ਦੁਰਾਵਾਰਂ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਿषਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਦੇਵਸਂਘੈਃ ਸਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਾਨਵਾਨਜਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਹਰਿਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ।
ਅਥੈਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਸ਼ਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਧਨੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਇੰਦਰ-ਅਸਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਸਾਧਕਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ਼੍ਚ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਯਦਿ। ਪੌਰੁषੇ ਚਾਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ੍ਤਦੈਨਂ ਜਹਿ ਰਾਵਣਿਮ੍
ਜੇ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਧਰਮ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਏ ਤੀਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮਾਕਰ੍ਣਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਤਮਜਿਹ੍ਮਗਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਸਸਰ੍ਜੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਮਾਯੁਜ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਇੰਦਰ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ।
ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੀਮਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਪ੍ਰਮਥ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਕਾਯਾਤ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਿਰ, ਸਿਰ-ਬੰਦ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਸਨ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤਨੂਜਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍। ਤਪਨੀਯਨਿਭਂ ਭੂਮੌ ਦਦृਸ਼ੇ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਕੰਧਾ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਃ ਸ ਨਿਪਪਾਤਾਥ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਕਵਚੀ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣੋ ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਸਿਰ-ਬੰਦ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਵਿਭੀषਣਾਃ। ਹृष੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ; ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ 'ਤੇ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਦੇਵਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਜਜ੍ਞੇऽਥ ਜਯਸਂਨਾਦੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚੀਕ ਉਠੀ।
ਪਤਿਤਂ ਸਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸਾ ਮਹਾਚਮੂਃ। ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੇ ਹਰਿਭਿਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਰਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਗਵਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਵਾਨਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਾਃ ਸਸ੍ਰੁਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਬਹੁਧਾ ਭੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਸਿਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ — ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ — ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਕੇਚਿਲ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਾਨਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਏ, ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਛੁਪ ਗਏ।
ਹਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਰਣਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਸ੍ਤਂ ਗਤ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਨਾਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਰਸ਼੍ਮਯਃ। ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਤਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਗਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ 'ਤੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣ ਇਵ ਪਾਵਕਃ। ਬਭੂਵ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵ੍ਯਪਾਸ੍ਤਗਤਜੀਵਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਬੁਝ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਪੀਡਾਬਹੁਲੋ ਵਿਨष੍ਟਾਰਿਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਵਾਨ੍। ਬਭੂਵ ਲੋਕਃ ਪਤਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਮਿਟ ਜਾਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਹਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਜਗਾਮ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਿ
ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ। ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਡੰਢੂਕੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਵਰ੍षੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਮ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾ ਗਈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਆਪੋ ਨਭਸ਼੍ਚੈਵ ਜਹृषੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਤਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹੇ
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਵਿਜ੍ਵਰਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਕਲੁषਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਸਕਣ।'
ਤਤੋऽਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਮਰੇ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਤਮਪ੍ਰਤਿਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਂ ਨੈਰ੍ऋਤਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਨਿਰਭੈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾ ਰਘੁਸੁਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਵਾਨਰ, ਸੀਟੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਉੱਡਦੇ ਅਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਮਨਜ਼ਿਲ ਪਾ ਕੇ, ਰਘੁਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਜਯਤੀਤ੍ਯੇਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਨਰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਗੂਆਂ ਹਲਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!'
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਹਰਯੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰੁਚ੍ਚਾਵਚਗੁਣਾ ਰਾਘਵਾਸ਼੍ਰਯਸਤ੍ਕਥਾਃ
ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਦਸੁਕਰਮਥਾਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਿਯਸੁਹृਦੋ ਯੁਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ। ਪਰਮਮੁਪਲਭਨ੍ਮਨਃਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਵਿਨਿਹਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵਾਃ
ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
thumb|ਏਕਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬਭੂਵ ਹृष੍ਟਸ੍ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜੇਤਾਰਮਾਹਵੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖੂਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।