ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਕਲ੍ਪੇਨ ਸੂਤਸ੍ਯ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਃ। ਸ ਤੇਨ ਬਾਣਾਸ਼ਨਿਨਾ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਾਨੁਨਾਦਿਨਾ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਜਦੋਂ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਦੇ ਹੱਥੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਵੱਜਿਆ।
ਲਾਘਵਾਦ੍ ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਤ੍। ਸ ਯਨ੍ਤਰਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਤੇ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀਸੁਤਃ
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਦੋਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਾਰਥੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਰਥ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍। ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਯੁਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਰਥ ਦੀ ਰਾਸ ਫੜੀ ਤੇ ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਹਯੇषੁ ਵ੍ਯਗ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਧਨੁष੍ਯਥ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਹਯੇषੁ ਮੁਮੁਚੇ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਅਸਤ ਸਨ, ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਅਸਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਛਿਦ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਵਿਚਰਨ੍ਤਮਭੀਤਵਤ੍। ਅਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕृਤ੍ਤਮਃ
ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਨਿਹਤਂ ਸਾਰਥਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਪ੍ਰਜਹੌ ਸਮਰੋਦ੍ਧਰ੍षਂ ਵਿषਣ੍ਣਃ ਸ ਬਭੂਵ ਹ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚਾਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਮਾਥੀ ਰਭਸਃ ਸ਼ਰਭੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੇਗਂ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਾਥੀ, ਰਭਸ, ਸ਼ਰਭ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ — ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਹਿਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਹਯਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਾਨਰਾਃ। ਚਤੁਰ੍षੁ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਰਲੇ ਸੀ, ਚੌਣੀ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਚਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਮਧਿष੍ਠਿਤਾਨਾਂ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਰੁਧਿਰਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹਯਾਨਾਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਬਾਂਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਸਾਫ਼ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਹਯਾ ਮਥਿਤਾ ਭਗ੍ਨਾ ਵ੍ਯਸਵੋ ਧਰਣੀਂ ਗਤਾਃ। ਤੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਹਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਪੁਨਰੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕੁੱਟੇ ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਨ੍ਮਥਿਤਸਾਰਥਿਃ। ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਭ੍ਯਧਾਵਤ ਰਾਵਣਿਃ
ਜਦੋਂ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਿਆਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਃ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਦਾਤਿਨਂ ਤਂ ਨਿਹਤੈਰ੍ਹਯੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਸृਜਨ੍ਤਮਾਜੌ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ ਬਾਣਗਣੈਰ੍ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
thumb|ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੋ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭੂਮੌ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਤੇਜਸਵੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਧਨ੍ਵਿਨੌ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਿषੁਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਜਯੇਨਾਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਵਨੇ ਗਜਵृषਾਵਿਵ
ਉਹ ਦੋ ਤੀਰਧਾਰੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਬਰ੍ਹਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਨੌਕਸਃ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨ ਜਹੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ੍ਤੁਨ੍ਵਾਨੋ ਹਰ੍षਮਾਣਸ਼੍ਚ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਮਸਾ ਬਹੁਲੇਨੇਮਾਃ ਸਂਸਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਨੇਹ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ੍ਵੋ ਵਾ ਪਰੋ ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਪਣਾ ਪਛਾਣ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਵੈਰੀ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਧृष੍ਟਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੁ ਹਰੀਣਾਂ ਮੋਹਨਾਯ ਵੈ। ਅਹਂ ਤੁ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਲੜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਸਕੋ; ਮੈਂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਥੇਮੇ ਹਿ ਵਨੌਕਸਃ। ਨ ਯੁਧ੍ਯੇਯੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਨਗਰਂ ਮਯਿ
ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਸੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਲੜਨਗੇ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਸੁਤੋ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਥਹੇਤੋਰਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਲਈ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਰਥਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾਥ ਰੁਚਿਰਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਸ਼ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਸਜਾ ਕੇ—
ਅਧਿष੍ਠਿਤਂ ਹਯਜ੍ਞੇਨ ਸੂਤੇਨਾਪ੍ਤੋਪਦੇਸ਼ਿਨਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥੀ ਦੇ ਹਥੀਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣੀ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਵृਤੋ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀਸੁਤਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਗਰਾਦ੍ ਵੀਰਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਬਲਚੋਦਿਤਃ
ਮੰਦੋਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਰਾਵਣੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੋऽਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਗਰਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪਰਮੌਜਸਾ। ਅਭ੍ਯਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਵਿਭੀषਣਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਜੋਸ਼ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਰਥਸ੍ਥਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਲਾਘਵਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਰਾਵਣਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਚੁਸਤਾਈ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਰਾਵਣੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਬਾਣੌਘੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਧਨੂ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।