ਤੇ ਹਯਾ ਮਥਿਤਾ ਭਗ੍ਨਾ ਵ੍ਯਸਵੋ ਧਰਣੀਂ ਗਤਾਃ। ਤੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਹਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਪੁਨਰੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕੁੱਟੇ ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਨ੍ਮਥਿਤਸਾਰਥਿਃ। ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਭ੍ਯਧਾਵਤ ਰਾਵਣਿਃ
ਜਦੋਂ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਿਆਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਃ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਦਾਤਿਨਂ ਤਂ ਨਿਹਤੈਰ੍ਹਯੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਸृਜਨ੍ਤਮਾਜੌ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ ਬਾਣਗਣੈਰ੍ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
thumb|ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੋ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭੂਮੌ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਤੇਜਸਵੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਧਨ੍ਵਿਨੌ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਿषੁਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਜਯੇਨਾਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਵਨੇ ਗਜਵृषਾਵਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਤੀਰਧਾਰੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਬਰ੍ਹਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਨੌਕਸਃ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨ ਜਹੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ੍ਤੁਨ੍ਵਾਨੋ ਹਰ੍षਮਾਣਸ਼੍ਚ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਮਸਾ ਬਹੁਲੇਨੇਮਾਃ ਸਂਸਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਨੇਹ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ੍ਵੋ ਵਾ ਪਰੋ ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਪਣਾ ਪਛਾਣ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਵੈਰੀ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਧृष੍ਟਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੁ ਹਰੀਣਾਂ ਮੋਹਨਾਯ ਵੈ। ਅਹਂ ਤੁ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਲੜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਸਕੋ; ਮੈਂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਥੇਮੇ ਹਿ ਵਨੌਕਸਃ। ਨ ਯੁਧ੍ਯੇਯੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਨਗਰਂ ਮਯਿ
ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਸੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਲੜਨਗੇ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਸੁਤੋ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਥਹੇਤੋਰਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਲਈ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਰਥਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾਥ ਰੁਚਿਰਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਸ਼ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਸਜਾ ਕੇ—
ਅਧਿष੍ਠਿਤਂ ਹਯਜ੍ਞੇਨ ਸੂਤੇਨਾਪ੍ਤੋਪਦੇਸ਼ਿਨਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥੀ ਦੇ ਹਥੀਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣੀ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਵृਤੋ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀਸੁਤਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਗਰਾਦ੍ ਵੀਰਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਬਲਚੋਦਿਤਃ
ਮੰਦੋਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਰਾਵਣੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੋऽਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਗਰਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪਰਮੌਜਸਾ। ਅਭ੍ਯਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਵਿਭੀषਣਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਜੋਸ਼ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਰਥਸ੍ਥਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਲਾਘਵਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਰਾਵਣਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਚੁਸਤਾਈ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਰਾਵਣੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਬਾਣੌਘੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਧਨੂ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਹਰੀਨਭ੍ਯਹਨਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਂ ਲਾਘਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਹਰਯੋ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਧੀਕ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਭੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਉਸ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ—
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਤਤਃ ਸਮਰਕੋਪੇਨ ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍
ਉਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲ। ਫਿਰ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਹਥ ਦੀ ਚੁਸਤਾਈ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨਿਵ। ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨਿਰਕृਨ੍ਤਤ
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤਾਣਿਆ; ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਮਾਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪਮੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧੋਰਸਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਰਾਵਣਿਂ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਰਾਵਣੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰਿਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਨੁਕੀਲੇ ਸਨ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਮਹਾਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਂ ਬਾਣਾ ਰਕ੍ਤਾ ਇਵ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣਿਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦृਢਜ੍ਯਂ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਿਆ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਰਂ ਲਾਘਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣੀਵ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਵਧੀਕ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਤਤ੍ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਰਿਂਦਮਃ। ਆਵਾਰਯਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੁਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਰਾਵਣਿਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਜੂਦ ਦਿਖਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਲੱਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰੇਕੈਕਮਾਹਵੇ। ਅਵਿਧ੍ਯਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਂ ਚਾਪਿ ਬਾਣੌਘੈਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।