ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਾਸ਼ਾਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਾਮृਸ਼ਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਯੋਨਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਏ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ, ਔਰਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਅਪਣਾਈ।
ਧਿਕ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਂ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ। ਨृਸ਼ਂਸਾਨਾਰ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਪਾਪਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਅਨਾਰ੍ਯਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਘृਣਾ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਇੰਨੀ ਮੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਦਈ, ਅਨਾਰੀ, ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਪਾਪੀ; ਅਨਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਇੰਨਾ ਮੰਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਦਿਲਕਸਤੀ ਨਹੀਂ।
ਚ੍ਯੁਤਾ ਗृਹਾਚ੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਰਾਮਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਕਿਂ ਤਵੈषਾਪਰਾਦ੍ਧਾ ਹਿ ਯਦੇਨਾਂ ਹਂਸਿ ਨਿਰ੍ਦਯ
ਮੈਥਿਲੀ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸੀਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਚਿਰਂ ਜੀਵਿष੍ਯਸਿ ਕਥਂਚਨ। ਵਧਾਰ੍ਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਮਮ ਹਸ੍ਤਗਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ; ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਘਾਤਿਨਾਂ ਲੋਕਾ ਲੋਕਵਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਃ। ਇਹ ਜੀਵਿਤਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸਾਯੁਧੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦਨੀਕਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕੋਪਾਨਾਮਨੀਕੇਨ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਪਰ ਇੱਕ ਰਾਖਸ, ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਗਤਾਃ। ਤਾਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਮਦ੍ਯੈਵ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਤੂੰ ਇਥੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਏ ਹੋ; ਅੱਜ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਮਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਵਾਨਰ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਚਾਨਾਰ੍ਯਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਕਰਮੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮ। ਪੀਡਾਕਰਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਵਾਨਰ; ਪਰ ਜੋ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਛਿਨ੍ਨਾ ਤੇਨ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਪਾਤ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਮਯਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿषੂਦਿਤਾਮ੍। ਏषਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਵੈਦੇਹੀ ਨਿष੍ਫਲੋ ਵਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ; ਵੈਦੇਹੀ ਮਾਰੀ ਗਈ — ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਮਹਤਾ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਹृष੍ਟਃ ਸ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਕਿਆ।
ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਦੂਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਨਦਤਸ੍ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤੁ ਸੀਤਾਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਚੇਤਾਃ ਸ ਬਭੂਵ ਰਾਵਣਿਃ। ਤਂ ਹृष੍ਟਰੂਪਂ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਨਰਾ ਵਿषਣ੍ਣਰੂਪਾਃ ਸਮਭਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕੱਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
thumb|ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਿਆਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਨ੍ ਦੀਨਾਂਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਵਤਃ ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਵਿਦ੍ਰਵਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਯੁਦ੍ਧਸਮੁਤ੍ਸਾਹਾਃ ਸ਼ੂਰਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਨੁ ਵੋ ਗਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ, ਓ ਵਾਨਰੋ? ਲੜਾਈ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਮਾਮਗ੍ਰਤੋ ਯਾਨ੍ਤਮਾਹਵੇ। ਸ਼ੂਰੈਰਭਿਜਨੋਪੇਤੈਰਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਓ। ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗृਹੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਵਾਨਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਲਏ।
ਅਭਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਨ੍ਵਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਇਵਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨਦਹਚ੍ਛਤ੍ਰੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਸੇ ਹੀ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਾਕਪਿਃ। ਵृਤੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵਾਨਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ੋਕੇਨ ਚਾਵਿष੍ਟਃ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾ ਕਪਿਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਿਰਥੇ ਮਹਤੀਂ ਪਾਤਯਚ੍ਛਿਲਾਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਥਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਤਦਾ। ਵਿਧੇਯਾਸ਼੍ਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਵਿਦੂਰਮਪਵਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।