ਅਦ੍ਯ ਨੈਰ੍ऋਤਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰਵਮ੍। ਕਰੇਣੁਸਙ੍ਘਸ੍ਯ ਯਥਾ ਨਿਨਾਦਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਅੱਜ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੈਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਰੋਣੀ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹਾਥਣਾਂ ਦੀ ਟਰਾਂ ਟਰਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਲਙ੍ਕਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਚ ਪਰਂਤਪ। ਮਾਤਰਂ ਮਾਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਵਿਹਾਯ ਨਃ
ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ, ਰਾਖਸ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ — ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਮਮ ਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਗਤਸ੍ਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਪਰੀਤੇ ਹਿ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਲਟ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੈਂ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਚ ਸਰਾਘਵੇ। ਮਮ ਸ਼ਲ੍ਯਮਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਵਿਹਾਯ ਨਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਾਮ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚੁਭਨ ਵੀ ਨਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ?
ਏਵਮਾਦਿਵਿਲਾਪਾਰ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਨ੍ ਕੋਪਃ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਸਮ੍ਭਵਃ
ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਕੋਪਨਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਧਯਃ। ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਂਦੀਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਘਰ੍ਮੇऽਰ੍ਕਮਿਵ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਉਹ ਮੂਲ ਤੋਂ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਿਰਣਾਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲਲਾਟੇ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਗਤਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਹ ਨਕ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਮਹੋਰ੍ਮਿਭਿਰਿਵੋਦਧਿਃ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਭੰਨਵੀਂ ਭੰਨਵੀਂ ਭੌਂਹਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਉੱਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਪਾਦ੍ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਸਧੂਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਦਨਾਦਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਉੱਭਰਦੀ ਦਿਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਵਧਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਰੋਚਯਦ੍ ਵਧਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤੇ ਚ ਰਕ੍ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਨਾਪਿ ਚ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਘੋਰੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਰਾਵਣ, ਜਿਸਦੀ ਫਿਤਰਤ ਹੀ ਤਿੱਖੀ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍। ਬਭੂਵ ਰੂਪਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸਦਾ ਰੂਪ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਿਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਦੀਪਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਰ੍ਚਿषਃ ਸ੍ਨੇਹਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੜਕਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਦਸ਼ਨਸ੍ਵਨਃ। ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਕृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਥ੍ਨਤੋ ਦਾਨਵੈਰਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੰਦ ਪੀਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਜਬੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਏ ਜਾਂਦੇ ਯੰਤਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਾਂ ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਂਵਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵੇਖਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਚਰਾਚਰਚਿਖਾਦਿषੁਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨੋਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ, ਰਾਖਸ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿषੁਰਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਵਕਾਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉੱਚ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਪਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਨਾਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਮਮ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਸਵੈ-ਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਕਵਚਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਂ ਮੇ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਜਰ ਜਾਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ।
ਤੇਨ ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਸ੍ਥਮਿਹ ਸਂਯੁਗੇ। ਪ੍ਰਤੀਯਾਤ੍ ਕੋऽਦ੍ਯ ਮਾਮਾਜੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਥ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ—even ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ ਤਦਾਭਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਸਸ਼ਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਮਹਤ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਮਮ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਅਦ੍ਯ ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤੈਰ੍ਭੀਮਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਮਮ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰੇਵ ਵਧਾਯ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁੱਧ-ਡੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਧੀ ਇਸ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕੇ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਵਧਸਂਤਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੀਤਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਾਵਣ, ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਘੋਰੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਦੀਨੋ ਦੀਨਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਵਣ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਯਾ ਮਮ ਵਤ੍ਸੇਨ ਵਞ੍ਚਨਾਰ੍ਥਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਹਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸੀਤੇਯਮਿਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸੀਤਾ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਤਥ੍ਯਮੇਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੈਦੇਹੀਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ: ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਭੀ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਚਿਵਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਮਾਸ਼ੁ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍। ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿਮਲਾਮ੍ਬਰਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਸ ਵੇਗੇਨ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਃ। ਰਾਵਣਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਭृਸ਼ਮਾਕੁਲਚੇਤਨਃ
ਰਾਵਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸਹਸਾ ਯਤ੍ਰ ਮੈਥਿਲੀ। ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰਦੇ ਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਪਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਅਦ੍ਯੈਨਂ ਤਾਵੁਭੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ, ਇਹ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਵੇਗਾ।