ਸ ਭੀਮਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼ਰਃ ਕृष੍ਣਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਃ। ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਨਯਨੋ ਭੀਮੋ ਬਭੌ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਮਲ੍ਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਾ, ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਅੰਤਕਾਰੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤੁ ਰਥਸ੍ਥਂ ਤਂ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਵੇਗਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਾਲੇ ਹਨੁਮਾਨਰੁਜਤ੍ ਸ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਧਰਣੀਧਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਮਰਿਂਦਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍। ਚਕਾਰ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਂ ਯੁਧਿ ਵਾਨਰਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਨ੍ਤਂ ਤਰਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਾਕਿਰਨ੍
ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਧਰਾਃ ਸ਼ੂਲੈਰਸਿਭਿਸ਼੍ਚਾਸਿਪਾਣਯਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੀਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਯੁਧਾਃ
ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਘੈਸ਼੍ਚ ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਰਾਯਸੈਰਪਿ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਗਦਾ, ਸੋਹਣੇ ਭਾਲੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ਤਘਨੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥੌੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਘੋਰੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਤਲੈਰਸ਼ਨਿਸਂਨਿਭੈਃ
ਭਿਆਨਕ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਿੰਡੀਪਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕੇ, ਤੇ ਆਸਮਾਨੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਤੇषਾਮਪਿ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਚਲੋਪਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍। ਸੂਦਮਾਨਮਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸਾਰਥਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰੈष ਵਾਨਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਹਿ ਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਹੈ ਉੱਥੇ ਚੱਲੋ; ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤੇਨ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਸ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਵਹਨ੍ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਸ੍ਥਿਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਰਥੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਰਥ 'ਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਾਨ੍ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਕਪਿਮੂਰ੍ਧਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਘੋਰਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ:
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰੋऽਸਿ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਸ਼ੂਰਾ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੰਦ-ਮਤਿ, ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਲੜ। ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਜਿਉਂਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਮੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ। ਵੇਗਂ ਸਹਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈ, ਮੂਰਖ, ਫਿਰ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਹਲਾਵੇਂਗਾ।
ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮਾਚष੍ਟੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਵਿਭੀषਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਯਃ ਸ ਵਾਸਵਨਿਰ੍ਜੇਤਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ। ਸ ਏष ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ। ਹੁਣ ਇਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਸਂਸ੍ਥਾਨੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਵਾਰਣੈਃ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਰਾਵਣਿਂ ਜਹਿ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਭੀषਣੇਨਾਰਿਵਿਭੀषਣੇਨ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਕਾਸ਼ਂ ਰਥਸ੍ਥਿਤਂ ਭੀਮਬਲਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਜਦ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਭਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤੱਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਜਾਤਹਰ੍षੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਤਮਾਦਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਵਿਦੂਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍। ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਤ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਵਿਭੀषਣਃ
ਥੋੜੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦਿਖਾਇਆ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਾਵਣਭ੍ਰਾਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਵਣ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਇਹੋਪਹਾਰਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਉਪਹृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਥੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਚ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਬਲਿਨਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਵਿਧ੍ਵਂਸਯ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸਰਥਂ ਸਾਸ਼੍ਵਸਾਰਥਿਮ੍
ਉਸ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ-ਚਲਾਕ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ। ਬਭੂਵਾਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ ਧਨੁਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਰਥੇਨਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੇਨ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਸਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਸਮਾਹ੍ਵਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਰੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਪੂਲਸਤਯ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਜੈਯ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ—ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਨਸਾਫ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਕਰ।'