ਸ਼ਰੈਰਤਿਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਗਮ੍ਯ ਚ। ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਤ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ਿਤਧਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਆਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਜੀਵਿਤਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਾਃ
ਸਉਮਿਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਇਹ ਪੰਖੀ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਣਗੇ—ਇਹ ਜਾਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਗੋਮਾਯੁਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯੇਨਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਤਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਗਤਾਸੁਂ ਨਿਹਤਂ ਮਯਾ
ਅੱਜ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਲਾਸ਼ 'ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਬਾਜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਗਿੱਧ ਵੀ ਆ ਡਿੱਗਣਗੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਂ ਸਦਾਨਾਰ੍ਯਂ ਰਾਮਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਭਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਹਤਂ ਮਯਾ
ਅੱਜ, ਰਾਮ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਭਰਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਅਯੋਗ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ।
ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਕਵਚਂ ਭੂਮੌ ਵ੍ਯਪਵਿਦ੍ਧਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਹृਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਨਿਹਤਂ ਮਯਾ
ਸਉਮਿਤ੍ਰ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਤੇਰੀ ਕਵਚਾ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰੁषਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਹੇਤੁਮਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਜ੍ਞੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੱਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਰਕ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਗ੍ਬਲਂ ਤ੍ਯਜ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਅਥ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਦਸ੍ਯੇਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਾਦਯ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੂੰ ਕਰੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਕਤ੍ਥਸੇ ਕਰ੍ਮ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਕੁਰੁ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਤਵ ਕਤ੍ਥਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ।
ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਯਨਵਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍। ਅਵਿਕਤ੍ਥਨ੍ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਾਦਨ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਲੈ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨਾਕਰ੍ਣਾਪੂਰਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਵਿਜਘਾਨ ਮਹਾਵੇਗਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਰਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ।
ਸੁਪਤ੍ਰਵਾਜਿਤਾ ਬਾਣਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਨੈਰ੍ऋਤੋਰਸ੍ਯਭਾਸਨ੍ਤ ਸਵਿਤੂ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਯਥਾ
ਪੰਖੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਾਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰੋषੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਭੀਮੋ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਿਂਹਯੋਃ। ਵਿਮਰ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੋਃ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਸ਼ੇਰ ਵਿਚ, ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਈ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਵੁਭੌ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨੌ। ਉਭੌ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜੇਯਾਵਤੁਲ੍ਯਬਲਤੇਜਸੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਗ੍ਰਹਾਵਿਵ ਨਭੋਗਤੌ। ਬਲਵृਤ੍ਰਾਵਿਵ ਹਿ ਤੌ ਯੁਧਿ ਵੈ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣੌ
ਉਹ ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਠੀਕ ਰਹਿਣੇ ਔਖੇ ਹਨ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਦਾ ਕੇਸਰਿਣਾਵਿਵ। ਬਹੂਨਵਸृਜਨ੍ਤੌ ਹਿ ਮਾਰ੍ਗਣੌਘਾਨਵਸ੍ਥਿਤੌ। ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੁਖ੍ਯੌ ਤੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਵਭ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸਂਧਾਯਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਮੂੰਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਯੁਦ੍ਧਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਮੂੰਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਗੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯੁਪਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜੇ। ਤ੍ਵਰ ਤੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਗ੍ਨ ਏष ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸਂਧਾਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਪਾਨਿਵ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਹਤਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਨ੍ਮੂਢਃ ਸਰ੍ਵਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈ ਗਈ।
ਉਪਲਭ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਮਾਜੌ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸੋऽਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਰੋषਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਕਿਂ ਨ ਸ੍ਮਰਸਿ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਨਿਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਦਾ ਯੁਧਿ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸੀ?'
ਯੁਵਾਂ ਖਲੁ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਾਯਿਤੌ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭੂਮੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞੌ ਸਪੁਰਃਸਰੌ
'ਅਸਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੂਰਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬੇਹੋਸ਼ ਪਏ ਰਹੇ।'
ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਾਧਰ੍षਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।'
ਯਦਿ ਤੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਭਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੁ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੈਃ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।