ਯਤ੍ ਤਦਾਭਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਸਸ਼ਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਮਹਤ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਮਮ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਅਦ੍ਯ ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤੈਰ੍ਭੀਮਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਮਮ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰੇਵ ਵਧਾਯ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁੱਧ-ਡੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਧੀ ਇਸ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕੇ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਵਧਸਂਤਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੀਤਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਾਵਣ, ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਘੋਰੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਦੀਨੋ ਦੀਨਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਵਣ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਯਾ ਮਮ ਵਤ੍ਸੇਨ ਵਞ੍ਚਨਾਰ੍ਥਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਹਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸੀਤੇਯਮਿਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸੀਤਾ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਤਥ੍ਯਮੇਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੈਦੇਹੀਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ: ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਭੀ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਚਿਵਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਮਾਸ਼ੁ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍। ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿਮਲਾਮ੍ਬਰਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਸ ਵੇਗੇਨ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਃ। ਰਾਵਣਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਭृਸ਼ਮਾਕੁਲਚੇਤਨਃ
ਰਾਵਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਹਸਾ ਯਤ੍ਰ ਮੈਥਿਲੀ। ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰਦੇ ਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਪਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਅਦ੍ਯੈਨਂ ਤਾਵੁਭੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ, ਇਹ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਲੋਕਪਾਲਾ ਹਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਨੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਬਹਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਭਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਆਹृਤ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਚ ਬਲੇ ਚੈਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ
ਰਾਵਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਨਾਨਾਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖੇ ਗ੍ਰਹੋ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਥਿਲੀ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਰਧਾਰਿਣਮ੍
ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਨਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਕਦੇ ਵੇਖੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਸੀਤਾ ਦੁਃਖਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾਯਂ ਮਾਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਆਖੀ: 'ਇਹ ਜਿਹੜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆਪ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—'
ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸਨਾਥਾਂ ਮਾਮਨਾਥਾਮਿਵ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਾਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
'ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਵਾਂ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ.'
ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮ ਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਯਾ। ਸੋऽਯਂ ਮਾਮਨੁਪਸ੍ਥਾਨੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਾਗਤਃ
'ਉਹ ਮੈਨੂੰ "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ" ਆਖ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.'
ਕ੍ਰੋਧਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਅਥਵਾ ਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
'ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਭਰਾ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ—'
ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਨਾਰ੍ਯੇਣ ਸਮਰੇऽਦ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤੌ। ਭੈਰਵੋ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ ਨਾਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਯਾ
'ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਅਧਰਮੀ ਨੇ ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਹੈ.'
ਬਹੂਨਾਮਿਹ ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਤਥਾ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਅਹੋ ਧਿਙ੍ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋऽਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
'ਇੱਥੇ ਕਈ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ.'
ਅਥਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਅਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਰੌਦ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
'ਜਾਂ ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਇरਾਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ.'
ਹਨੂਮਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਯਾ ਮਯਾ। ਯਦ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇਨ ਤਦਾਯਾਸਮਨਿਰ੍ਜਿਤਾ
'ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਨਿਕਮਮੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ.'
ਨਾਦ੍ਯੈਵਮਨੁਸ਼ੋਚੇਯਂ ਭਰ੍ਤੁਰਙ੍ਕਗਤਾ ਸਤੀ। ਮਨ੍ਯੇ ਤੁ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾਃ ਫਲਿष੍ਯਤਿ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਇੰਝ ਰੋ ਰਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੌਸਲਿਆ ਦਾ ਦਿਲ ਫਲ ਲੈਵੇਗਾ.'
ਏਕਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਨष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤੇ ਯੁਧਿ। ਸਾ ਹਿ ਜਨ੍ਮ ਚ ਬਾਲ੍ਯਂ ਚ ਯੌਵਨਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜਦ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਇੱਕੋ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸੁਣੇਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਬਚਪਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ.'
ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਰੂਪਂ ਚ ਰੁਦਤੀ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿਹਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਚੇਤਨਾ
'ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਧਰਮਕਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ; ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਆਸ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ.'
ਅਗ੍ਨਿਮਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਮਪੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਕੁਬ੍ਜਾਮਸਤੀਂ ਮਨ੍ਥਰਾਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾਮ੍
'ਉਹ ਪੱਕਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੂਦਣ ਦੀ ਸੋਚੇਗੀ; ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ ਉਸ ਕੁਬਜਾ, ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਹਨ.'
ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਮਂ ਸ਼ੋਕਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
'ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕੌਸਲਿਆ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹੇਗੀ—ਇੰਝ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੈ, ਰੋ ਰਹੀ ਵੇਖ ਕੇ—'
ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਿਨਾ ਗ੍ਰਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਅਮਾਤ੍ਯਃ ਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ
'ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਅਸਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਨੇਕ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰੀ—'