ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍। ਬਭੂਵ ਰੂਪਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸਦਾ ਰੂਪ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਿਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਦੀਪਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਰ੍ਚਿषਃ ਸ੍ਨੇਹਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੜਕਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਦਸ਼ਨਸ੍ਵਨਃ। ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਕृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਥ੍ਨਤੋ ਦਾਨਵੈਰਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੰਦ ਪੀਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਜਬੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਏ ਜਾਂਦੇ ਯੰਤਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਾਂ ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਂਵਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵੇਖਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਚਰਾਚਰਚਿਖਾਦਿषੁਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨੋਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ, ਰਾਖਸ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿषੁਰਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਵਕਾਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉੱਚ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਪਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਨਾਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਮਮ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਸਵੈ-ਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਕਵਚਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਂ ਮੇ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਜਰ ਜਾਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ।
ਤੇਨ ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਸ੍ਥਮਿਹ ਸਂਯੁਗੇ। ਪ੍ਰਤੀਯਾਤ੍ ਕੋऽਦ੍ਯ ਮਾਮਾਜੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਥ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ—even ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ ਤਦਾਭਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਸਸ਼ਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਮਹਤ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਮਮ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਅਦ੍ਯ ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤੈਰ੍ਭੀਮਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਮਮ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰੇਵ ਵਧਾਯ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁੱਧ-ਡੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਧੀ ਇਸ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕੇ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਵਧਸਂਤਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੀਤਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਾਵਣ, ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਘੋਰੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਦੀਨੋ ਦੀਨਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਵਣ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਯਾ ਮਮ ਵਤ੍ਸੇਨ ਵਞ੍ਚਨਾਰ੍ਥਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਹਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸੀਤੇਯਮਿਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸੀਤਾ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਤਥ੍ਯਮੇਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੈਦੇਹੀਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ: ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਭੀ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਚਿਵਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਮਾਸ਼ੁ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍। ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿਮਲਾਮ੍ਬਰਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਸ ਵੇਗੇਨ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਃ। ਰਾਵਣਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਭृਸ਼ਮਾਕੁਲਚੇਤਨਃ
ਰਾਵਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਹਸਾ ਯਤ੍ਰ ਮੈਥਿਲੀ। ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰਦੇ ਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਪਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਅਦ੍ਯੈਨਂ ਤਾਵੁਭੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ, ਇਹ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਲੋਕਪਾਲਾ ਹਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਨੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਬਹਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਭਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਆਹृਤ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਚ ਬਲੇ ਚੈਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ
ਰਾਵਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਨਾਨਾਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖੇ ਗ੍ਰਹੋ ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ
ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਥਿਲੀ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਰਧਾਰਿਣਮ੍
ਮੈਥਿਲੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਂ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਨਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਕਦੇ ਵੇਖੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਸੀਤਾ ਦੁਃਖਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾਯਂ ਮਾਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਆਖੀ: 'ਇਹ ਜਿਹੜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆਪ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—'
ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸਨਾਥਾਂ ਮਾਮਨਾਥਾਮਿਵ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਾਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
'ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਵਾਂ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ.'
ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮ ਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਯਾ। ਸੋऽਯਂ ਮਾਮਨੁਪਸ੍ਥਾਨੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਾਗਤਃ
'ਉਹ ਮੈਨੂੰ "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ" ਆਖ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.'
ਕ੍ਰੋਧਮੋਹਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਅਥਵਾ ਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
'ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਭਰਾ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ—'