ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਯਨਵਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍। ਅਵਿਕਤ੍ਥਨ੍ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਾਦਨ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਲੈ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨਾਕਰ੍ਣਾਪੂਰਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਵਿਜਘਾਨ ਮਹਾਵੇਗਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਰਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ।
ਸੁਪਤ੍ਰਵਾਜਿਤਾ ਬਾਣਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਨੈਰ੍ऋਤੋਰਸ੍ਯਭਾਸਨ੍ਤ ਸਵਿਤੂ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਯਥਾ
ਪੰਖੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਾਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰੋषੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਭੀਮੋ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਿਂਹਯੋਃ। ਵਿਮਰ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੋਃ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਸ਼ੇਰ ਵਿਚ, ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਈ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਵੁਭੌ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨੌ। ਉਭੌ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜੇਯਾਵਤੁਲ੍ਯਬਲਤੇਜਸੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਗ੍ਰਹਾਵਿਵ ਨਭੋਗਤੌ। ਬਲਵृਤ੍ਰਾਵਿਵ ਹਿ ਤੌ ਯੁਧਿ ਵੈ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣੌ
ਉਹ ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਠੀਕ ਰਹਿਣੇ ਔਖੇ ਹਨ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਦਾ ਕੇਸਰਿਣਾਵਿਵ। ਬਹੂਨਵਸृਜਨ੍ਤੌ ਹਿ ਮਾਰ੍ਗਣੌਘਾਨਵਸ੍ਥਿਤੌ। ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੁਖ੍ਯੌ ਤੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਵਭ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸਂਧਾਯਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਮੂੰਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਯੁਦ੍ਧਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਮੂੰਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਗੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯੁਪਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜੇ। ਤ੍ਵਰ ਤੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਗ੍ਨ ਏष ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸਂਧਾਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਪਾਨਿਵ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਹਤਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਨ੍ਮੂਢਃ ਸਰ੍ਵਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈ ਗਈ।
ਉਪਲਭ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਮਾਜੌ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੋऽਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰੋषਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਕਿਂ ਨ ਸ੍ਮਰਸਿ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਨਿਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਦਾ ਯੁਧਿ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸੀ?'
ਯੁਵਾਂ ਖਲੁ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਾਯਿਤੌ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭੂਮੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞੌ ਸਪੁਰਃਸਰੌ
'ਅਸਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੂਰਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬੇਹੋਸ਼ ਪਏ ਰਹੇ।'
ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਾਧਰ੍षਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।'
ਯਦਿ ਤੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਭਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੁ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੈਃ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੇਨੈਵ ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਸਂਰਬ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੋ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਰਾਮਾਨੁਜਸ੍ਤਦਾ। ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੈਤਤ੍ ਕਿਂਚਿਦਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਸ ਕੇ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਨਰਪੁਂਗਵਃ। ਅਭੀਤਵਦਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਿਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਯੁਧਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵਂ ਰਣਗਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਲਘਵਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾ ਹੀਮੇ ਸੁਖਾਸ੍ਤਵ
ਜੋ ਸੂਰਵੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੇ, ਓ ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਤੀਰ ਹਲਕੇ ਤੇ ਥੋੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹਨ।
ਨੈਵਂ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਧਨ੍ਵੀ ਸ਼ਰੈਰਭਿਵਵਰ੍ष ਹ
ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ ਇੰਝ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਲੜਦੇ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣੈਃ ਸੁਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਹਤ੍। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਤਾਰਾਜਾਲਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਐਸਾ ਵਿਖਰ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਜਾਲ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਵਿਧੂਤਵਰ੍ਮਾ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਬਭੂਵ ਸ ਕृਤਵ੍ਰਣਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਭਾਨੁਮਾਨਿਵ
ਕਵਚ ਹਟਾ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮਹਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਵਚਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਤੁ। ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬਭੂਵਤੁਰਰਿਂਦਮੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਤੌ ਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਧਿ। ਸ਼ਰਸਂਕृਤ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।