ਆਸਿਞ੍ਚਨ੍ ਸਲਿਲੈਸ਼੍ਚੈਨਂ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਮਸਂਹਾਰ੍ਯਂ ਸਹਸਾਗ੍ਨਿਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਥ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਮਮਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹੇਤ੍ਵਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਤੇ ਮਤਲਬ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ੁਭੇ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਾਰ੍ਯ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਅਨਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਧਰ੍ਮੋ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਤੈਨੂੰ, ਆਦਰਨੀਯਾ, ਧਰਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਧਰਮ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਾਂ ਚ ਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਯਥਾਸ੍ਤਿ ਨ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਹਜ਼ਰੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਧਰਮ ਵੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ।
ਯਥੈਵ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍। ਨਾਯਮਰ੍ਥਸ੍ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੋ ਨ ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਨਿਯਮ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯਦ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਭਵੇਦ੍ ਭੂਤੋ ਰਾਵਣੋ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨੈਵ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇ; ਤੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁਖ ਵਿਚ ਨਾ ਪਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਵ੍ਯਸਨਾਭਾਵਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਂ ਚਾਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਧਰ੍ਮੋ ਭਵਤ੍ਯਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨੌ
ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਲਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮੇਣੋਪਲਭੇਦ੍ ਧਰ੍ਮਮਧਰ੍ਮਂ ਚਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਤਃ। ਯਦ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਜ੍ਯੇਯੁਰ੍ਯੇष੍ਵਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਧਰਮ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਅਧਰਮ ਨਾਲ; ਜੇ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਧਰਮ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਯੁਜ੍ਯੇਰਨ੍ਨਾਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਜਨਾਃ। ਧਰ੍ਮੇਣਾਚਰਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦਰ੍ਥਾ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਯੇष੍ਵਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤੌ ਨਿਰਰ੍ਥਕੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ।
ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣੋ ਯਦ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਰਾਘਵ। ਵਧਕਰ੍ਮਹਤੋऽਧਰ੍ਮਃ ਸ ਹਤਃ ਕਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਘਵ, ਤਾਂ ਜਦ ਅਧਰਮ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ?
ਅਥਵਾ ਵਿਹਿਤੇਨਾਯਂ ਹਨ੍ਯਤੇ ਹਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰਮ੍। ਵਿਧਿਃ ਸ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਨ ਸ ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਯਮ ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਦृष੍ਟਪ੍ਰਤਿਕਾਰੇਣ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੇਨਾਸਤਾ ਸਤਾ। ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਧਰ੍ਮੇਣਾਰਿਵਿਕਰ੍षਣ
ਜਦੋਂ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿਸੇ, ਨਾ ਜਾਗੇ, ਨਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ?
ਯਦਿ ਸਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਤਾਂ ਮੁਖ੍ਯ ਨਾਸਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਕਿਂਚਨ। ਤ੍ਵਯਾ ਯਦੀਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਨ੍ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਸਚਮੁਚ ਸੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਝੂਠ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਃ ਕ੍ਲੀਬੋ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮੋऽਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਹृਤਮਰ੍ਯਾਦੋ ਨ ਸੇਵ੍ਯ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜਾਂ, ਜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਧਰਮ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਜੋ ਮਰਯਾਦਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ — ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਬਲਸ੍ਯ ਯਦਿ ਚੇਦ੍ ਧਰ੍ਮੋ ਗੁਣਭੂਤਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ। ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯਥਾ ਧਰ੍ਮੇ ਤਥਾ ਬਲੇ
ਜੇ ਧਰਮ ਤਾਕਤ ਦਾ ਗੁਣ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਦਿਸੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਚੇਤ੍ ਸਤ੍ਯਵਚਨਂ ਧਰ੍ਮਃ ਕਿਲ ਪਰਂਤਪ। ਅਨृਤਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯਕਰਣੇ ਕਿਂ ਨ ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ?
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮੋ ਭਵੇਦ੍ ਭੂਤ ਅਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਪਰਂਤਪ। ਨ ਸ੍ਮ ਹਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਵਜ੍ਰੀ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਜ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਜੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋਵੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਵੱਜਰ ਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਕਦੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ।
ਅਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਨਾਸ਼ਯਤਿ ਰਾਘਵ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਮ, ਰਾਘਵ, ਸਿਰਫ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਚੇਦਂ ਮਤਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮੋऽਯਮਿਤਿ ਰਾਘਵ। ਧਰ੍ਮਮੂਲਂ ਤ੍ਵਯਾ ਛਿਨ੍ਨਂ ਰਾਜ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜਤਾ ਤਦਾ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਮਤ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੇ ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਰਾਘਵ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਜ ਛੱਡਿਆ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋऽਥ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯਃ ਸਂਵृਤ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯ ਇਵਾਪਗਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਨ ਵਧਦਾ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਥੇਨ ਹਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਲ੍ਪਚੇਤਸਃ। ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਕੁਸਰਿਤੋ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਨਦੀਆਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੋऽਯਮਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖਕਾਮਃ ਸੁਖੈਧਿਤਃ। ਪਾਪਮਾਚਰਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦਾ ਦੋषਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਲੈਣ ਲਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਃ ਸ ਪੁਮਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਃ ਸ ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਃ ਸ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਃ ਸ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਃ ਸ ਮਹਾਭਾਗੋ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਃ ਸ ਗੁਣਾਧਿਕਃ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਸ੍ਯੈਤੇ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇ ਦੋषਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਮਯਾ। ਰਾਜ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜਤਾ ਧੀਰ ਯੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਾ
ਮੈਂ ਧਨ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਅਧਨੇਨਾਰ੍ਥਕਾਮੇਨ ਨਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਿਚਿਨ੍ਵਤਾ
ਜਿਸ ਦਾ ਧਨ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਭ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ।
ਹਰ੍षਃ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਰੋਧਃ ਸ਼ਮੋ ਦਮਃ। ਅਰ੍ਥਾਦੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਖੁਸ਼ੀ, ਇੱਛਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਧਰਮ, ਗੁੱਸਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਯੇषਾਂ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯਯਂ ਲੋਕਸ਼੍ਚਰਤਾਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਤੇऽਰ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇषੁ ਯਥਾ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਇਹ ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੇ ਵੀਰ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਣੌਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਤਵ
ਜਦ ਤੂੰ, ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ।