ਤੇਨ ਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਸਂਦਧੇ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ ਲੋਕਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸੌਰੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦ੍ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਵਾਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੌਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਰੁਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਆਦਦੇ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਮਾਸੁਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਾਰਣਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਪਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰਾਃ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦਾਨਵੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਤੇ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ।
ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਚ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਦਾਃ ਖਡ੍ਗਾਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਃ। ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮਥਾਸੁਰਮ੍
ਭਾਲੇ, ਗੱਡੀਆਂ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਆਈਆਂ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦਾਨਵੀ ਅਸਤਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ—ਅਡੋਲ—
ਅਵਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਰਣਮ੍। ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਂਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
—ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਗਗਨਸ੍ਥਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਭੈਰਵਾਭਿਰੁਤੇ ਭੀਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਭੂਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੈਰਾਵृਤਂ ਬਭੌ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ऋषਯਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਰੁਡੋਰਗਾਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਰਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਣੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਸੱਪ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਾਨ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਦਧੇ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਦਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤਪਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ।
ਸੁਪਤ੍ਰਮਨੁਵृਤ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਸੁਪਰ੍ਵਾਣਂ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਂ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁਚੱਜਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ, ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਚਿੱਤਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਦੁਰਾਵਾਰਂ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਵਿषਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਦੇਵਸਂਘੈਃ ਸਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਾਨਵਾਨਜਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਹਰਿਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ।
ਅਥੈਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਸ਼ਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਧਨੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਇੰਦਰ-ਅਸਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਸਾਧਕਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ਼੍ਚ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਯਦਿ। ਪੌਰੁषੇ ਚਾਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ੍ਤਦੈਨਂ ਜਹਿ ਰਾਵਣਿਮ੍
ਜੇ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਧਰਮ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਏ ਤੀਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮਾਕਰ੍ਣਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਤਮਜਿਹ੍ਮਗਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਸਸਰ੍ਜੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਮਾਯੁਜ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਇੰਦਰ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ।
ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੀਮਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਪ੍ਰਮਥ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਕਾਯਾਤ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਿਰ, ਸਿਰ-ਬੰਦ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਸਨ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤਨੂਜਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍। ਤਪਨੀਯਨਿਭਂ ਭੂਮੌ ਦਦृਸ਼ੇ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਕੰਧਾ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਃ ਸ ਨਿਪਪਾਤਾਥ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਕਵਚੀ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣੋ ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਸਿਰ-ਬੰਦ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਵਿਭੀषਣਾਃ। ਹृष੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ; ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ 'ਤੇ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਦੇਵਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਜਜ੍ਞੇऽਥ ਜਯਸਂਨਾਦੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚੀਕ ਉਠੀ।
ਪਤਿਤਂ ਸਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸਾ ਮਹਾਚਮੂਃ। ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੇ ਹਰਿਭਿਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਰਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਗਵਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਵਾਨਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਾਃ ਸਸ੍ਰੁਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਬਹੁਧਾ ਭੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਸਿਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ — ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ — ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਕੇਚਿਲ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਾਨਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਏ, ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਛੁਪ ਗਏ।
ਹਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਰਣਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਸ੍ਤਂ ਗਤ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਨਾਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਰਸ਼੍ਮਯਃ। ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਤਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਗਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ 'ਤੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣ ਇਵ ਪਾਵਕਃ। ਬਭੂਵ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵ੍ਯਪਾਸ੍ਤਗਤਜੀਵਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਬੁਝ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਪੀਡਾਬਹੁਲੋ ਵਿਨष੍ਟਾਰਿਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਵਾਨ੍। ਬਭੂਵ ਲੋਕਃ ਪਤਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਮਿਟ ਜਾਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਹਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਜਗਾਮ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਿ
ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ। ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਡੰਢੂਕੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।