ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਸੀਤਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਰਾਘਵਃ। ਹਨੂਮਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ ਸੌਮ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਹਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ, ਨਰਮ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਥਯਨ੍ਤਂ ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਃ। ਪੁष੍ਕਲਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਰਾਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਤਰੂਪੇਣ ਯਦੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਨੂਮਤਾ। ਤਦਯੁਕ੍ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋषਣਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਗਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ—ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਣ ਵਾਂਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੁ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਚ ਘਾਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ।
ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਬਹੁਸ਼ੋ ਮਯਾ ਹਿਤਚਿਕੀਰ੍षੁਣਾ। ਵੈਦੇਹੀਮੁਤ੍ਸृਜਸ੍ਵੇਤਿ ਨ ਚ ਤਤ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵਚਃ
ਮੈਂ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਨੈਵ ਸਾਮ੍ਨਾ ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਭੇਦੇਨ ਕੁਤੋ ਯੁਧਾ। ਸਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਨੈਵ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਨਾਹ ਰਾਜੀ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਵੰਡ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਜੰਗ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਾਨਰਾਨ੍ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਚੈਤ੍ਯਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹੋਮਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਹੁਤਵਾਨੁਪਯਾਤੋ ਹਿ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਅੱਜ ਉਹ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਵਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਭਵਤ੍ਯੇष ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਤੇਨ ਮੋਹਯਤਾ ਨੂਨਮੇषਾ ਮਾਯਾ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਰਚ ਕੇ ਇਹ ਮਾਯਾ ਵਰਤੀ ਹੈ।
ਵਿਘ੍ਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ। ਸਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਾਵਤ੍ਤਨ੍ਨ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਯਜੈਨਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਂਤਾਪਮਾਗਤਮ੍। ਸੀਦਤੇ ਹਿ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਝੂਠਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਹृਦਯਸ੍ਤਿष੍ਠ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯਾਨੁਕਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਥੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹਿ; ਅਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ ਭੇਜੀਏ।
ਏष ਤਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਰਾਵਣਿਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤ੍ਯਾਜਯਿष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਤੋ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਪਤ੍ਰਿਪਤ੍ਰਾਙ੍ਗਵਾਜਿਨਃ। ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣ ਇਵਾਸੌਮ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੋਖੇ ਤੀਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਲਕੇ ਤੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤ੍ ਸਂਦਿਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਜਵਰ ਨ ਕਾਲਵਿਪ੍ਰਕਰ੍षੋ ਰਿਪੁਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਮ੍। ਤ੍ਵਮਤਿਸृਜ ਰਿਪੋਰ੍ਵਧਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਦਿਵਿਜਰਿਪੋਰ੍ਮਥਨੇ ਯਥਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਜਰ ਛੱਡ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਾ ਹਿ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭੋ ਭਵਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾ ਤੇਨ ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਣਾ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਉਸਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
thumb|ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਪਚਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਨੋਪਧਾਰਯਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਗਮੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਬਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਵਿਭੀषਣਮੁਪਾਸੀਨਮੁਵਾਚ ਕਪਿਸਂਨਿਧੌ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੈਰ੍ऋਤਾਧਿਪਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਵਿਭੀषਣ। ਭੂਯਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਨੈਰਿਤ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਗੱਲ ਤੂੰ ਆਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੁੜ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਪੁਨਰਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇऽਥ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕ-ਚਤੁਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਮੁੜ ਆਖੀ।
ਯਥਾऽऽਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਾ ਗੁਲ੍ਮਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਤਤ੍ ਤਥਾਨੁष੍ਠਿਤਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਦੀ ਵਯਵਸਥਾ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਯੂਥਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯੂਥਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੂਯਸ੍ਤੁ ਮਮ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਯ੍ਯਕਾਰਣਸਂਤਪ੍ਤੇ ਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯਾ ਵਯਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ: ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹਾਂ।
ਤ੍ਯਜ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਂ ਸ਼ੋਕਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਂਤਾਪਮਾਗਤਮ੍। ਯਦਿਯਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਰ੍षਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸ਼ੋਕ ਤੇ ਝੂਠਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਮਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵੀਰ ਹਰ੍षਃ ਸਮੁਪਸੇਵ੍ਯਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਦਿ ਤੇ ਸੀਤਾ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਉੱਦਮ ਕਰ, ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਫੜ; ਜੇ ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।
ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੇ ਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਸਾਧ੍ਵਯਂ ਯਾਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ: ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵੇ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਵਣਿਮਾਹਵੇ। ਧਨੁਰ੍ਮਣ੍ਡਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਰਾਵਣਿਂ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਤਪਸਾ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਮਗਾਸ਼੍ਚ ਤੁਰਙ੍ਗਮਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ; ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਸਵੈਭੂ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰ ਅਸਤਰ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।