ਉਵਾਚ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਮ੍ਬਰੀषਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਅਵਿਕ੍ਰੇਯਂ ਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭਗਵਾਨਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਭਾਗਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਮਮਾਪਿ ਦਯਿਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਨਿष੍ਠਂ ਸ਼ੁਨਕਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਨੀਯਸਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਨਕ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਪਿਤृषੁ ਵਲ੍ਲਭਾਃ। ਮਾਤॄਣਾਂ ਚ ਕਨੀਯਾਂਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਨੀਯਸਮ੍
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਛੋਟਾ ਮਾਂ ਨੂੰ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।
ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯੇ ਮੁਨੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਮ ਮਧ੍ਯਮੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਦ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਮਾ, ਆਪ ਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਵਿਕ੍ਰੇਯਂ ਮਾਤਾ ਚਾਹ ਕਨੀਯਸਮ੍। ਵਿਕ੍ਰੇਯਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਆਖਦੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣਾ, ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਮੱਧਲਾ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕੋਟਿਭੀ ਰਤ੍ਨਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਗੱਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ,
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षੀ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪਰ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਫੌਰਨ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਬਾਹਲ ਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਹਠਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ ਇਥੇ ਮੁਕਿਆ।
ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵ੍ਯਸ਼੍ਰਮਤ੍ ਪੁष੍ਕਰੇ ਰਾਜਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪੁष੍ਕਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਪ੍ਯਨ੍ਤਮृषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਾਤੁਲਂ ਪਰਮਾਤੁਰਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋ ਦੀਨਸ੍ਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਚ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਪਾਤਾਙ੍ਕੇ ਮੁਨੇ ਰਾਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਕੁਤਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੇਰਾ ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਸਾਕ।'
ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਸੌਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ। ਤ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭਾਵਨਃ
'ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।'
ਰਾਜਾ ਚ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਹਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮੁਪਾਸ਼੍ਨੀਯਾਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।'
ਸ ਮੇ ਨਾਥੋ ਹ੍ਯਨਾਥਸ੍ਯ ਭਵ ਭਵ੍ਯੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
'ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੇਆਸਰਾ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣੋ। ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਪਿਤਰਃ ਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਜਨਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਪਰਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਖਾਤਰ—ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਯਂ ਮੁਨਿਸੁਤੋ ਬਾਲੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ਰਣਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਅਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁਤ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
'ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰੋ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਪਸ਼ੁਭੂਤਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਮਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਰਾਜੇ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਬਣੋ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ।'
ਨਾਥਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਵਿਘ੍ਨਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਮ ਚਾਪਿ ਕृਤਂ ਵਚਃ
'ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਯਜਨ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਮੁਨੇਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾਦਯਃ ਸੁਤਾਃ। ਸਾਭਿਮਾਨਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਲੀਲਮਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਧੁਛੰਦ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਕਥਮਾਤ੍ਮਸੁਤਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਯਸੇऽਨ੍ਯਸੁਤਂ ਵਿਭੋ। ਅਕਾਰ੍ਯਮਿਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਮਿਵ ਭੋਜਨੇ
'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇਹ ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ।'
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ।
ਨਿਃਸਾਧ੍ਵਸਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਦਪਿ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤੁ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਾਰੁਣਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਦਿਲ ਕੰਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਭੋਜਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸਿष੍ਠਾ ਇਵ ਜਾਤਿषੁ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਨੁਵਤ੍ਸ੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਵੋਗੇ। ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੋਗੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਮੁਵਾਚਾਰ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨਿਰਾਮਯਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਖੀ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਸ਼ੈਰਾਬਦ੍ਧੋ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ। ਵੈष੍ਣਵਂ ਯੂਪਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਗ੍ਭਿਰਗ੍ਨਿਮੁਦਾਹਰ
ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਚੂਣ ਲਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਯੂਪ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦ।
ਇਮੇ ਚ ਗਾਥੇ ਦ੍ਵੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਗਾਯੇਥਾ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਕ। ਅਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮੁਨਿ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗੀਤ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦੇ ਯਗ ਵਿਚ ਗਾ। ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਗਾਥੇ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਤ੍ਵਰਯਾ ਰਾਜਸਿਂਹਂ ਤਮਮ੍ਬਰੀषਮੁਵਾਚ ਹ
ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਗੀਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।