ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਨਾਰ੍ਯੇਣ ਸਮਰੇऽਦ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤੌ। ਭੈਰਵੋ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ ਨਾਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਯਾ
'ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਅਧਰਮੀ ਨੇ ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਹੈ.'
ਬਹੂਨਾਮਿਹ ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਤਥਾ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਅਹੋ ਧਿਙ੍ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
'ਇੱਥੇ ਕਈ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ.'
ਅਥਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਅਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਰੌਦ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
'ਜਾਂ ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਇरਾਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ.'
ਹਨੂਮਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਯਾ ਮਯਾ। ਯਦ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇਨ ਤਦਾਯਾਸਮਨਿਰ੍ਜਿਤਾ
'ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਨਿਕਮਮੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ.'
ਨਾਦ੍ਯੈਵਮਨੁਸ਼ੋਚੇਯਂ ਭਰ੍ਤੁਰਙ੍ਕਗਤਾ ਸਤੀ। ਮਨ੍ਯੇ ਤੁ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾਃ ਫਲਿष੍ਯਤਿ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਇੰਝ ਰੋ ਰਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੌਸਲਿਆ ਦਾ ਦਿਲ ਫਲ ਲੈਵੇਗਾ.'
ਏਕਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤੇ ਯੁਧਿ। ਸਾ ਹਿ ਜਨ੍ਮ ਚ ਬਾਲ੍ਯਂ ਚ ਯੌਵਨਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜਦ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਇੱਕੋ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸੁਣੇਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਬਚਪਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ.'
ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਰੂਪਂ ਚ ਰੁਦਤੀ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿਹਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਚੇਤਨਾ
'ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਧਰਮਕਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ; ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਆਸ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ.'
ਅਗ੍ਨਿਮਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਮਪੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਕੁਬ੍ਜਾਮਸਤੀਂ ਮਨ੍ਥਰਾਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾਮ੍
'ਉਹ ਪੱਕਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੂਦਣ ਦੀ ਸੋਚੇਗੀ; ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ ਉਸ ਕੁਬਜਾ, ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਹਨ.'
ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਮਂ ਸ਼ੋਕਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
'ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕੌਸਲਿਆ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹੇਗੀ—ਇੰਝ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੈ, ਰੋ ਰਹੀ ਵੇਖ ਕੇ—'
ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਿਨਾ ਗ੍ਰਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਅਮਾਤ੍ਯਃ ਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ
'ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਅਸਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਨੇਕ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰੀ—'
ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਰਾਵਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਮ੍। ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਚਿਵੈਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਨਾਮ ਦਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:'
ਕਥਂ ਨਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜ। ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਮਪਾਸ੍ਯ ਚ
'ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਭਰਾ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਸ੍ਤਥਾ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਧਂ ਵੀਰ ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
'ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਮੈਥਿਲੀਂ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰਾਹਵੇ ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਸृਜ
'ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖ, ਰਾਜਾ; ਆਉ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੀਏ—ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ.'
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ। ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਯਾਹ੍ਯਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਜਯਾਯ ਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ
ਅੱਜ ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਉਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ; ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਵੇਂ।
ਸ਼ੂਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਰਥੀ ਖਡ੍ਗੀ ਰਥਪ੍ਰਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੂਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂ।
ਸ ਤਦ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸੁਹृਦਾ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਵਚਃ ਸੁਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਗृਹਂ ਜਗਾਮਾਥ ਤਤਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਸਭਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਿਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਨਵੇਂ-ਤਿੰਨਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਭਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀਨਃ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਮੁਖ੍ਯੇ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਸੀ; ਉਹ ਮੁੱਖ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਸ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬਲਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇਣ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵੇਨ ਸਮਾਵृਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਰਥਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਾਤੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਨਿਕਲੋ।
ਏਕਂ ਰਾਮਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ। ਵਰ੍षਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰੋ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਾ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾਹਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼੍ਵੋ ਨਿਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਰਾਮਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਅਥਵਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਖੁਦ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—even ਜੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਰਥੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਨੀਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਪਰਿਘਾਨ੍ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਰਖਡ੍ਗਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ, ਬਰਛੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ—ਜੋ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਸਤ੍ਰਾਂ—ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ। ਸ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਮਹਾਭੀਮਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ; ਉਹ ਜੰਗ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਤੇ ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਦਿਆਂ, ਬਰਛਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਦਾ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਸੁਮਹਦ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ; ਜੰਗ ਚਲਦੇ-ਚਲਦੇ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਉਠਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵੈਃ। ਮਾਤਂਗਰਥਕੂਲਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਧ੍ਵਜਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਵਹਿਣ ਨਾਲ ਧੂੜ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ; ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਏ ਸਨ, ਤੀਰ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰੀਰਸਂਘਾਟਵਹਾਃ ਪ੍ਰਸਸ੍ਰੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਪਗਾਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੈ ਕੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੂਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਹਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।