ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਮਾਲੀ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੋऽਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਃ। ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜੰਬੂਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤਿੱਖਾ; ਸੁਪਤਘਨ, ਯਜਨਕੋਪ, ਤੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦੀ ਵਿਕਟੋऽਰਿਘ੍ਨਸ੍ਤਪਨੋ ਮਨ੍ਦ ਏਵ ਚ। ਪ੍ਰਘਾਸਃ ਪ੍ਰਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਜਙ੍ਘ ਏਵ ਚ
ਸੰਹ੍ਰਾਦੀ, ਵਿਕਟ, ਅਰਿਘਨ, ਤਪਨ ਤੇ ਮੰਦਾ; ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਪ੍ਰਘਸਾ, ਪ੍ਰਜੰਘ ਤੇ ਜੰਘਾ ਵੀ।
ਅਗ੍ਨਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੋ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਅਗਨਿਕੇਤੁ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ; ਵਿਦਯੁਜਝਿਵਾ, ਦੁਝਿਵਾ, ਤੇ ਸੂਰਯਸ਼ਤ੍ਰੂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ।
ਅਕਮ੍ਪਨਃ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਮਾਲੀ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਕਮ੍ਪਨਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਨ੍ਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ
ਅਕੰਪਨ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਚਕ੍ਰਮਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ; ਕੰਪਨ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵੱਡੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ।
ਏਤਾਨ੍ ਨਿਹਤ੍ਯਾਤਿਬਲਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਾਗਰਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਘ੍ਯਤਾਂ ਗੋष੍ਪਦਂ ਲਘੁ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੋਏ ਦੀ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੋਵੇ—ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ।
ਏਤਾਵਦੇਵ ਸ਼ੇषਂ ਵੋ ਜੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਵਾਨਰਾਃ। ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤਣਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਾਨਰੋ; ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਨਿਧਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਘृਣਾਮਪਾਸ੍ਯ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਨਿਹਨ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਮਰਨਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ ਦਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਮੇ ਬਾष੍ਪਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤਿ। ਤਮੇਵੈष ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਤਿ
ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿੱਖ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰੇਗਾ।
ਵਾਨਰਾ ਘ੍ਨਤ ਸਮ੍ਭੂਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਗਾਨ੍। ਇਤਿ ਤੇਨਾਤਿਯਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਭਿਚੋਦਿਤਾਃ
ਵਾਨਰੋ, ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜਲੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈ।
ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਜਹृषਿਰੇ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨਿ ਚ ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਨਾਦਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ; ਫਿਰ ਵਾਨਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨਪਿ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਯੂਥ੍ਯੈਰਭਿਸਂਵृਤਃ। ਤੇऽਸ਼੍ਮਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਾਂਬਵਾਨ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ, ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਮृਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਨੇਕਵਿਧਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ।
ਸ਼ਰੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਯष੍ਟਿਤੋਮਰੈਃ। ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮृਧੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਬਵਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਥਾ ਭੀਮੋ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗੱਜਦੀ ਲੜਾਈ।
ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਾਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍। ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪृष੍ਠਾਦਵਰੋਪ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦੁਰਾਸਾਦਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਬਲੀ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤ। ਤੌ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਮृਧੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਯੋਧੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜੇ।
ਸ਼ਰੌਘਾਨਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤੌ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧਤੁਃ ਸ਼ਰਜਾਲੈਰ੍ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੁਕਦੇ ਰਹੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਵਿਵੋष੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਮੇਘੈਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਨਹ੍ਯਾਦਾਨਂ ਨ ਸਂਧਾਨਂ ਧਨੁषੋ ਵਾ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵਕਤ ਬੱਦਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ, ਤੰਨਣ ਜਾਂ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਣਾਨਾਂ ਨ ਵਿਕਰ੍षੋ ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਨ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਤਿਸਂਧਾਨਂ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍
ਕੋਈ ਤੀਰ ਛੱਡਣ, ਖਿੱਚਣ, ਹਿਲਣ, ਮੁੱਠੀ ਫੇਰਣ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਤੋਃ ਪਾਣਿਲਾਘਵਾਤ੍। ਚਾਪਵੇਗਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇऽਭਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਨ ਰੂਪਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਵਣਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਵਣਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਾਵਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਰਾਵਣੀ ਵੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਭਵਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹੇ। ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਸृष੍ਟੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਉਲਝਣ ਹੋ ਗਈ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਰਨ੍ਤਰਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਬਭੂਵ ਤਮਸਾ ਵृਤਮ੍। ਤੈਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਆਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੋਂ ਗਿਰਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਕਰਕੇ।
ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਰਸਂਕੁਲਾਃ। ਤਮਸਾ ਪਿਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਮਹਤ੍
ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋ ਗਈ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੌ ਸਂਵृਤੇ ਤਮਸਾ ਚ ਵੈ। ਰੁਧਿਰੌਘਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤਦ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਦਾਰੁਣਾ ਵਾਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਨ੍। ਨ ਤਦਾਨੀਂ ਵਵੌ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਚ ਜਜ੍ਵਾਲ ਪਾਵਕਃ
ਭਿਆਨਕ ਮਾਸਖਾਣੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਂ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਨਾਂ ਅੱਗ ਜਲੀ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਲੋਕੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਜਜਲ੍ਪੁਸ੍ਤੇ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਸਮ੍ਪੇਤੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਹ ਚਾਰਣੈਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ ਜਪਿਆ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਜੋ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਿਂਹਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਨ੍ ਕਨਕਭੂषਣਾਨ੍। ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਚਾਰ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਸਿੰਘ ਦੇ ਕਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸੁਪਤ੍ਰੇਣ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੀਲਾ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਚਲਾਇਆ।