ਵਵਰ੍षੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਮ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾ ਗਈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਆਪੋ ਨਭਸ਼੍ਚੈਵ ਜਹृषੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਤਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹੇ
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਵਿਜ੍ਵਰਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਕਲੁषਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਸਕਣ।'
ਤਤੋऽਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਮਰੇ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਤਮਪ੍ਰਤਿਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਂ ਨੈਰ੍ऋਤਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਨਿਰਭੈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾ ਰਘੁਸੁਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਵਾਨਰ, ਸੀਟੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਉੱਡਦੇ ਅਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਮਨਜ਼ਿਲ ਪਾ ਕੇ, ਰਘੁਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਜਯਤੀਤ੍ਯੇਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਨਰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਗੂਆਂ ਹਲਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!'
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਹਰਯੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰੁਚ੍ਚਾਵਚਗੁਣਾ ਰਾਘਵਾਸ਼੍ਰਯਸਤ੍ਕਥਾਃ
ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਦਸੁਕਰਮਥਾਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਿਯਸੁਹृਦੋ ਯੁਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ। ਪਰਮਮੁਪਲਭਨ੍ਮਨਃਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਵਿਨਿਹਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵਾਃ
ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
thumb|ਏਕਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬਭੂਵ ਹृष੍ਟਸ੍ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜੇਤਾਰਮਾਹਵੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖੂਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਂਨਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਨੌਕਸਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵਰਾਘਵੌ। ਵਿਭੀषਣਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਸਨ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਮਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਥੌ ਭ੍ਰਾਤृਸਮੀਪਸ੍ਥਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਨਿष੍ਟਨਨ੍ਨਿਵ ਚਾਗਤ੍ਯ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਘੋਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਵਧਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਵਣੇਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਰਾਮਾਯ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ਵਧਮ੍। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਧੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਮ ਚਾਸੁਕਰਂ ਕृਤਮ੍। ਰਾਵਣੇਰ੍ਹਿ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੁਪਧਾਰਯ
ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਲਕਸ਼ਮਣ! ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਜਿੱਤ ਸਮਝ ਲੈ।
ਸ ਤਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਲਜ੍ਜਮਾਨਂ ਬਲਾਤ੍ ਸ੍ਨੇਹਾਦਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯ ਤਮੁਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਵਪੀਡਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਲ੍ਯਸਮ੍ਪੀਡਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਂ ਤਂ ਤੁ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪੀਡਿਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚੈਨਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਭੂਯਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਚ ਤ੍ਵਰਨ੍। ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਲਦੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕृਤਂ ਪਰਮਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਕਰ੍ਮਣਾ। ਅਦ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਹਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਰਾਵਣਂ ਨਿਹਤਂ ਯੁਧਿ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਵਿਜਯੀ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਰਣੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੈਰੀ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੰਦ-ਭਾਗੀ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਾਹੇਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।
ਛਿਨ੍ਨੋ ਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਃ ਸ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਵਿਭੀषਣਹਨੂਮਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਹਦ੍ ਰਣੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰਃ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਃ ਕृਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਿ ਰਾਵਣਃ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੀਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ; ਰਾਵਣ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਬਲਵ੍ਯੂਹੇਨ ਮਹਤਾ ਨਿਰ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਿ ਰਾਵਣਃ। ਬਲਵ੍ਯੂਹੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆਵੇਗਾ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਵਧਸਂਤਪ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਬਲੇਨਾਵृਤ੍ਯ ਮਹਤਾ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਨਾਥੇਨ ਸੀਤਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਮੇ। ਨ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਜੇਤਰਿ ਚਾਹਵੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਰਾਖੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਣਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੰਦਰ-ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ।
ਸ ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਰਾਘਵਃ। ਰਾਮਃ ਸੁषੇਣਂ ਮੁਦਿਤਃ ਸਮਾਭਾष੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਃ। ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਸੁਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਚਰ
ਇਹ ਸਮਝਦਾਰ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇਲਾਜ਼ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।