ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਨ ਨਃ ਸਾਧ੍ਯਮਿਦਂ ਬਲਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੋ ਰਾਮਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਵਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ। ਇਹ ਫੌਜ ਸਾਡੀ ਹਿੰਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦਈਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।'
ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਯੁਧ੍ਯਾਮੋ ਹਤਾ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਇਮਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਵ ਚ
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ। ਆਓ, ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਮ ਜੀ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ।'
ਤੌ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧਾਸ੍ਯੇਤੇ ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਰਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍
'ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਗੇ, ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸਬਲਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਜੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ ਹੋਤੁਕਾਮੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਗਤਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮ੍। ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮਧਿष੍ਠਾਯ ਪਾਵਕਂ ਜੁਹਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰਜਿਤ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਵਕਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਹੂਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਹੋਮਸ਼ੋਣਿਤਭੁਕ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਯਜਨ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਸਾਰ੍ਚਿਃਪਿਨਦ੍ਧੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਹੋਮਸ਼ੋਣਿਤਤਰ੍ਪਿਤਃ। ਸਂਧ੍ਯਾਗਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸੁਤੀਵ੍ਰੋऽਗ੍ਨਿਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਲਪਟਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਈ ਹੋਈ ਦਿਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਤੀਖੀ ਧੁਪ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਉਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੂਤਯੇ ਤੁ ਜੁਹਾਵ ਹਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸਮੂਹੇषੁ ਨਯਾਨਯਜ੍ਞਾਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਰੀਤਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
thumb|ਤ੍ਰ੍ਯਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰ੍ਯਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹ-ਅਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰਾਘਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਪੁਲਂ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਘਵ ਜੀ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸੌਮ੍ਯ ਨੂਨਂ ਹਨੁਮਤਾ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਯਥਾ ਭੀਮਃ ਸੁਮਹਾਨਾਯੁਧਸ੍ਵਨਃ
'ਪਿਆਰੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਕੁਰੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਸ੍ਵਬਲੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮृਕ੍ਸ਼ਪਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਃ
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੇਨਾਨੀਕੇਨ ਸਂਵृਤਃ। ਆਗਚ੍ਛਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ
ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਕਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੀ।
ਅਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਰ੍ਕ੍ਸ਼ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਵਾਨਰੈਃ ਕृਤਸਂਗ੍ਰਾਮੈਃ ਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਰਭਿਸਂਵृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਲੜਾਈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਹੱਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਥਿ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦृਕ੍ਸ਼ਬਲਮੁਦ੍ਯਤਮ੍। ਨੀਲਮੇਘਨਿਭਂ ਭੀਮਂ ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਹ ਰਿੱਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਨਿਕਰ੍षਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਾਯ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸਮਰੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਚ ਸਃ। ਜਘਾਨ ਰੁਦਤੀਂ ਸੀਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਦ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣੋऽਹਮਰਿਂਦਮ। ਤਦਹਂ ਭਵਤੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਭੂਮੌ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਤਿਤਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍। ਅਭਿਪੇਤੁਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਾਂਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਾਨਰ ਚੌਂਕ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਏ।
ਆਸਿਞ੍ਚਨ੍ ਸਲਿਲੈਸ਼੍ਚੈਨਂ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਮਸਂਹਾਰ੍ਯਂ ਸਹਸਾਗ੍ਨਿਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਥ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਮਮਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹੇਤ੍ਵਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਤੇ ਮਤਲਬ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ੁਭੇ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਾਰ੍ਯ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਅਨਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਧਰ੍ਮੋ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਤੈਨੂੰ, ਆਦਰਨੀਯਾ, ਧਰਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਧਰਮ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਾਂ ਚ ਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਯਥਾਸ੍ਤਿ ਨ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਹਜ਼ਰੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਧਰਮ ਵੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ।
ਯਥੈਵ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍। ਨਾਯਮਰ੍ਥਸ੍ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੋ ਨ ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਨਿਯਮ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯਦ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਭਵੇਦ੍ ਭੂਤੋ ਰਾਵਣੋ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨੈਵ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇ; ਤੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁਖ ਵਿਚ ਨਾ ਪਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਵ੍ਯਸਨਾਭਾਵਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਂ ਚਾਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਧਰ੍ਮੋ ਭਵਤ੍ਯਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨੌ
ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਲਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮੇਣੋਪਲਭੇਦ੍ ਧਰ੍ਮਮਧਰ੍ਮਂ ਚਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਤਃ। ਯਦ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਜ੍ਯੇਯੁਰ੍ਯੇष੍ਵਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਧਰਮ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਅਧਰਮ ਨਾਲ; ਜੇ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਧਰਮ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਯੁਜ੍ਯੇਰਨ੍ਨਾਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਜਨਾਃ। ਧਰ੍ਮੇਣਾਚਰਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦਰ੍ਥਾ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਯੇष੍ਵਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤੌ ਨਿਰਰ੍ਥਕੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ।