ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੌ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ। ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਵਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ—
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਵਰਚਾਪਧਰੋ ਬਲੀ। ਸ਼ੂਰਃ ਸ ਰਾਵਣਭ੍ਰਾਤਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਮਹਾਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ਿਖਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਾਣੀਵ ਮਹਾਗਿਰੀਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਿਰੇ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਸ਼ੂਲਾਸਿਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ। ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਃ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ, ਭਾਲਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬੇਲਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ ਤਦਾ ਤੁ ਵਿਭੀषਣਃ। ਬਭੌ ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਧृष੍ਟਾਨਾਂ ਕਲਭਾਨਾਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਚੋਦਮਾਨੋ ਵੈ ਹਰੀਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਧਪ੍ਰਿਯਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲਜ੍ਞੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਏਕੋऽਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਾਯਣਮਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਏਤਚ੍ਛੇषਂ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਿष੍ਠਤ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਇਕਲਾ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਬਚਾ ਕੁਚਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ—ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੁਕ ਰਹੇ ਹੋ?
ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੇ ਪਾਪੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਰਾਵਣਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੇषਮਸ੍ਯ ਬਲਂ ਹਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾੜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਹਤੋ ਵੀਰੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਿਕੁੰਭ; ਕੁੰਭਕਰਨ, ਕੁੰਭ ਤੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਮਾਲੀ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੋऽਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਃ। ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜੰਬੂਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤਿੱਖਾ; ਸੁਪਤਘਨ, ਯਜਨਕੋਪ, ਤੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦੀ ਵਿਕਟੋऽਰਿਘ੍ਨਸ੍ਤਪਨੋ ਮਨ੍ਦ ਏਵ ਚ। ਪ੍ਰਘਾਸਃ ਪ੍ਰਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਜਙ੍ਘ ਏਵ ਚ
ਸੰਹ੍ਰਾਦੀ, ਵਿਕਟ, ਅਰਿਘਨ, ਤਪਨ ਤੇ ਮੰਦਾ; ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਪ੍ਰਘਸਾ, ਪ੍ਰਜੰਘ ਤੇ ਜੰਘਾ ਵੀ।
ਅਗ੍ਨਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੋ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਅਗਨਿਕੇਤੁ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ; ਵਿਦਯੁਜਝਿਵਾ, ਦੁਝਿਵਾ, ਤੇ ਸੂਰਯਸ਼ਤ੍ਰੂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ।
ਅਕਮ੍ਪਨਃ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਮਾਲੀ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਕਮ੍ਪਨਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਨ੍ਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ
ਅਕੰਪਨ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਚਕ੍ਰਮਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ; ਕੰਪਨ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵੱਡੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ।
ਏਤਾਨ੍ ਨਿਹਤ੍ਯਾਤਿਬਲਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਾਗਰਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਘ੍ਯਤਾਂ ਗੋष੍ਪਦਂ ਲਘੁ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੋਏ ਦੀ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੋਵੇ—ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ।
ਏਤਾਵਦੇਵ ਸ਼ੇषਂ ਵੋ ਜੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਵਾਨਰਾਃ। ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤਣਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਾਨਰੋ; ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਨਿਧਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਘृਣਾਮਪਾਸ੍ਯ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਨਿਹਨ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਮਰਨਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ ਦਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਮੇ ਬਾष੍ਪਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤਿ। ਤਮੇਵੈष ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਤਿ
ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿੱਖ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰੇਗਾ।
ਵਾਨਰਾ ਘ੍ਨਤ ਸਮ੍ਭੂਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਗਾਨ੍। ਇਤਿ ਤੇਨਾਤਿਯਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਭਿਚੋਦਿਤਾਃ
ਵਾਨਰੋ, ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜਲੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈ।
ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਜਹृषਿਰੇ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨਿ ਚ ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਨਾਦਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ; ਫਿਰ ਵਾਨਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨਪਿ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਯੂਥ੍ਯੈਰਭਿਸਂਵृਤਃ। ਤੇऽਸ਼੍ਮਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਾਂਬਵਾਨ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ, ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਮृਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਨੇਕਵਿਧਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ।
ਸ਼ਰੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਯष੍ਟਿਤੋਮਰੈਃ। ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮृਧੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਬਵਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਥਾ ਭੀਮੋ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗੱਜਦੀ ਲੜਾਈ।
ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਾਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍। ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪृष੍ਠਾਦਵਰੋਪ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦੁਰਾਸਾਦਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਬਲੀ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤ। ਤੌ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਮृਧੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਯੋਧੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜੇ।
ਸ਼ਰੌਘਾਨਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤੌ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧਤੁਃ ਸ਼ਰਜਾਲੈਰ੍ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੁਕਦੇ ਰਹੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਵਿਵੋष੍ਣਾਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਮੇਘੈਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਨਹ੍ਯਾਦਾਨਂ ਨ ਸਂਧਾਨਂ ਧਨੁषੋ ਵਾ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵਕਤ ਬੱਦਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ, ਤੰਨਣ ਜਾਂ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਣਾਨਾਂ ਨ ਵਿਕਰ੍षੋ ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਨ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਤਿਸਂਧਾਨਂ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍
ਕੋਈ ਤੀਰ ਛੱਡਣ, ਖਿੱਚਣ, ਹਿਲਣ, ਮੁੱਠੀ ਫੇਰਣ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।