ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਨ੍ ਦੀਨਾਂਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਵਤਃ ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਵਿਦ੍ਰਵਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਯੁਦ੍ਧਸਮੁਤ੍ਸਾਹਾਃ ਸ਼ੂਰਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਨੁ ਵੋ ਗਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ, ਓ ਵਾਨਰੋ? ਲੜਾਈ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਮਾਮਗ੍ਰਤੋ ਯਾਨ੍ਤਮਾਹਵੇ। ਸ਼ੂਰੈਰਭਿਜਨੋਪੇਤੈਰਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਓ। ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗृਹੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਵਾਨਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਲਏ।
ਅਭਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਨ੍ਵਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਇਵਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨਦਹਚ੍ਛਤ੍ਰੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਸੇ ਹੀ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਾਕਪਿਃ। ਵृਤੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵਾਨਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ੋਕੇਨ ਚਾਵਿष੍ਟਃ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾ ਕਪਿਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਿਰਥੇ ਮਹਤੀਂ ਪਾਤਯਚ੍ਛਿਲਾਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਥਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਤਦਾ। ਵਿਧੇਯਾਸ਼੍ਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਵਿਦੂਰਮਪਵਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਸਹਸਾਰਥਿਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਧਰਣੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸ਼ਿਲਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ; ਪੱਥਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ।
ਪਤਿਤਾਯਾਂ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚਮੂਃ। ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਿਲਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਥਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਪੱਥਰ ਡਿੱਗੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਿਲ ਗਈ; ਪੱਥਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਕੁਚਲੇ ਗਏ।
ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਦਨ੍ਤਃ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯਾ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਠਾ ਲਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਾਨਰਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ੈਲਮਹਾਵਰ੍षਂ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਨੈਃ। ਵਾਨਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਭੀਮੈਰ੍ਘੋਰਰੂਪਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੱਜੇ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜੇ।
ਵੀਰ੍ਯਾਦਭਿਹਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵ੍ਯਚੇष੍ਟਨ੍ਤ ਰਣਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਸ ਸੈਨ੍ਯਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਵਾਨਰਾਰ੍ਦਿਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸਨ; ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਾਨਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ। ਸ ਸ਼ਰੌਘਾਨਵਸृਜਨ੍ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਘਾਨ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਨ੍ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ੂਲੈਰਸ਼ਨਿਭਿਃ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕਈ ਬਬਰ-ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੂਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਚਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰਾ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ। ਸੁਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਟਪੈਃ ਸ਼ੈਲੈਃ ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡਾਲੀਆਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਪਰਾਨੀਕਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਨ੍ ਵਨੌਕਸਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਨ ਨਃ ਸਾਧ੍ਯਮਿਦਂ ਬਲਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੋ ਰਾਮਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਵਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ। ਇਹ ਫੌਜ ਸਾਡੀ ਹਿੰਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦਈਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।'
ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਯੁਧ੍ਯਾਮੋ ਹਤਾ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਇਮਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਵ ਚ
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ। ਆਓ, ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਮ ਜੀ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ।'
ਤੌ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧਾਸ੍ਯੇਤੇ ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਰਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍
'ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਗੇ, ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸਬਲਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਜੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ ਹੋਤੁਕਾਮੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਗਤਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮ੍। ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮਧਿष੍ਠਾਯ ਪਾਵਕਂ ਜੁਹਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰਜਿਤ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਵਕਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਹੂਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਹੋਮਸ਼ੋਣਿਤਭੁਕ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਯਜਨ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਸਾਰ੍ਚਿਃਪਿਨਦ੍ਧੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਹੋਮਸ਼ੋਣਿਤਤਰ੍ਪਿਤਃ। ਸਂਧ੍ਯਾਗਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸੁਤੀਵ੍ਰੋऽਗ੍ਨਿਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਲਪਟਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਈ ਹੋਈ ਦਿਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਤੀਖੀ ਧੁਪ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਉਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੂਤਯੇ ਤੁ ਜੁਹਾਵ ਹਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸਮੂਹੇषੁ ਨਯਾਨਯਜ੍ਞਾਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਰੀਤਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
thumb|ਤ੍ਰ੍ਯਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰ੍ਯਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹ-ਅਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰਾਘਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਪੁਲਂ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਘਵ ਜੀ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।