ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਭਿਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਰਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਿਲਾਹਸ੍ਤਾ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪੁਰਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਜਗਾਮ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਮਹਚ੍ਛृਙ੍ਗਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੋਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਤਾਨਨ੍ਦਾਂ ਸੀਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਰਥੇ। ਏਕਵੇਣੀਧਰਾਂ ਦੀਨਾਮੁਪਵਾਸਕृਸ਼ਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੈਕਵਸਨਾਮਮृਜਾਂ ਰਾਘਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਰਜੋਮਲਾਭ੍ਯਾਮਾਲਿਪ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਇਕ ਗੰਦੀ ਕਪੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਗਹਣੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਮਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਵੇਖੀ।
ਤਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਮੈਥਿਲੀਮਧ੍ਯਵਸ੍ਯ ਚ। ਬਭੂਵਾਚਿਰਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਤੇਨ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਹ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ, ਤਪਸਵਿਨੀ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਸਮਰ੍ਥਿਤਮਸ੍ਯੇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸਹ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰਭ੍ਯਧਾਵਤ ਰਾਵਣਿਮ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਦ੍ ਵਾਨਰਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕੋਸ਼ਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸੀਤਾਮਕਰ੍षਯਤ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਰਾਮ ਰਾਮੇਤਿ ਮਾਯਯਾ ਯੋਜਿਤਾਂ ਰਥੇ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, 'ਰਾਮ! ਰਾਮ!' ਚੀਖਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਗृਹੀਤਮੂਰ੍ਧਜਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਦੈਨ੍ਯਮਾਗਤਃ। ਦੁਃਖਜਂ ਵਾਰਿ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂ ਛੱਡੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਾਸ਼ਾਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਾਮृਸ਼ਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਯੋਨਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਏ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ, ਔਰਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਅਪਣਾਈ।
ਧਿਕ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਂ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ। ਨृਸ਼ਂਸਾਨਾਰ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਪਾਪਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਅਨਾਰ੍ਯਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਘृਣਾ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਇੰਨੀ ਮੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਦਈ, ਅਨਾਰੀ, ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਪਾਪੀ; ਅਨਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਇੰਨਾ ਮੰਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਦਿਲਕਸਤੀ ਨਹੀਂ।
ਚ੍ਯੁਤਾ ਗृਹਾਚ੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਰਾਮਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਕਿਂ ਤਵੈषਾਪਰਾਦ੍ਧਾ ਹਿ ਯਦੇਨਾਂ ਹਂਸਿ ਨਿਰ੍ਦਯ
ਮੈਥਿਲੀ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸੀਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਚਿਰਂ ਜੀਵਿष੍ਯਸਿ ਕਥਂਚਨ। ਵਧਾਰ੍ਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਮਮ ਹਸ੍ਤਗਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ; ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਘਾਤਿਨਾਂ ਲੋਕਾ ਲੋਕਵਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਃ। ਇਹ ਜੀਵਿਤਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸਾਯੁਧੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦਨੀਕਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕੋਪਾਨਾਮਨੀਕੇਨ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਪਰ ਇੱਕ ਰਾਖਸ, ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਗਤਾਃ। ਤਾਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਮਦ੍ਯੈਵ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਤੂੰ ਇਥੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਏ ਹੋ; ਅੱਜ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਮਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਵਾਨਰ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਚਾਨਾਰ੍ਯਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਕਰਮੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮ। ਪੀਡਾਕਰਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਵਾਨਰ; ਪਰ ਜੋ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਛਿਨ੍ਨਾ ਤੇਨ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਪਾਤ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਮਯਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿषੂਦਿਤਾਮ੍। ਏषਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਵੈਦੇਹੀ ਨਿष੍ਫਲੋ ਵਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ; ਵੈਦੇਹੀ ਮਾਰੀ ਗਈ — ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਮਹਤਾ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਹृष੍ਟਃ ਸ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਕਿਆ।
ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਦੂਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਨਦਤਸ੍ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤੁ ਸੀਤਾਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਚੇਤਾਃ ਸ ਬਭੂਵ ਰਾਵਣਿਃ। ਤਂ ਹृष੍ਟਰੂਪਂ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਨਰਾ ਵਿषਣ੍ਣਰੂਪਾਃ ਸਮਭਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕੱਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
thumb|ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਿਆਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।