ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੌ ਵੀਰੌ ਮਹਾਬਲਸ਼ਰਾਸਨੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਦਿਲੇਰੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾਵੁਭੌ। ਰਣੇ ਤੌ ਰੇਜਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਧਨ੍ਵਿਨੌ। ਘੋਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਧਤੁਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕृਤਭਾਵਾਵੁਭੌ ਜਯੇ
ਉਹ ਦੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਮਰਕੋਪੇਨ ਸਂਯੁਤੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਵਿਭੀषਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਦਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਅਯੋਮੁਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਏਕੈਕੇਨਾਭਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਹੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦृਢਤਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਹਯਾਨ੍। ਵਿਭੀषਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੇਃ ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਨ੍ਨਿਹਤਸਾਰਥੇਃ। ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਾਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦਸ਼ਧਾਪਾਤਯਦ੍ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦृਢਧਨੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਯ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵਜ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਮਾਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਸਸਰ੍ਜੋਰਸਿ ਮਾਰ੍ਗਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਗਾਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਲੋਹਿਤਾਦਿਗ੍ਧਾ ਰਕ੍ਤਾ ਇਵ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਛਰਮਾਦਦੇ। ਉਤ੍ਤਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯਮਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇषੁਂ ਤੇਨ ਸਂਹਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਪ੍ਯਾਦਦੇ ਬਾਣਮਨ੍ਯਦ੍ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਕਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕੁਬੇਰੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਦ੍ ਦਤ੍ਤਮਮਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਦੁਰ੍ਵਿषਹ੍ਯਂ ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਧਨੁषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਘੋਪਮੈਃ। ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣੇ ਬਲਵਤ੍ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾਵਿਵ ਚੁਕੂਜਤੁਃ
ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਮਾਨਾਂ ਕਾਂਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਧਨੁषਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਂਹਿਤੌ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੌ। ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣੌ ਵੀਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਜਜ੍ਵਲਤੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਦੋਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਕਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖਿੱਚੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਮਾਨਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤੌ ਭਾਸਯਨ੍ਤਾਵਾਕਾਸ਼ਂ ਧਨੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਿਖੌ ਚ੍ਯੁਤੌ। ਮੁਖੇਨ ਮੁਖਮਾਹਤ੍ਯ ਸਂਨਿਪੇਤਤੁਰੋਜਸਾ
ਦੋਹਾਂ ਤੀਰ, ਕਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਿੜ ਗਏ।
ਸਂਨਿਪਾਤਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਚ੍ਛਰਯੋਰ੍ਘੋਰਰੂਪਯੋਃ। ਸਧੂਮਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਜ੍ਜੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦਾਰੁਣੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਤੌ ਮਹਾਗ੍ਰਹਸਂਕਾਸ਼ਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਨਿਪਤ੍ਯ ਚ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਤੌ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਪੇਤਤੁਃ
ਉਹ ਦੋ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰੌ ਪ੍ਰਤਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਵੁਭੌ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਵ੍ਰੀਡਿਤੌ ਜਾਤਰੋषੌ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੌ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਤੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੋਕੇ ਗਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਮਾਦਦੇ। ਰੌਦ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇऽਪ੍ਯਸृਜਦ੍ ਯੁਧਿ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤੇਨ ਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਸਂਦਧੇ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ ਲੋਕਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸੌਰੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦ੍ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਵਾਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੌਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਰੁਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਆਦਦੇ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਮਾਸੁਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਾਰਣਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਪਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰਾਃ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦਾਨਵੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਤੇ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ।
ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਚ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਦਾਃ ਖਡ੍ਗਾਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਃ। ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮਥਾਸੁਰਮ੍
ਭਾਲੇ, ਗੱਡੀਆਂ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਆਈਆਂ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦਾਨਵੀ ਅਸਤਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ—ਅਡੋਲ—
ਅਵਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਰਣਮ੍। ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਂਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
—ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਚਮਕਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਗਗਨਸ੍ਥਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਭੈਰਵਾਭਿਰੁਤੇ ਭੀਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਭੂਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੈਰਾਵृਤਂ ਬਭੌ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ऋषਯਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਰੁਡੋਰਗਾਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਰਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਣੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਸੱਪ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਾਨ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਦਧੇ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਦਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤਪਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ।
ਸੁਪਤ੍ਰਮਨੁਵृਤ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਸੁਪਰ੍ਵਾਣਂ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਂ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਕਰਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੁਚੱਜਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ, ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਚਿੱਤਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ।