ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬਲਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਾਯਕਵ੍ਯਯਮ੍। ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੈਤ੍ਯ ਹਿ ਬਾਣਗੋਚਰਂ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ ਸਬਲੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਵਰਤ ਲੈ। ਅੱਜ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਦ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
thumb|ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਇਹ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਭ੍ਯੁਤ੍ਪਪਾਤ ਚ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਤੇ ਉਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ।
ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋ ਰਥੇ ਸੁਸਮਲਂਕृਤੇ। ਕਾਲਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇ ਮਹਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸਜਾਏ ਰਥ 'ਚ, ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਪ੍ਰਮਾਣਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਵੇਗਵਦ੍ ਦृਢਮ੍। ਧਨੁਰ੍ਭੀਮਬਲੋ ਭੀਮਂ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਮਿਤ੍ਰਨਾਸ਼ਨਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਵਿਰਲੇ ਤੀਰ ਲੈ ਲਿਆ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਰਥਸ੍ਥਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ। ਅਲਂਕृਤਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਨੂਮਤ੍ਪृष੍ਠਮਾਰੂਢਮੁਦਯਸ੍ਥਰਵਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਉਵਾਚੈਨਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਵਿਭੀषਣਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਮੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕੋਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਓ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਮੇਰਾ ਜੋਰ ਵੇਖੋ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕਣੀ ਔਖੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮੁਕ੍ਤਵਰ੍षਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਧਾਰਯਿष੍ਯਥ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਦ੍ਯ ਵੋ ਮਾਮਕਾ ਬਾਣਾ ਮਹਾਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਃਸृਤਾਃ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਛੱਡੀ ਵਰਖਾ ਸਹਿਣੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸਾਯਕਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਤੋਮਰੈਃ। ਅਦ੍ਯ ਵੋ ਗਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਤੀਖੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸृਜਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਜੀਮੂਤਸ੍ਯੇਵ ਨਦਤਃ ਕਃ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ ਅੱਗੇ ਗਰਜ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ।
ਰਾਤ੍ਰਿਯੁਦ੍ਧੇ ਤਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਾਯਿਤੌ ਤੌ ਮਯਾ ਭੂਯੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞੌ ਸਪੁਰਃਸਰੌ
ਉਸ ਪਿਛਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਵਜਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਨ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਵਾ ਮਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਾਤੋ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਸਮਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਲੜਨ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਰਾਘਵਸ੍ਤਦਾ। ਅਭੀਤਵਦਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਃ ਪਾਰਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਤ੍ਵਯਾ। ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਾਰਂ ਯੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪਾਰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਿਆਣਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਰ੍ਥਸ੍ਯ ਹੀਨਾਰ੍ਥੋ ਦੁਰਵਾਪਸ੍ਯ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਵਾਚਾ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਜਾਨੀषੇ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਤੂੰ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਔਖਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲਿਆ, ਝੂਠੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੇਨਾਜੌ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਰਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਤਸ੍ਕਰਾਚਰਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗੋ ਨੈष ਵੀਰਨਿषੇਵਿਤਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਤੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਰਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਬਾਣਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਤੇਜੋ ਵਾਚਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਦ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਅੱਜ ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਦਿਖਾ, ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਵਧਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁਰ੍ਭੀਮਂ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇਨ ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਾਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪੇਤੁਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰੈਰਤਿਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਗਮ੍ਯ ਚ। ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਤ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ਿਤਧਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਆਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਜੀਵਿਤਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਾਃ
ਸਉਮਿਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਇਹ ਪੰਖੀ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਣਗੇ—ਇਹ ਜਾਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਗੋਮਾਯੁਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯੇਨਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਤਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਗਤਾਸੁਂ ਨਿਹਤਂ ਮਯਾ
ਅੱਜ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਲਾਸ਼ 'ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਬਾਜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਗਿੱਧ ਵੀ ਆ ਡਿੱਗਣਗੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਂ ਸਦਾਨਾਰ੍ਯਂ ਰਾਮਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਭਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਹਤਂ ਮਯਾ
ਅੱਜ, ਰਾਮ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਭਰਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਅਯੋਗ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗਾ।
ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਕਵਚਂ ਭੂਮੌ ਵ੍ਯਪਵਿਦ੍ਧਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਹृਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਨਿਹਤਂ ਮਯਾ
ਸਉਮਿਤ੍ਰ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਤੇਰੀ ਕਵਚਾ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰੁषਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਹੇਤੁਮਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਜ੍ਞੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੱਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਰਕ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਗ੍ਬਲਂ ਤ੍ਯਜ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਨ੍ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਅਥ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਦਸ੍ਯੇਤਤ੍ ਸਮ੍ਪਾਦਯ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੂੰ ਕਰੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਕਤ੍ਥਸੇ ਕਰ੍ਮ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਕੁਰੁ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਤਵ ਕਤ੍ਥਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ।