ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਯੁਦ੍ਧਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਮੂੰਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਗੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯੁਪਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜੇ। ਤ੍ਵਰ ਤੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਗ੍ਨ ਏष ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸਂਧਾਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਪਾਨਿਵ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਹਤਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਨ੍ਮੂਢਃ ਸਰ੍ਵਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈ ਗਈ।
ਉਪਲਭ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਮਾਜੌ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੋऽਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰੋषਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਕਿਂ ਨ ਸ੍ਮਰਸਿ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਨਿਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਦਾ ਯੁਧਿ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸੀ?'
ਯੁਵਾਂ ਖਲੁ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਾਯਿਤੌ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭੂਮੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞੌ ਸਪੁਰਃਸਰੌ
'ਅਸਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੂਰਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬੇਹੋਸ਼ ਪਏ ਰਹੇ।'
ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਾਧਰ੍षਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।'
ਯਦਿ ਤੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਭਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੁ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੈਃ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੇਨੈਵ ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਸਂਰਬ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੋ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਰਾਮਾਨੁਜਸ੍ਤਦਾ। ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੈਤਤ੍ ਕਿਂਚਿਦਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਸ ਕੇ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਨਰਪੁਂਗਵਃ। ਅਭੀਤਵਦਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਿਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਯੁਧਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵਂ ਰਣਗਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਲਘਵਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾ ਹੀਮੇ ਸੁਖਾਸ੍ਤਵ
ਜੋ ਸੂਰਵੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੇ, ਓ ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਤੀਰ ਹਲਕੇ ਤੇ ਥੋੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹਨ।
ਨੈਵਂ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਧਨ੍ਵੀ ਸ਼ਰੈਰਭਿਵਵਰ੍ष ਹ
ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ ਇੰਝ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਲੜਦੇ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣੈਃ ਸੁਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਹਤ੍। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਤਾਰਾਜਾਲਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਐਸਾ ਵਿਖਰ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਜਾਲ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਵਿਧੂਤਵਰ੍ਮਾ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਬਭੂਵ ਸ ਕृਤਵ੍ਰਣਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਭਾਨੁਮਾਨਿਵ
ਕਵਚ ਹਟਾ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮਹਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਵਚਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਤੁ। ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬਭੂਵਤੁਰਰਿਂਦਮੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਤੌ ਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਧਿ। ਸ਼ਰਸਂਕृਤ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸੁਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਤੌ ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਤਕ੍ਸ਼ਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦੌ। ਬਭੂਵਤੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਯੇ ਯਤ੍ਤੌ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੌ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤਥਾਕੀਰ੍ਣੌ ਨਿਕृਤ੍ਤਕਵਚਧ੍ਵਜੌ। ਸृਜਨ੍ਤੌ ਰੁਧਿਰਂ ਚੋष੍ਣਂ ਜਲਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਵਿਵ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਵਚ ਤੇ ਝੰਡੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਗਰਮ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚਸ਼ਮੇ ਵਗਦੇ ਹੋਣ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਮੁਞ੍ਚਤੋਰ੍ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਸਾਸਾਰਯੋਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਨੀਲਯੋਃ ਕਾਲਮੇਘਯੋਃ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜੋ ਬਰਸ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਯੋਰਥ ਮਹਾਨ੍ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦ੍ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਯੋਃ। ਨ ਚ ਤੌ ਯੁਦ੍ਧਵੈਮੁਖ੍ਯਂ ਕ੍ਲਮਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਪਰ ਨਾ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਸ਼ਰਾਨੁਚ੍ਚਾਵਚਾਕਾਰਾਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਬਨ੍ਧਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਵ੍ਯਪੇਤਦੋषਮਸ੍ਯਨ੍ਤੌ ਲਘੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁष੍ਠੁ ਚ। ਉਭੌ ਤੁ ਤੁਮੁਲਂ ਘੋਰਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਦੋਵੇਂ — ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ — ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਹਲਕਾ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਦਿਖਾਵਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸੀ।
ਤਯੋਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਗ੍ ਭੀਮਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਲਨਿਸ੍ਵਨਃ। ਸ ਕਮ੍ਪਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਨਿਰ੍ਘਾਤ ਇਵ ਦਾਰੁਣਃ
ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਯੋਃ ਸ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਥਾ ਸਮਰਮਤ੍ਤਯੋਃ। ਸੁਘੋਰਯੋਰ੍ਨਿष੍ਟਨਤੋਰ੍ਗਗਨੇ ਮੇਘਯੋਰਿਵ
ਦੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਂਖੈਰ੍ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਬਲਵਨ੍ਤੌ ਕृਤਵ੍ਰਣੌ। ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵਾਤੇ ਰੁਧਿਰਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੌ ਜਯੇ ਧृਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਯੋਰ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਂਖਾਃ ਸ਼ਰਾ ਯੁਧਿ। ਅਸृਗ੍ਦਿਗ੍ਧਾ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਫਸ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।