ਤ੍ਯਜੈਨਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਂਤਾਪਮਾਗਤਮ੍। ਸੀਦਤੇ ਹਿ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਝੂਠਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਹृਦਯਸ੍ਤਿष੍ਠ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯਾਨੁਕਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਥੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹਿ; ਅਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ ਭੇਜੀਏ।
ਏष ਤਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਰਾਵਣਿਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤ੍ਯਾਜਯਿष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਤੋ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਪਤ੍ਰਿਪਤ੍ਰਾਙ੍ਗਵਾਜਿਨਃ। ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣ ਇਵਾਸੌਮ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੋਖੇ ਤੀਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਲਕੇ ਤੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤ੍ ਸਂਦਿਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਜਵਰ ਨ ਕਾਲਵਿਪ੍ਰਕਰ੍षੋ ਰਿਪੁਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਮ੍। ਤ੍ਵਮਤਿਸृਜ ਰਿਪੋਰ੍ਵਧਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਦਿਵਿਜਰਿਪੋਰ੍ਮਥਨੇ ਯਥਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਜਰ ਛੱਡ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਾ ਹਿ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭੋ ਭਵਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾ ਤੇਨ ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਣਾ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਉਸਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
thumb|ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਪਚਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਨੋਪਧਾਰਯਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਗਮੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਬਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਵਿਭੀषਣਮੁਪਾਸੀਨਮੁਵਾਚ ਕਪਿਸਂਨਿਧੌ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੈਰ੍ऋਤਾਧਿਪਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਵਿਭੀषਣ। ਭੂਯਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਨੈਰਿਤ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਗੱਲ ਤੂੰ ਆਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੁੜ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਪੁਨਰਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇऽਥ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕ-ਚਤੁਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਮੁੜ ਆਖੀ।
ਯਥਾऽऽਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਾ ਗੁਲ੍ਮਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਤਤ੍ ਤਥਾਨੁष੍ਠਿਤਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਦੀ ਵਯਵਸਥਾ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਯੂਥਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯੂਥਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੂਯਸ੍ਤੁ ਮਮ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਯ੍ਯਕਾਰਣਸਂਤਪ੍ਤੇ ਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯਾ ਵਯਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ: ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹਾਂ।
ਤ੍ਯਜ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਂ ਸ਼ੋਕਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਂਤਾਪਮਾਗਤਮ੍। ਯਦਿਯਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਰ੍षਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸ਼ੋਕ ਤੇ ਝੂਠਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਮਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵੀਰ ਹਰ੍षਃ ਸਮੁਪਸੇਵ੍ਯਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਦਿ ਤੇ ਸੀਤਾ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਉੱਦਮ ਕਰ, ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਫੜ; ਜੇ ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।
ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੇ ਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਸਾਧ੍ਵਯਂ ਯਾਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ: ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵੇ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਵਣਿਮਾਹਵੇ। ਧਨੁਰ੍ਮਣ੍ਡਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਰਾਵਣਿਂ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਤਪਸਾ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਮਗਾਸ਼੍ਚ ਤੁਰਙ੍ਗਮਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ; ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਸਵੈਭੂ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰ ਅਸਤਰ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਸ ਏष ਕਿਲ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਲ ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮ੍। ਯਦ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਹਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਃ
ਉਹ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਕृਤਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਯੋ ਰਿਪੁਃ। ਤ੍ਵਾਮਾਤਤਾਯਿਨਂ ਹਨ੍ਯਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋ ਸ ਤੇ ਵਧਃ
ਜੇ ਵੈਰੀ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਵਧਸ੍ਤਸ੍ਯੈष ਧੀਮਤਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਇਹੀ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ।
ਵਧਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਰਾਮ ਸਂਦਿਸ਼ਸ੍ਵ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਰਾਵਣਂ ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਮ੍
ਰਾਮਾ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਤੂੰ ਮਹਾਬਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਜਾਨਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਭੈੜੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਸਲ ਬਹਾਦਰੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।"
ਸ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਮਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਕਰੋਤ੍ਯਸਂਜ੍ਞਾਨ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਵਰੁਣਾਨਪਿ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਸਮੇਤ ਸਭ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚਰਤਃ ਸਰਥਸ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਃ। ਨ ਗਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਵੀਰ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵਾਭ੍ਰਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਘਵਸ੍ਤੁ ਰਿਪੋਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਕੀਰ੍ਤਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਨੇਕ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਦ੍ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਣ ਸਂਵृਤਃ। ਹਨੂਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯੂਥਪੈਃ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਯੂਥਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ।
ਜਾਮ੍ਬਵੇਨਰ੍ਕ੍ਸ਼ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਃ। ਜਹਿ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੁਤਂ ਮਾਯਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਾਂਬਵਾਨ, ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇ।