ਅਨ੍ਯੇ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਕਾਸ਼ੇ ਸਂਜਘਟ੍ਟਿਰੇ। ਬਭਞ੍ਜੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਯੋਰ੍ਬਾਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ; ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਟੁੱਟੇ, ਵਿਖਰ ਗਏ ਤੇ ਕੱਟੇ ਗਏ।
ਸ ਬਭੂਵ ਰਣੋ ਘੋਰਸ੍ਤਯੋਰ੍ਬਾਣਮਯਸ਼੍ਚਯਃ। ਅਗ੍ਨਿਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਰੇ ਕੁਸ਼ਮਯਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਜਲਦੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਦਾ ਢੇਰ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਯੋਃ ਕृਤਵ੍ਰਣੌ ਦੇਹੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਸੁਪੁष੍ਪਾਵਿਵ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰੌ ਵਨੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਜਖਮੀ ਸਰੀਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਘੋਰਂ ਸਂਨਿਪਾਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਵਣਿਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਵਣਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਾਵਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੌ ਨ ਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ; ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੈਰਵਗਾਢੈਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਪ੍ਰਰੂਢਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਛਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯੋ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਨਿ ਸਂਵृਤਾਨਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਬਭ੍ਰਾਜੁਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯੋਰਥ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦ੍ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਯੁਦ੍ਧਵੈਮੁਖ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਮਂ ਚਾਪ੍ਯਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਦੋ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟੇ, ਨਾ ਹੀ ਥਕੇ।
ਅਥ ਸਮਰਪਰਿਸ਼੍ਰਮਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰਮੁਖੇष੍ਵਜਿਤਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ। ਪ੍ਰਿਯਹਿਤਮੁਪਪਾਦਯਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮਰਮੁਪੇਤ੍ਯ ਵਿਭੀषਣੋऽਵਤਸ੍ਥੇ
ਫਿਰ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਣਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੌ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ। ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਵਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ—
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਵਰਚਾਪਧਰੋ ਬਲੀ। ਸ਼ੂਰਃ ਸ ਰਾਵਣਭ੍ਰਾਤਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਮਹਾਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ਿਖਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਾਣੀਵ ਮਹਾਗਿਰੀਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਿਰੇ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਸ਼ੂਲਾਸਿਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ। ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਃ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ, ਭਾਲਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬੇਲਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ ਤਦਾ ਤੁ ਵਿਭੀषਣਃ। ਬਭੌ ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਧृष੍ਟਾਨਾਂ ਕਲਭਾਨਾਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਚੋਦਮਾਨੋ ਵੈ ਹਰੀਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਧਪ੍ਰਿਯਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲਜ੍ਞੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਏਕੋऽਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਾਯਣਮਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਏਤਚ੍ਛੇषਂ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਿष੍ਠਤ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਇਕਲਾ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਬਚਾ ਕੁਚਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ—ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੁਕ ਰਹੇ ਹੋ?
ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੇ ਪਾਪੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਰਾਵਣਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੇषਮਸ੍ਯ ਬਲਂ ਹਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾੜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਹਤੋ ਵੀਰੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਿਕੁੰਭ; ਕੁੰਭਕਰਨ, ਕੁੰਭ ਤੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਮਾਲੀ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੋऽਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਃ। ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜੰਬੂਮਾਲੀ, ਮਹਾਮਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤਿੱਖਾ; ਸੁਪਤਘਨ, ਯਜਨਕੋਪ, ਤੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦੀ ਵਿਕਟੋऽਰਿਘ੍ਨਸ੍ਤਪਨੋ ਮਨ੍ਦ ਏਵ ਚ। ਪ੍ਰਘਾਸਃ ਪ੍ਰਘਸਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਜਙ੍ਘ ਏਵ ਚ
ਸੰਹ੍ਰਾਦੀ, ਵਿਕਟ, ਅਰਿਘਨ, ਤਪਨ ਤੇ ਮੰਦਾ; ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਪ੍ਰਘਸਾ, ਪ੍ਰਜੰਘ ਤੇ ਜੰਘਾ ਵੀ।
ਅਗ੍ਨਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੋ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਅਗਨਿਕੇਤੁ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ; ਵਿਦਯੁਜਝਿਵਾ, ਦੁਝਿਵਾ, ਤੇ ਸੂਰਯਸ਼ਤ੍ਰੂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ।
ਅਕਮ੍ਪਨਃ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਮਾਲੀ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਕਮ੍ਪਨਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਨ੍ਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ
ਅਕੰਪਨ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਚਕ੍ਰਮਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ; ਕੰਪਨ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵੱਡੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ।
ਏਤਾਨ੍ ਨਿਹਤ੍ਯਾਤਿਬਲਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਾਗਰਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਘ੍ਯਤਾਂ ਗੋष੍ਪਦਂ ਲਘੁ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੋਏ ਦੀ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੋਵੇ—ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ।
ਏਤਾਵਦੇਵ ਸ਼ੇषਂ ਵੋ ਜੇਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਵਾਨਰਾਃ। ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤਣਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਾਨਰੋ; ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਨਿਧਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਘृਣਾਮਪਾਸ੍ਯ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਨਿਹਨ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਮਰਨਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ ਦਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਮੇ ਬਾष੍ਪਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤਿ। ਤਮੇਵੈष ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਤਿ
ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿੱਖ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰੇਗਾ।
ਵਾਨਰਾ ਘ੍ਨਤ ਸਮ੍ਭੂਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਗਾਨ੍। ਇਤਿ ਤੇਨਾਤਿਯਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਭਿਚੋਦਿਤਾਃ
ਵਾਨਰੋ, ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜਲੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈ।
ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਜਹृषਿਰੇ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨਿ ਚ ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਨਾਦਾਨ੍ ਮੇਘਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ; ਫਿਰ ਵਾਨਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।