਵਜਾਃ। ਅਭਿਪੇਤੁਃ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ, ਝੰਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਪੰਕਤੀਆਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਤੈਰ੍ਗਜਪਦਾਤ੍ਯਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤਦ੍ ਬਭੂਵ ਰਣਾਜਿਰਮ੍। ਆਕ੍ਰੀਡਭੂਮਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰਾ ਲਈ ਖੇਡ ਦਾ ਅੰਗਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੀ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੈਨ੍ਦਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਮੇਵ ਚ। ਏਤਦਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਮ ਵਾ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਵਾ
ਜਾਂਬਵੰਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈੰਦ ਤੇ ਦਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੀ ਜਾਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਹੈ।'
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਵਾਹਿਨੀਂ ਰਾਮਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਜਿਤਕ੍ਲਮਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਤੂਯਤੇ ਦੇਵਗਣੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਃ
ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਵੇਂ-ਚੌਂਵੇਂ ਸਰਗ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਤਾਨਿ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਰੋਹਾਣਿ ਚ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਰਥਾਨਾਂ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ, ਸਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ—
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਦਾਪਰਿਘਯੋਧਿਨਾਮ੍। ਕਾਞ੍ਚਨਧ੍ਵਜਚਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਕਾਮਰੂਪ—