ਸृਜਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਜੀਮੂਤਸ੍ਯੇਵ ਨਦਤਃ ਕਃ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ ਅੱਗੇ ਗਰਜ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ।
ਰਾਤ੍ਰਿਯੁਦ੍ਧੇ ਤਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਾਯਿਤੌ ਤੌ ਮਯਾ ਭੂਯੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞੌ ਸਪੁਰਃਸਰੌ
ਉਸ ਪਿਛਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਵਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਨ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਵਾ ਮਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਾਤੋ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਸਮਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਲੜਨ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਰਾਘਵਸ੍ਤਦਾ। ਅਭੀਤਵਦਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਃ ਪਾਰਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਤ੍ਵਯਾ। ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਾਰਂ ਯੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪਾਰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਿਆਣਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਸ੍ਯ ਹੀਨਾਰ੍ਥੋ ਦੁਰਵਾਪਸ੍ਯ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਵਾਚਾ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਜਾਨੀषੇ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਤੂੰ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਔਖਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲਿਆ, ਝੂਠੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੇਨਾਜੌ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਰਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਤਸ੍ਕਰਾਚਰਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗੋ ਨੈष ਵੀਰਨਿषੇਵਿਤਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਤੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਰਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਬਾਣਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਤੇਜੋ ਵਾਚਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਦ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਅੱਜ ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਦਿਖਾ, ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਵਧਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁਰ੍ਭੀਮਂ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇਨ ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਾਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪੇਤੁਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰੈਰਤਿਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਗਮ੍ਯ ਚ। ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਤ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ਿਤਧਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਆਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਜੀਵਿਤਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਾਃ
ਸਉਮਿਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਇਹ ਪੰਖੀ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਣਗੇ—ਇਹ ਜਾਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਗੋਮਾਯੁਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯੇਨਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਤਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਗਤਾਸੁਂ ਨਿਹਤਂ ਮਯਾ
ਅੱਜ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਲਾਸ਼ 'ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਬਾਜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਗਿੱਧ ਵੀ ਆ ਡਿੱਗਣਗੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਂ ਸਦਾਨਾਰ੍ਯਂ ਰਾਮਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਭਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਹਤਂ ਮਯਾ
ਅੱਜ, ਰਾਮ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਭਰਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਅਯੋਗ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ।
ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਕਵਚਂ ਭੂਮੌ ਵ੍ਯਪਵਿਦ੍ਧਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਹृਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਨਿਹਤਂ ਮਯਾ
ਸਉਮਿਤ੍ਰ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਤੇਰੀ ਕਵਚਾ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰੁषਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਹੇਤੁਮਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਜ੍ਞੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੱਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਰਕ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਗ੍ਬਲਂ ਤ੍ਯਜ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਅਥ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਦਸ੍ਯੇਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਾਦਯ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੂੰ ਕਰੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਕਤ੍ਥਸੇ ਕਰ੍ਮ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਕੁਰੁ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਤਵ ਕਤ੍ਥਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ।
ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਯਨਵਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍। ਅਵਿਕਤ੍ਥਨ੍ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਾਦਨ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਲੈ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨਾਕਰ੍ਣਾਪੂਰਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਵਿਜਘਾਨ ਮਹਾਵੇਗਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਰਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ।
ਸੁਪਤ੍ਰਵਾਜਿਤਾ ਬਾਣਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਨੈਰ੍ऋਤੋਰਸ੍ਯਭਾਸਨ੍ਤ ਸਵਿਤੂ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਯਥਾ
ਪੰਖੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਾਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰੋषੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਭੀਮੋ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਿਂਹਯੋਃ। ਵਿਮਰ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੋਃ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਸ਼ੇਰ ਵਿਚ, ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਈ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਵੁਭੌ ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼ਾਲਿਨੌ। ਉਭੌ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜੇਯਾਵਤੁਲ੍ਯਬਲਤੇਜਸੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਗ੍ਰਹਾਵਿਵ ਨਭੋਗਤੌ। ਬਲਵृਤ੍ਰਾਵਿਵ ਹਿ ਤੌ ਯੁਧਿ ਵੈ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣੌ
ਉਹ ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਠੀਕ ਰਹਿਣੇ ਔਖੇ ਹਨ।
ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਦਾ ਕੇਸਰਿਣਾਵਿਵ। ਬਹੂਨਵਸृਜਨ੍ਤੌ ਹਿ ਮਾਰ੍ਗਣੌਘਾਨਵਸ੍ਥਿਤੌ। ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੁਖ੍ਯੌ ਤੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਵਭ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸਂਧਾਯਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਮੂੰਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।