ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਬਲਵਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨਾ। ਅਸਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਬਹੂਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸਾਰਥੇਰਸ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਰਥਿਨੋ ਰਥਸਤ੍ਤਮਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋ ਜਹਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਲ੍ਲੇਨਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਅਸੂਤਾਸ੍ਤੇ ਹਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਥਮੂਹੁਰਵਿਕ੍ਲਵਾਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਚੌੜੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਥੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਯਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਧਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਣੇ। ਅਮਰ੍षਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰਜਿਤ, ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਤਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਾਃ। ਵਿਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਗਤ੍ਯ ਕਵਚਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭੇਦ੍ਯਕਵਚਂ ਮਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਲਲਾਟੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਬਾਣੈਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ।
ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਤੈਃ ਪृषਤ੍ਕੈਰ੍ਲਲਾਟਸ੍ਥੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਹ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲੱਗੇ; ਰਘੁਨੰਦਨ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਰਣਾਗ੍ਰੇ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਸ ਤਥਾਪ੍ਯਰ੍ਦਿਤੋ ਬਾਣੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਤਦਾ ਮृਧੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਢਿੱਲ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਵਿਕृष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਦਨੇ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਕੋਲ, ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੌ ਵੀਰੌ ਮਹਾਬਲਸ਼ਰਾਸਨੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਦਿਲੇਰੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾਵੁਭੌ। ਰਣੇ ਤੌ ਰੇਜਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਧਨ੍ਵਿਨੌ। ਘੋਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਧਤੁਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕृਤਭਾਵਾਵੁਭੌ ਜਯੇ
ਉਹ ਦੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਮਰਕੋਪੇਨ ਸਂਯੁਤੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਵਿਭੀषਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਦਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਅਯੋਮੁਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਏਕੈਕੇਨਾਭਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਹੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦृਢਤਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਹਯਾਨ੍। ਵਿਭੀषਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੇਃ ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਨ੍ਨਿਹਤਸਾਰਥੇਃ। ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਾਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦਸ਼ਧਾਪਾਤਯਦ੍ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦृਢਧਨੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਯ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵਜ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਮਾਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਸਸਰ੍ਜੋਰਸਿ ਮਾਰ੍ਗਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਗਾਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਲੋਹਿਤਾਦਿਗ੍ਧਾ ਰਕ੍ਤਾ ਇਵ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਛਰਮਾਦਦੇ। ਉਤ੍ਤਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯਮਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇषੁਂ ਤੇਨ ਸਂਹਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਪ੍ਯਾਦਦੇ ਬਾਣਮਨ੍ਯਦ੍ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਕਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕੁਬੇਰੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਦ੍ ਦਤ੍ਤਮਮਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਦੁਰ੍ਵਿषਹ੍ਯਂ ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਧਨੁषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਘੋਪਮੈਃ। ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣੇ ਬਲਵਤ੍ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾਵਿਵ ਚੁਕੂਜਤੁਃ
ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਮਾਨਾਂ ਕਾਂਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਧਨੁषਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਂਹਿਤੌ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੌ। ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣੌ ਵੀਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਜਜ੍ਵਲਤੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਦੋਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਕਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖਿੱਚੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਮਾਨਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤੌ ਭਾਸਯਨ੍ਤਾਵਾਕਾਸ਼ਂ ਧਨੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਿਖੌ ਚ੍ਯੁਤੌ। ਮੁਖੇਨ ਮੁਖਮਾਹਤ੍ਯ ਸਂਨਿਪੇਤਤੁਰੋਜਸਾ
ਦੋਹਾਂ ਤੀਰ, ਕਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਿੜ ਗਏ।
ਸਂਨਿਪਾਤਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਚ੍ਛਰਯੋਰ੍ਘੋਰਰੂਪਯੋਃ। ਸਧੂਮਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਜ੍ਜੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦਾਰੁਣੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਤੌ ਮਹਾਗ੍ਰਹਸਂਕਾਸ਼ਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਨਿਪਤ੍ਯ ਚ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਤੌ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਪੇਤਤੁਃ
ਉਹ ਦੋ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰੌ ਪ੍ਰਤਿਹਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਵੁਭੌ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਵ੍ਰੀਡਿਤੌ ਜਾਤਰੋषੌ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੌ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਤੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੋਕੇ ਗਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਮਾਦਦੇ। ਰੌਦ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇऽਪ੍ਯਸृਜਦ੍ ਯੁਧਿ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।