ਸੁਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਤੌ ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਤਕ੍ਸ਼ਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦੌ। ਬਭੂਵਤੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਯੇ ਯਤ੍ਤੌ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੌ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤਥਾਕੀਰ੍ਣੌ ਨਿਕृਤ੍ਤਕਵਚਧ੍ਵਜੌ। ਸृਜਨ੍ਤੌ ਰੁਧਿਰਂ ਚੋष੍ਣਂ ਜਲਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਵਿਵ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਵਚ ਤੇ ਝੰਡੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਗਰਮ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚਸ਼ਮੇ ਵਗਦੇ ਹੋਣ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਮੁਞ੍ਚਤੋਰ੍ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਸਾਸਾਰਯੋਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਨੀਲਯੋਃ ਕਾਲਮੇਘਯੋਃ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜੋ ਬਰਸ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਯੋਰਥ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦ੍ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਯੁਦ੍ਧਵੈਮੁਖ੍ਯਂ ਕ੍ਲਮਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਪਰ ਨਾ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਸ਼ਰਾਨੁਚ੍ਚਾਵਚਾਕਾਰਾਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਬਨ੍ਧਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਵ੍ਯਪੇਤਦੋषਮਸ੍ਯਨ੍ਤੌ ਲਘੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁष੍ਠੁ ਚ। ਉਭੌ ਤੁ ਤੁਮੁਲਂ ਘੋਰਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਦੋਵੇਂ — ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ — ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਹਲਕਾ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਦਿਖਾਵਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸੀ।
ਤਯੋਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਗ੍ ਭੀਮਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਲਨਿਸ੍ਵਨਃ। ਸ ਕਮ੍ਪਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਨਿਰ੍ਘਾਤ ਇਵ ਦਾਰੁਣਃ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਯੋਃ ਸ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਥਾ ਸਮਰਮਤ੍ਤਯੋਃ। ਸੁਘੋਰਯੋਰ੍ਨਿष੍ਟਨਤੋਰ੍ਗਗਨੇ ਮੇਘਯੋਰਿਵ
ਦੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਂਖੈਰ੍ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਬਲਵਨ੍ਤੌ ਕृਤਵ੍ਰਣੌ। ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵਾਤੇ ਰੁਧਿਰਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੌ ਜਯੇ ਧृਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਯੋਰ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਂਖਾਃ ਸ਼ਰਾ ਯੁਧਿ। ਅਸृਗ੍ਦਿਗ੍ਧਾ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਫਸ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਕਾਸ਼ੇ ਸਂਜਘਟ੍ਟਿਰੇ। ਬਭਞ੍ਜੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਯੋਰ੍ਬਾਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ; ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਟੁੱਟੇ, ਵਿਖਰ ਗਏ ਤੇ ਕੱਟੇ ਗਏ।
ਸ ਬਭੂਵ ਰਣੋ ਘੋਰਸ੍ਤਯੋਰ੍ਬਾਣਮਯਸ਼੍ਚਯਃ। ਅਗ੍ਨਿਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਰੇ ਕੁਸ਼ਮਯਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਜਲਦੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਦਾ ਢੇਰ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਯੋਃ ਕृਤਵ੍ਰਣੌ ਦੇਹੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਸੁਪੁष੍ਪਾਵਿਵ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰੌ ਵਨੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਜਖਮੀ ਸਰੀਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਘੋਰਂ ਸਂਨਿਪਾਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਵਣਿਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਵਣਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਾਵਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੌ ਨ ਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਰਾਵਣੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ; ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੈਰਵਗਾਢੈਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਪ੍ਰਰੂਢਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਛਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯੋ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਨਿ ਸਂਵृਤਾਨਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਬਭ੍ਰਾਜੁਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯੋਰਥ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦ੍ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਯੁਦ੍ਧਵੈਮੁਖ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਮਂ ਚਾਪ੍ਯਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਦੋ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟੇ, ਨਾ ਹੀ ਥਕੇ।
ਅਥ ਸਮਰਪਰਿਸ਼੍ਰਮਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰਮੁਖੇष੍ਵਜਿਤਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ। ਪ੍ਰਿਯਹਿਤਮੁਪਪਾਦਯਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮਰਮੁਪੇਤ੍ਯ ਵਿਭੀषਣੋऽਵਤਸ੍ਥੇ
ਫਿਰ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਣਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੌ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ। ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਵਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗੌ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ—
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਵਰਚਾਪਧਰੋ ਬਲੀ। ਸ਼ੂਰਃ ਸ ਰਾਵਣਭ੍ਰਾਤਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਮਹਾਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ਿਖਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਾਣੀਵ ਮਹਾਗਿਰੀਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਿਰੇ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਸ਼ੂਲਾਸਿਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ। ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਃ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ, ਭਾਲਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬੇਲਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ ਤਦਾ ਤੁ ਵਿਭੀषਣਃ। ਬਭੌ ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਧृष੍ਟਾਨਾਂ ਕਲਭਾਨਾਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਚੋਦਮਾਨੋ ਵੈ ਹਰੀਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਧਪ੍ਰਿਯਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲਜ੍ਞੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਏਕੋऽਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਾਯਣਮਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਏਤਚ੍ਛੇषਂ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਿष੍ਠਤ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਇਕਲਾ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਬਚਾ ਕੁਚਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ—ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੁਕ ਰਹੇ ਹੋ?
ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੇ ਪਾਪੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਰਾਵਣਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੇषਮਸ੍ਯ ਬਲਂ ਹਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾੜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਹਤੋ ਵੀਰੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਿਕੁੰਭ; ਕੁੰਭਕਰਨ, ਕੁੰਭ ਤੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।