ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਰੁਮਪ੍ਰਵਰਯੋਧਿਨਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਨੀਕਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰੀਛ ਤੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਸਿਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਜਿਘਾਂਸਵਃ
ਰਾਖਸ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਢੀਆਂ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਾਦਯਨ੍ ਵੈ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਰ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਲੰਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ। ਉਦ੍ਯਤੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਘੋਰੈਰਾਕਾਸ਼ਮਾਵृਤਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉਠੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਵਿਕृਤਾਨਨਬਾਹਵਃ। ਨਿਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਰਾਖਸ, ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵ ਸਕਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਕੁੱਟਿਆ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਮਹਦ੍ਭਯਮਜਾਯਤ
ਭਾਰੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਿੱਛ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੋਂ, ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਮਨੀਕਂ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਉਦਤਿष੍ਠਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਨਨੁष੍ਠਿਤੇ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਯੋਧਾ, ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਧਕਾਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਜਾਤਕ੍ਰੋਧਃ ਸ ਰਾਵਣਿਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸਜ੍ਜਂ ਪੂਰ੍ਵਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਸਂਯਤਮ੍
ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਤਿਆਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਭੀਮਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼ਰਃ ਕृष੍ਣਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਃ। ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਨਯਨੋ ਭੀਮੋ ਬਭੌ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਮਲ੍ਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਾ, ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਅੰਤਕਾਰੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤੁ ਰਥਸ੍ਥਂ ਤਂ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਵੇਗਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਾਲੇ ਹਨੁਮਾਨਰੁਜਤ੍ ਸ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਧਰਣੀਧਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਮਰਿਂਦਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍। ਚਕਾਰ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਂ ਯੁਧਿ ਵਾਨਰਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਨ੍ਤਂ ਤਰਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਾਕਿਰਨ੍
ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਧਰਾਃ ਸ਼ੂਲੈਰਸਿਭਿਸ਼੍ਚਾਸਿਪਾਣਯਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੀਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਯੁਧਾਃ
ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਘੈਸ਼੍ਚ ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕੁਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਰਾਯਸੈਰਪਿ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਗਦਾ, ਸੋਹਣੇ ਭਾਲੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ਤਘਨੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥੌੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਘੋਰੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਤਲੈਰਸ਼ਨਿਸਂਨਿਭੈਃ
ਭਿਆਨਕ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਿੰਡੀਪਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕੇ, ਤੇ ਆਸਮਾਨੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਤੇषਾਮਪਿ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਚਲੋਪਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍। ਸੂਦਮਾਨਮਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸਾਰਥਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰੈष ਵਾਨਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਹਿ ਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਹੈ ਉੱਥੇ ਚੱਲੋ; ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤੇਨ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਸ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਵਹਨ੍ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਸ੍ਥਿਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਰਥੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਰਥ 'ਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਾਨ੍ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਕਪਿਮੂਰ੍ਧਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਘੋਰਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ:
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ੂਰੋऽਸਿ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਸ਼ੂਰਾ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੰਦ-ਮਤਿ, ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਲੜ। ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਜਿਉਂਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਮੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ। ਵੇਗਂ ਸਹਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈ, ਮੂਰਖ, ਫਿਰ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਹਲਾਵੇਂਗਾ।
ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮਾਚष੍ਟੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਵਿਭੀषਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਯਃ ਸ ਵਾਸਵਨਿਰ੍ਜੇਤਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ। ਸ ਏष ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ। ਹੁਣ ਇਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਸਂਸ੍ਥਾਨੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਵਾਰਣੈਃ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਰਾਵਣਿਂ ਜਹਿ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਭੀषਣੇਨਾਰਿਵਿਭੀषਣੇਨ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਕਾਸ਼ਂ ਰਥਸ੍ਥਿਤਂ ਭੀਮਬਲਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਜਦ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਭਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।