ਤਦਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਵੀਰ ਦੁਃਖਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਕृਤਮ੍। ਕਰ੍ਮਣਾ ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਾਘਵ
ਇਸ ਲਈ, ਬਹਾਦਰ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੰਦਰਜਿਤ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਿਆਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਉਠ, ਰਾਘਵ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੋ ਧृਤਵ੍ਰਤ। ਕਿਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਉਠ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੀ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ?
ਅਯਮਨਘ ਤਵੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਜਨਕਸੁਤਾਨਿਧਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੁष੍ਟਃ। ਸਰਥਗਜਹਯਾਂ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਭृਸ਼ਮਿषੁਭਿਰ੍ਵਿਨਿਪਾਤਯਾਮਿ ਲਙ੍ਕਾਮ੍
ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
thumb|ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੁਰਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰਾਮਮਾਸ਼੍ਵਾਸਮਾਨੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲੇ। ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਿਭੀषਣਃ
ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਵੀਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਭਿਸਂਵृਤਃ। ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਾਕਾਰੈਰ੍ਮਾਤਂਗੈਰਿਵ ਯੂਥਪੈਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਘਵਂ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਮ੍। ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਾਘਵਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੋਹਮਾਪਨ੍ਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਙ੍ਕਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗੌਰਵ ਸੀ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਵ੍ਰੀਡਿਤਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੱਜਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?'
ਵਿਭੀषਣਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਵਾਚ ਮਨ੍ਦਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਬਾष੍ਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਸੀਤਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਰਾਘਵਃ। ਹਨੂਮਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ ਸੌਮ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਹਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ, ਨਰਮ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਥਯਨ੍ਤਂ ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਃ। ਪੁष੍ਕਲਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਰਾਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਤਰੂਪੇਣ ਯਦੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਨੂਮਤਾ। ਤਦਯੁਕ੍ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋषਣਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਗਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ—ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਣ ਵਾਂਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੁ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਚ ਘਾਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ।
ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਬਹੁਸ਼ੋ ਮਯਾ ਹਿਤਚਿਕੀਰ੍षੁਣਾ। ਵੈਦੇਹੀਮੁਤ੍ਸृਜਸ੍ਵੇਤਿ ਨ ਚ ਤਤ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵਚਃ
ਮੈਂ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਨੈਵ ਸਾਮ੍ਨਾ ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਭੇਦੇਨ ਕੁਤੋ ਯੁਧਾ। ਸਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਨੈਵ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਨਾਹ ਰਾਜੀ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਵੰਡ ਨਾਲ, ਨਾਹ ਜੰਗ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਾਨਰਾਨ੍ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਚੈਤ੍ਯਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹੋਮਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਹੁਤਵਾਨੁਪਯਾਤੋ ਹਿ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਅੱਜ ਉਹ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਵਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਭਵਤ੍ਯੇष ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਤੇਨ ਮੋਹਯਤਾ ਨੂਨਮੇषਾ ਮਾਯਾ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਰਚ ਕੇ ਇਹ ਮਾਯਾ ਵਰਤੀ ਹੈ।
ਵਿਘ੍ਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ। ਸਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਾਵਤ੍ਤਨ੍ਨ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਯਜੈਨਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਂਤਾਪਮਾਗਤਮ੍। ਸੀਦਤੇ ਹਿ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਝੂਠਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਹृਦਯਸ੍ਤਿष੍ਠ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯਾਨੁਕਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਥੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹਿ; ਅਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ ਭੇਜੀਏ।
ਏष ਤਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਰਾਵਣਿਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤ੍ਯਾਜਯਿष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਤੋ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਪਤ੍ਰਿਪਤ੍ਰਾਙ੍ਗਵਾਜਿਨਃ। ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣ ਇਵਾਸੌਮ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੋਖੇ ਤੀਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਲਕੇ ਤੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤ੍ ਸਂਦਿਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਜਵਰ ਨ ਕਾਲਵਿਪ੍ਰਕਰ੍षੋ ਰਿਪੁਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਮ੍। ਤ੍ਵਮਤਿਸृਜ ਰਿਪੋਰ੍ਵਧਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਦਿਵਿਜਰਿਪੋਰ੍ਮਥਨੇ ਯਥਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਜਰ ਛੱਡ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਾ ਹਿ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭੋ ਭਵਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾ ਤੇਨ ਸਮਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਣਾ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਉਸਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
thumb|ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਪਚਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਨੋਪਧਾਰਯਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਗਮੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਬਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਵਿਭੀषਣਮੁਪਾਸੀਨਮੁਵਾਚ ਕਪਿਸਂਨਿਧੌ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।