ਧृष੍ਟਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੁ ਹਰੀਣਾਂ ਮੋਹਨਾਯ ਵੈ। ਅਹਂ ਤੁ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਲੜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਸਕੋ; ਮੈਂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਥੇਮੇ ਹਿ ਵਨੌਕਸਃ। ਨ ਯੁਧ੍ਯੇਯੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਨਗਰਂ ਮਯਿ
ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਸੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਲੜਨਗੇ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਸੁਤੋ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਥਹੇਤੋਰਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਲਈ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਰਥਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾਥ ਰੁਚਿਰਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਸ਼ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਸਜਾ ਕੇ—
ਅਧਿष੍ਠਿਤਂ ਹਯਜ੍ਞੇਨ ਸੂਤੇਨਾਪ੍ਤੋਪਦੇਸ਼ਿਨਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥੀ ਦੇ ਹਥੀਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣੀ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਵृਤੋ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀਸੁਤਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਗਰਾਦ੍ ਵੀਰਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਬਲਚੋਦਿਤਃ
ਮੰਦੋਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਰਾਵਣੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੋऽਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਗਰਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪਰਮੌਜਸਾ। ਅਭ੍ਯਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਵਿਭੀषਣਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਜੋਸ਼ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਰਥਸ੍ਥਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਲਾਘਵਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਰਾਵਣਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਚੁਸਤਾਈ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਰਾਵਣੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਬਾਣੌਘੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਧਨੂ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਹਰੀਨਭ੍ਯਹਨਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਂ ਲਾਘਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਹਰਯੋ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਧੀਕ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਭੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਉਸ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ—
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਤਤਃ ਸਮਰਕੋਪੇਨ ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍
ਉਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲ। ਫਿਰ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਹਥ ਦੀ ਚੁਸਤਾਈ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨਿਵ। ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨਿਰਕृਨ੍ਤਤ
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤਾਣਿਆ; ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਮਾਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪਮੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧੋਰਸਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਰਾਵਣਿਂ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਰਾਵਣੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰਿਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਨੁਕੀਲੇ ਸਨ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਮਹਾਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਂ ਬਾਣਾ ਰਕ੍ਤਾ ਇਵ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣਿਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦृਢਜ੍ਯਂ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਿਆ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਰਂ ਲਾਘਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣੀਵ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਵਧੀਕ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਤਤ੍ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਰਿਂਦਮਃ। ਆਵਾਰਯਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੁਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਰਾਵਣਿਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਜੂਦ ਦਿਖਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਲੱਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰੇਕੈਕਮਾਹਵੇ। ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਂ ਚਾਪਿ ਬਾਣੌਘੈਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਬਲਵਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨਾ। ਅਸਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਬਹੂਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸਾਰਥੇਰਸ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਰਥਿਨੋ ਰਥਸਤ੍ਤਮਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋ ਜਹਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਲ੍ਲੇਨਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਅਸੂਤਾਸ੍ਤੇ ਹਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਥਮੂਹੁਰਵਿਕ੍ਲਵਾਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਚੌੜੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਥੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਯਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਧਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਣੇ। ਅਮਰ੍षਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰਜਿਤ, ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਤਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਾਃ। ਵਿਲਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਗਤ੍ਯ ਕਵਚਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭੇਦ੍ਯਕਵਚਂ ਮਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਲਲਾਟੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਬਾਣੈਃ ਸੁਪੁਙ੍ਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ।
ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਤੈਃ ਪृषਤ੍ਕੈਰ੍ਲਲਾਟਸ੍ਥੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਹ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲੱਗੇ; ਰਘੁਨੰਦਨ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਰਣਾਗ੍ਰੇ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਸ ਤਥਾਪ੍ਯਰ੍ਦਿਤੋ ਬਾਣੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਤਦਾ ਮृਧੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਢਿੱਲ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਵਿਕृष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਦਨੇ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਕੋਲ, ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।