thumb|ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤੱਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਜਾਤਹਰ੍षੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਤਮਾਦਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਵਿਦੂਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍। ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਤ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਵਿਭੀषਣਃ
ਥੋੜੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦਿਖਾਇਆ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਾਵਣਭ੍ਰਾਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਵਣ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਇਹੋਪਹਾਰਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਉਪਹृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਥੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਚ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਬਲਿਨਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਵਿਧ੍ਵਂਸਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸਰਥਂ ਸਾਸ਼੍ਵਸਾਰਥਿਮ੍
ਉਸ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ-ਚਲਾਕ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ। ਬਭੂਵਾਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ ਧਨੁਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਰਥੇਨਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੇਨ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਸਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਸਮਾਹ੍ਵਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਰੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਪੂਲਸਤਯ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਜੈਯ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ—ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਨਸਾਫ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਕਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਨਸ੍ਵੀ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਇਹ ਤ੍ਵਂ ਜਾਤਸਂਵृਦ੍ਧਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਕਥਂ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤृਵ੍ਯੋ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਇਥੇ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਪਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਭਰਾ। ਫਿਰ, ਚਾਚਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਧੋਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ?
ਨ ਜ੍ਞਾਤਿਤ੍ਵਂ ਨ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਨ ਜਾਤਿਸ੍ਤਵ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨ ਚ ਸੌਦਰ੍ਯਂ ਨ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਦੂषਣ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੋਸਤੀ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ, ਓ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨਾ ਧਰਮ, ਓ ਧਰਮ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ੋਚ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਨਿਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ਚ ਸਾਧੁਭਿਃ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਜਨਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਰਭृਤ੍ਯਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਓ ਮੂਰਖ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਾਏ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਨੈਤਚ੍ਛਿਥਿਲਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਮਹਦਨ੍ਤਰਮ੍। ਕ੍ਵ ਚ ਸ੍ਵਜਨਸਂਵਾਸਃ ਕ੍ਵ ਚ ਨੀਚ ਪਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਇਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਪਰਾਏਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਕਿੱਥੇ?
ਗੁਣਵਾਨ੍ ਵਾ ਪਰਜਨਃ ਸ੍ਵਜਨੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋऽਪਿ ਵਾ। ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸ੍ਵਜਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ ਯਃ ਪਰਃ ਪਰ ਏਵ ਸਃ
ਚਾਹੇ ਪਰਾਇਆ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਾ ਹੋਣ; ਪਰਾਇਆ ਤਾਂ ਪਰਾਇਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿषੇਵਤੇ। ਸ ਸ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤੈਰੇਵ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਾਏ ਪੱਖ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਾਏ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾ ਚੇਯਂ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਸ੍ਵਜਨੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪੌਰੁषਂ ਰਾਵਣਾਨੁਜ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਬੇਦਰਦੀ ਹੈ, ਓ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ; ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਓ ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਅਜਾਨਨ੍ਨਿਵ ਮਚ੍ਛੀਲਂ ਕਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਓ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਕਿਉਂ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਾਸਾਧੋ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਤ੍ਯਜ ਗੌਰਵਾਤ੍। ਕੁਲੇ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਹਂ ਜਾਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਗੁਣੋ ਯਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨॄਣਾਂ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ੀਲਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਓ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਕਠੋਰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਰੂੜ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ — ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਰਮੇ ਦਾਰੁਣੇਨਾਹਂ ਨ ਚਾਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਰਮੇ। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿषਮਸ਼ੀਲੋऽਪਿ ਕਥਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਰਸ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਕਠੋਰਤਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਰਮ ਵਿਚ; ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵੱਖਰਾ ਸੁਭਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ਼ੀਲਂ ਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਸ੍ਤਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਛੱਡਣ 'ਤੇ।
ਪਰਸ੍ਵਹਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਕਮ੍। ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਪਰਾਏ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਘਰ ਨੂੰ।
ਪਰਸ੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਹਰਣਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸੁਹृਦਾਮਤਿਸ਼ਙ੍ਕਾ ਚ ਤ੍ਰਯੋ ਦੋषਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਾਃ
ਪਰਾਏ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁੱਕਣਾ, ਪਰਾਏ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹਣਾ, ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਗਲਤੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਵਧੋ ਘੋਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਅਭਿਮਾਨਸ਼੍ਚ ਰੋषਸ਼੍ਚ ਵੈਰਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਤਾ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੇ ਵਿਰੋਧਤਾ।
ਏਤੇ ਦੋषਾ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜੀਵਿਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਨਾਸ਼ਨਾਃ। ਗੁਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ ਤੋਯਦਾਃ
ਇਹ ਗਲਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਰਾਜ ਖਤਮ ਕਰ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਠੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੋषੈਰੇਤੈਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪਿਤਾ ਤਵ। ਨੇਯਮਸ੍ਤਿ ਪੁਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਨ ਚ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ — ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ — ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਨਾ ਇਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ।
ਅਤਿਮਾਨਸ਼੍ਚ ਬਾਲਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਂ ਯਦ੍ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਬੱਚਾ ਤੇ ਬਦਤਮੀਜ਼ ਹੈਂ, ਓ ਰਾਕਸ਼ਸ; ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇ।
ਅਦ੍ਯੇਹ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪਰੁषਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇਗਾ, ਓ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ।
ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨਰਦੇਵੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਰਣੇ ਸਹ। ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਤਾਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।