ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਵਿਭੀषਣਸਹਾਯੇਨ ਮਿषਤਾਂ ਨੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ੂਰੇਣ ਸਂਗਮ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਹਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ 'ਚ ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਰਗੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ!
ਗਤਃ ਸ ਪਰਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਧਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਘੋਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਹਤ੍। ਉਪਲਭ੍ਯ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ 'ਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਕੁਲੋ ਦੀਨੋ ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਹਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਚਮੂਮੁਖ੍ਯ ਮਮ ਵਤ੍ਸ ਮਹਾਬਲ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ 'ਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਰਾਹ ਉਠਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ!'
ਜਿਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਥਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਨਨੁ ਤ੍ਵਮਿषੁਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਾਵਪਿ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲ ਤੇ ਅੰਤਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਯੁਧਿ। ਅਦ੍ਯ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਰਾਜਾ ਭੂਯੋ ਬਹੁਮਤੋ ਮਮ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੰਗ 'ਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਕੀ? ਅੱਜ ਯਮ ਰਾਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੇਨਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ। ਏष ਪਨ੍ਥਾਃ ਸੁਯੋਧਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਮਰਗਣੇष੍ਵਪਿ। ਯਃ ਕृਤੇ ਹਨ੍ਯਤੇ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮृਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਇਹੀ ਰਾਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਅਦ੍ਯ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਹਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤ ਜਾਣਗੇ।
ਅਦ੍ਯ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਸਕਾਨਨਾ। ਏਕੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਹੀਨਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਅੱਜ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੇਵਲ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਲੀ-ਖਾਲੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਨੈਰ੍ऋਤਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰਵਮ੍। ਕਰੇਣੁਸਙ੍ਘਸ੍ਯ ਯਥਾ ਨਿਨਾਦਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਅੱਜ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੈਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਰੋਣੀ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹਾਥਣਾਂ ਦੀ ਟਰਾਂ ਟਰਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਲਙ੍ਕਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਚ ਪਰਂਤਪ। ਮਾਤਰਂ ਮਾਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਵਿਹਾਯ ਨਃ
ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ, ਰਾਖਸ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ — ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਮਮ ਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਗਤਸ੍ਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਪਰੀਤੇ ਹਿ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਲਟ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੈਂ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਚ ਸਰਾਘਵੇ। ਮਮ ਸ਼ਲ੍ਯਮਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਵਿਹਾਯ ਨਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਾਮ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚੁਭਨ ਵੀ ਨਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ?
ਏਵਮਾਦਿਵਿਲਾਪਾਰ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਨ੍ ਕੋਪਃ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਸਮ੍ਭਵਃ
ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਕੋਪਨਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਧਯਃ। ਦੀਪ੍ਤਂ ਸਂਦੀਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਘਰ੍ਮੇऽਰ੍ਕਮਿਵ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਉਹ ਮੂਲ ਤੋਂ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਿਰਣਾਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲਲਾਟੇ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਗਤਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਹ ਨਕ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਮਹੋਰ੍ਮਿਭਿਰਿਵੋਦਧਿਃ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਭੰਨਵੀਂ ਭੰਨਵੀਂ ਭੌਂਹਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਉੱਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਪਾਦ੍ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਸਧੂਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਦਨਾਦਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਉੱਭਰਦੀ ਦਿਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਵਧਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਰੋਚਯਦ੍ ਵਧਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤੇ ਚ ਰਕ੍ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਨਾਪਿ ਚ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਘੋਰੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਰਾਵਣ, ਜਿਸਦੀ ਫਿਤਰਤ ਹੀ ਤਿੱਖੀ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍। ਬਭੂਵ ਰੂਪਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸਦਾ ਰੂਪ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਿਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਦੀਪਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਰ੍ਚਿषਃ ਸ੍ਨੇਹਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੜਕਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਦਸ਼ਨਸ੍ਵਨਃ। ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਕृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਥ੍ਨਤੋ ਦਾਨਵੈਰਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੰਦ ਪੀਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਜਬੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਏ ਜਾਂਦੇ ਯੰਤਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਾਂ ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਂਵਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵੇਖਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਚਰਾਚਰਚਿਖਾਦਿषੁਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨੋਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ, ਰਾਖਸ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿषੁਰਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਵਕਾਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉੱਚ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਪਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਨਾਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਮਮ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਸਵੈ-ਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਕਵਚਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਂ ਮੇ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਜਰ ਜਾਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ।
ਤੇਨ ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਸ੍ਥਮਿਹ ਸਂਯੁਗੇ। ਪ੍ਰਤੀਯਾਤ੍ ਕੋऽਦ੍ਯ ਮਾਮਾਜੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਥ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ—even ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।