ਇਮਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਵਾਨਰ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਚਾਨਾਰ੍ਯਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਕਰਮੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮ। ਪੀਡਾਕਰਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਵਾਨਰ; ਪਰ ਜੋ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਛਿਨ੍ਨਾ ਤੇਨ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਪਾਤ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਮਯਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿषੂਦਿਤਾਮ੍। ਏषਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਵੈਦੇਹੀ ਨਿष੍ਫਲੋ ਵਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ; ਵੈਦੇਹੀ ਮਾਰੀ ਗਈ — ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਮਹਤਾ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਹृष੍ਟਃ ਸ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਕਿਆ।
ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਦੂਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਨਦਤਸ੍ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤੁ ਸੀਤਾਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਚੇਤਾਃ ਸ ਬਭੂਵ ਰਾਵਣਿਃ। ਤਂ ਹृष੍ਟਰੂਪਂ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਨਰਾ ਵਿषਣ੍ਣਰੂਪਾਃ ਸਮਭਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕੱਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
thumb|ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਿਆਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਨ੍ ਦੀਨਾਂਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਵਤਃ ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਵਿਦ੍ਰਵਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਯੁਦ੍ਧਸਮੁਤ੍ਸਾਹਾਃ ਸ਼ੂਰਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਨੁ ਵੋ ਗਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ, ਓ ਵਾਨਰੋ? ਲੜਾਈ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਮਾਮਗ੍ਰਤੋ ਯਾਨ੍ਤਮਾਹਵੇ। ਸ਼ੂਰੈਰਭਿਜਨੋਪੇਤੈਰਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਓ। ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗृਹੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਵਾਨਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਲਏ।
ਅਭਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਨ੍ਵਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਇਵਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨਦਹਚ੍ਛਤ੍ਰੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਸੇ ਹੀ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਾਕਪਿਃ। ਵृਤੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵਾਨਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ੋਕੇਨ ਚਾਵਿष੍ਟਃ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾ ਕਪਿਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਿਰਥੇ ਮਹਤੀਂ ਪਾਤਯਚ੍ਛਿਲਾਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਥਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਤਦਾ। ਵਿਧੇਯਾਸ਼੍ਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਵਿਦੂਰਮਪਵਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਸਹਸਾਰਥਿਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਧਰਣੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸ਼ਿਲਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ; ਪੱਥਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ।
ਪਤਿਤਾਯਾਂ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚਮੂਃ। ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਿਲਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਥਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਪੱਥਰ ਡਿੱਗੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਿਲ ਗਈ; ਪੱਥਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਕੁਚਲੇ ਗਏ।
ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਦਨ੍ਤਃ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯਾ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਠਾ ਲਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਾਨਰਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ੈਲਮਹਾਵਰ੍षਂ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਨੈਃ। ਵਾਨਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਭੀਮੈਰ੍ਘੋਰਰੂਪਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੱਜੇ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜੇ।
ਵੀਰ੍ਯਾਦਭਿਹਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵ੍ਯਚੇष੍ਟਨ੍ਤ ਰਣਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਸ ਸੈਨ੍ਯਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਵਾਨਰਾਰ੍ਦਿਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸਨ; ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਾਨਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ। ਸ ਸ਼ਰੌਘਾਨਵਸृਜਨ੍ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਘਾਨ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਨ੍ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ੂਲੈਰਸ਼ਨਿਭਿਃ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕਈ ਬਬਰ-ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੂਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਚਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰਾ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ। ਸੁਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਟਪੈਃ ਸ਼ੈਲੈਃ ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡਾਲੀਆਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਪਰਾਨੀਕਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਨ੍ ਵਨੌਕਸਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।