ਲੋਕਪਾਲਾ ਹਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਨੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਬਹਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਭਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਆਹृਤ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਚ ਬਲੇ ਚੈਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ
ਰਾਵਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਨਾਨਾਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖੇ ਗ੍ਰਹੋ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਥਿਲੀ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਰਧਾਰਿਣਮ੍
ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਨਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਕਦੇ ਵੇਖੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਸੀਤਾ ਦੁਃਖਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾਯਂ ਮਾਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਆਖੀ: 'ਇਹ ਜਿਹੜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆਪ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—'
ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸਨਾਥਾਂ ਮਾਮਨਾਥਾਮਿਵ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਾਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
'ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਵਾਂ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ.'
ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮ ਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਯਾ। ਸੋऽਯਂ ਮਾਮਨੁਪਸ੍ਥਾਨੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਾਗਤਃ
'ਉਹ ਮੈਨੂੰ "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ" ਆਖ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.'
ਕ੍ਰੋਧਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਅਥਵਾ ਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
'ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਭਰਾ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ—'
ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਨਾਰ੍ਯੇਣ ਸਮਰੇऽਦ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤੌ। ਭੈਰਵੋ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ ਨਾਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਯਾ
'ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਅਧਰਮੀ ਨੇ ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਹੈ.'
ਬਹੂਨਾਮਿਹ ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਤਥਾ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਅਹੋ ਧਿਙ੍ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
'ਇੱਥੇ ਕਈ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ.'
ਅਥਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਅਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਰੌਦ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
'ਜਾਂ ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਇरਾਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ.'
ਹਨੂਮਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਯਾ ਮਯਾ। ਯਦ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇਨ ਤਦਾਯਾਸਮਨਿਰ੍ਜਿਤਾ
'ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਨਿਕਮਮੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ.'
ਨਾਦ੍ਯੈਵਮਨੁਸ਼ੋਚੇਯਂ ਭਰ੍ਤੁਰਙ੍ਕਗਤਾ ਸਤੀ। ਮਨ੍ਯੇ ਤੁ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾਃ ਫਲਿष੍ਯਤਿ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਇੰਝ ਰੋ ਰਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੌਸਲਿਆ ਦਾ ਦਿਲ ਫਲ ਲੈਵੇਗਾ.'
ਏਕਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤੇ ਯੁਧਿ। ਸਾ ਹਿ ਜਨ੍ਮ ਚ ਬਾਲ੍ਯਂ ਚ ਯੌਵਨਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜਦ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਇੱਕੋ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸੁਣੇਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਬਚਪਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ.'
ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਰੂਪਂ ਚ ਰੁਦਤੀ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿਹਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਚੇਤਨਾ
'ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਧਰਮਕਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ; ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਆਸ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ.'
ਅਗ੍ਨਿਮਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਮਪੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਕੁਬ੍ਜਾਮਸਤੀਂ ਮਨ੍ਥਰਾਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾਮ੍
'ਉਹ ਪੱਕਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੂਦਣ ਦੀ ਸੋਚੇਗੀ; ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ ਉਸ ਕੁਬਜਾ, ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਹਨ.'
ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਮਂ ਸ਼ੋਕਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
'ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕੌਸਲਿਆ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹੇਗੀ—ਇੰਝ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੈ, ਰੋ ਰਹੀ ਵੇਖ ਕੇ—'
ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਿਨਾ ਗ੍ਰਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਅਮਾਤ੍ਯਃ ਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ
'ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਅਸਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਨੇਕ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰੀ—'
ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਰਾਵਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਮ੍। ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਚਿਵੈਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਨਾਮ ਦਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:'
ਕਥਂ ਨਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜ। ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਮਪਾਸ੍ਯ ਚ
'ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਭਰਾ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਸ੍ਤਥਾ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਧਂ ਵੀਰ ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
'ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਮੈਥਿਲੀਂ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰਾਹਵੇ ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਸृਜ
'ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖ, ਰਾਜਾ; ਆਉ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੀਏ—ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ.'
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ। ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਯਾਹ੍ਯਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਜਯਾਯ ਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ
ਅੱਜ ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਉਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ; ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਵੇਂ।
ਸ਼ੂਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਰਥੀ ਖਡ੍ਗੀ ਰਥਪ੍ਰਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੂਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂ।
ਸ ਤਦ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸੁਹृਦਾ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਵਚਃ ਸੁਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਗृਹਂ ਜਗਾਮਾਥ ਤਤਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਸਭਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਿਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਨਵੇਂ-ਤਿੰਨਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਭਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀਨਃ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਮੁਖ੍ਯੇ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਸੀ; ਉਹ ਮੁੱਖ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਸ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬਲਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: